Hallo
Van zaterdag tot woensdag nam ik deel aan de Tour de Wallonie.
De eerste rit was meteen beslissend, een mini Luik-Bastenaken-Luik met start in Ans en aankomst in Eupen goed voor 3300 hoogtemeters en 200 kilometer en dit alles onder een stralende zon! In de start was het opletten geblazen om zeker geen groepen van 10 renners weg te laten rijden zonder vertegenwoordiging van de ploeg. Ikzelf schoof enkele keren mee, maar zonder succes. Het was pas na 30 kilometer dat 5 renners konden wegrijden. Met een voorsprong van om en bij de 8 minuten vatten zij de heuvelzone aan. Rond half koers bedroeg de voorsprong van de leiders nog steeds 8 minuten en dat was het sein voor enkele ploegen om het tempo in het peloton op te voeren. De voorsprong ging gestaag achteruit en was met nog 50 kilometer te gaan gereduceerd tot 5 minuten. Vanaf toen begon met de opéénvolging van de Wanne, Stockeu, Haut Levée, Surister en Baraque Michel de 'pittige' finale. Op de Stockeu brak de wedstrijd onder impuls van BMC volledig open, ikzelf kon net niet aanpikken bij de 20 leiders, maar kon met een groepje achtervolgers (10 renners) waaronder Boonen, Maes, ploegmaat Vantomme, Drucker, Vogondy, Caruso en Paolini (toch mooie namen). Weer aansluiten net voor de beklimming van de Surister, de 5 koplopers waren ondertussen ook ingelopen en zo kregen we een peloton van zowat 40 renners aan de leiding. Bij de laatste tussenspurt trok Stijn Devolder door, hij kreeg 4 renners in steun en zij bouwden tijdens de beklimming van de Baraque Michel een voorsprong van 50 seconden op. In de achtervolging was het vooral Omega Pharma - Quick Step dat het initiatief nam, maar tijdens de lange afdaling richting Eupen konden ze slechts beetje bij beetje van de voorsprong afknabbelen. Uiteindelijk mocht ik dus spurten in Eupen voor de 6e plaats. De laatste 500 meter liepen steil bergrop, aangezien ik al veel krachten verbruikt had om terug te keren zat er voor mij niet meer in dan een 33e plaats.
Door de hitte en de vermoeidheid van de zware eerste rit was er tijdens de tweede rit weinig te beleven. De eerste aanval was meteen de goede, 4 renners waaronder 2 ploegmaats gingen er onmiddellijk vandoor. Toen de voorsprong van de leiders opliep tot 10 minuten schoot het peloton wakker. Onder aanvoering van FDJ en Europcar liep de voorsprong stelselmatig terug. Mijn ploegmaat Stijn Steels liet zijn medevluchters achter aan de voorlaatste tussenspurt en trok alleen op avontuur. Toen zijn voorsprong op 25 kilometer van het einde nog meer dan 3 minuten bedroeg was het peloton even in paniek. Helaas voor hem deden krampen en verenigde krachten in het peloton hem de das om. Zo kwam de aangekondigde massaspurt eraan. Ik kon me in de aanloop goed vooraan houden om geen tijd te verliezen en finishte in de buik van het peloton waarvan Tom Boonen zich de snelste toonde.
De derde rit was weer interessanter, met de steile Mur de Saint-Roch in Houffalize op 23 km van de streep in Bastogne zou deze rit het klassement wel eens verder in de plooi kunnen leggen. Mijn opdracht was om zolang mogelijk bij ploegmaat Vantomme te blijven. Ditmaal duurde het langer vooraleer de ontsnapping van de dag zich vormde. Na 25 kilometer gingen dan toch 3 renners er vandoor, maar ze kregen nooit echt een vrijgeleide daar een klassementsrenner mee was. Die liet zich na de eerste tussenspurt uitzakken en een gesloten spoorweg liep de voorsprong van de leiders terug tot 55 seconden. Mijn ploegmaat Stijn Steels slaagde de brug om zijn leiderstrui in de tussenpurten te verstevigen en slaagde hierin. Op 40 kilometer van het einde werden de 3 vluchters teruggegrepen en barstte de finale los. Op de eerste klim werd er in hoog tempo naar boven gereden en zat ik reeds in moeilijkheden. Toch kon ik nog terug aansluiten en zo met het eerste peloton aan de Mur de Saint Roch beginnen. Ik begon iets te ver achteraan, maar probeerde mijn eigen tempo omhoog te rijden in de hoop wat overschot te hebben boven zodat ik mijn wagonnetje zou kunnen aanpikken. Helaas bleek dit tempo net niet hoog genoeg op deze explosieve klim. Ik kwam als 46e boven, maar kon de kloof met de 45 renners voor me niet meer dichten temeer de groep waar ik in belandde niet wou samenwerken om de kleine kloof met de eerste groep te dichten. Die 45 spurtten om de zege en ik kwam in een eerste 'grupetto' op goed 6 minuten binnen. Een ontgoocheling...
Op dag 4 en 5 zou ik dan maar proberen mee te schuiven in een vroege ontsnapping. Ik kende hier echter geen succes. Twee keer werden de koplopers ingerekend bij het ingaan van de finale. In de finale probeerde ik mijn ploegmaat Maxime Vantomme zo goed mogelijk vooraan te houden. Zowel in de etappe naar Clabecq als Thuin slaagde ik hier in. Jammer genoeg ging dit in de rit naar Thuin ten kostte van mezelf. Net voor de smalle Mur de Thuin miste Vantomme een bocht. Ik bracht het in één inspanning terug naar voren maar deze inspanning moest ik bekopen en hierdoor begon ik zelf te ver aan de zeer smalle kasseien klim. Ik poogde er nog naar toe te rijden, maar zonder succes.
Mijn Tour de Wallonie was zeker niet slecht. Het resultaat bleef jammer genoeg achterwege door een slechte dag tijdens de derde rit waardoor ik een procentje te kort kwam op het beslissende moment. Maar dat is koers...
Groetjes
Klaas
vrijdag 26 juli 2013
woensdag 17 juli 2013
Harlue en Isières
Hallo
De voorbije dagen nam ik nog deel aan twee kermiskoersen in het Waalse landsgedeelte. In Harlue gingen we met goed 130 renners van start op een vlak parcours met mooie wegen en lange rechte stukken. Het was dan ook moeilijk om verschillen te maken. Na één uur koers ondernam ik zelf een poging maar zonder succes, daarna hield ik me gedeisd in het peloton en moeide me niet echt meer met het koersverloop. Uiteindelijk ontstond in 3 schuifjes een ruime kopgroep van goed 30 renners, zij reden voor de zege. Ikzelf bolde op goed 5 minuten in de buik van het peloton binnen. Een goede trainingsdag dus...
Maandag nam ik dan nog deel aan de GP José Dubois in Isières. Met 180 renners gingen we van start voor 164 km gespreid over 14 ronden. Die ronden verliepen over zéér smalle wegen waardoor het zeer nerveus koersen was, vooraan rijden was van cruciaal belang... Al in de tweede ronde reden 17 renners weg en zij liepen tot 2 minuten uit op het peloton. In de meeste kermiskoersen zou de wedstrijd gereden zijn, maar omdat hier tal van sterke ploegen aan de start stonden (FdJ, Cofidis, Lotto, Topsport, Roubaix, Accent-Wanty en wijzelf als profploegen) was er dit keer meer ploegenspel. Roubaix en Accent waren niet vertegenwoordigd en zij namen dan ook de achtervolging op zich. Uiteindelijk kwam op 5 ronden van het einde alles opnieuw samen waarna ikzelf eens vol door ging. Ik deed een inspanning van een halve ronde, maar werd toen terug gegrepen. Daarna ontstond een kopgroep van een 20 tal renners. Een ronde verder probeerde ik het gat te dichten, maar opnieuw hetzelfde scenario. Op het moment dat ik de benen stil hou valt het stil en rijden er 15 weg... Even werd ik wanhopig, maar met nog 2 ronden te gaan koon ik dan toch nog wegrijden met een 15 tal renners. Op één ronde van het einde kwam ik vooraan aansluiten en zo ontstond een kopgroep van zowat 50 renners. Ondertussen waren 4 renners waaronder Belgisch kampioen Devolder in de aanval getrokken. Met 30 seconden voorsprong gingen zij de slotronde in. Wij hadden niemand mee en besloten de achtervolging te leiden, samen met 4 ploegmaats reed ik volle bak en uiteindelijk liep alles samen en was het een groepsspurt. Die werd gewonnen door Dehaes die samen met mij vooraan kwam aansluiten voor Caethoven, Van Staeyen en ploegmaat Peeters. Ikzelf werd 45e.
Op naar de Tour de Wallonie, en daarna de Polynormande. De conditie is goed dus hoop ik daar iets te kunnen rapen.
Klaas
De voorbije dagen nam ik nog deel aan twee kermiskoersen in het Waalse landsgedeelte. In Harlue gingen we met goed 130 renners van start op een vlak parcours met mooie wegen en lange rechte stukken. Het was dan ook moeilijk om verschillen te maken. Na één uur koers ondernam ik zelf een poging maar zonder succes, daarna hield ik me gedeisd in het peloton en moeide me niet echt meer met het koersverloop. Uiteindelijk ontstond in 3 schuifjes een ruime kopgroep van goed 30 renners, zij reden voor de zege. Ikzelf bolde op goed 5 minuten in de buik van het peloton binnen. Een goede trainingsdag dus...
Maandag nam ik dan nog deel aan de GP José Dubois in Isières. Met 180 renners gingen we van start voor 164 km gespreid over 14 ronden. Die ronden verliepen over zéér smalle wegen waardoor het zeer nerveus koersen was, vooraan rijden was van cruciaal belang... Al in de tweede ronde reden 17 renners weg en zij liepen tot 2 minuten uit op het peloton. In de meeste kermiskoersen zou de wedstrijd gereden zijn, maar omdat hier tal van sterke ploegen aan de start stonden (FdJ, Cofidis, Lotto, Topsport, Roubaix, Accent-Wanty en wijzelf als profploegen) was er dit keer meer ploegenspel. Roubaix en Accent waren niet vertegenwoordigd en zij namen dan ook de achtervolging op zich. Uiteindelijk kwam op 5 ronden van het einde alles opnieuw samen waarna ikzelf eens vol door ging. Ik deed een inspanning van een halve ronde, maar werd toen terug gegrepen. Daarna ontstond een kopgroep van een 20 tal renners. Een ronde verder probeerde ik het gat te dichten, maar opnieuw hetzelfde scenario. Op het moment dat ik de benen stil hou valt het stil en rijden er 15 weg... Even werd ik wanhopig, maar met nog 2 ronden te gaan koon ik dan toch nog wegrijden met een 15 tal renners. Op één ronde van het einde kwam ik vooraan aansluiten en zo ontstond een kopgroep van zowat 50 renners. Ondertussen waren 4 renners waaronder Belgisch kampioen Devolder in de aanval getrokken. Met 30 seconden voorsprong gingen zij de slotronde in. Wij hadden niemand mee en besloten de achtervolging te leiden, samen met 4 ploegmaats reed ik volle bak en uiteindelijk liep alles samen en was het een groepsspurt. Die werd gewonnen door Dehaes die samen met mij vooraan kwam aansluiten voor Caethoven, Van Staeyen en ploegmaat Peeters. Ikzelf werd 45e.
Op naar de Tour de Wallonie, en daarna de Polynormande. De conditie is goed dus hoop ik daar iets te kunnen rapen.
Klaas
donderdag 11 juli 2013
Verslag Roeselare, Vilvoorde-Houtem en Sint-Niklaas
Hallo
Juli is traditioneel de maand der kermiskoersen, met Roeselare, Vilvoorde en Sint-Niklaas was ik de voorbije 4 dagen 3 keer aan de slag, zondag, dinsdag en woensdag. Deze wedstrijden zijn niet echt een doel voor mij, maar eerder een middel om de conditie te testen en het wedstrijdritme te onderhouden en het goede weer was daar de ideale bondgenoot voor...
In geen van de drie koersen spaarde ik me, in Roeselare ging ik er na 5 kilometer van door. Met Preben van Hecke kreeg ik een prima gezel mee, even later sloten nog 4 renners aan. Twee ronden verder dikte de kopgroep aan tot 11 renners en nog 3 ronden verder lagen we plots met een kleine 40 renners voorop. Deze situatie duurde niet lang, want bijna onmiddellijk konden we opnieuw met 15 renners wegrijden. De samenwerking was goed en al snel reden we een geruststellende voorsprong bijeen. Op twee en een halve ronde van het einde ging ik als eerste, maar Kenny Dehaes counterde me. Ik probeerde nog eens maar zonder succes. De volgende poging was wel de goede, 5 renners reden weg met hierbij 2 ploegmaats. Ik hield met twee andere ploegmaats achteraan de boel gesloten en zo gingen de koplopers met 1 minuut voorsprong de laatste ronde in. Hun samenwerking stokte echter en zo kregen we de koplopers op 3 kilometer van de finish weer in het vizier. Kenny Dehaes kon samen met Tom van Asbroeck en ploegmaat Koen Barbe nog de sprong maken. Bij mij was de 'jus' er na een zéér aanvallende koers er wat uit. Van Asbroeck won en ik finishte op een handvol seconden na een goede koers als 12e.
In Vilvoorde hield ik me de eerste ronden wat gedeisd. Gezien het snelle parcours met lange rechte stukken was het moeilijk weg te rijden. Na 3 ronden gooide ik me dan toch in de strijd. Misschien deed ik dat met iets te veel overgave. Het peloton scheurde en zo kwamen we met een 30 tal renners voorop. Maar een ronde verder kwam alles opnieuw samen. Daarna besloot ik me opnieuw wat schuil te houden en hierdoor mistte ik de beslissende vlucht van zowat 30 renners. Aangezien de ploeg goed vertegenwoordigd was, moest ik me beperken tot meeschuiven met tegenreacties in het peloton. De voorsprong van de leiders bleef steeds rond de minuut en op 3 ronden van het einde konden we met een 15 tal renners wegrijden. In de voorlaatste ronde kwamen we aansluiten en onmiddellijk kon ik opnieuw met 19 renners wegrijden, maar ondertussen waren 9 renners al wegreden. Zij gingen met een voorsprong van 50 seconden de slotronde in. Ik probeerde nog enkele keren iets te forceren om een ereplaats uit de brand te slepen. Dit lukte niet en zo werd ik 26e.
Daags nadien trok ik naar Sint-Niklaas. Aangezien ik al twee dagen veel energie verstookt had zou ik even afwachten hoe de benen waren. Na één ronde wat achteraan te rijden besefte ik dat het beter vooraan koersen was op het parcours met talloze bochten en smalle wegen. Dus begon ik op te schuiven. Na anderhalve ronde kwam ik eindelijk vooraan en onmiddellijk viel ik aan, eerst met 10 renners, dan met 20. Alles kwam echter terug samen en op dat moment ging ik alleen aan de haal, enkele kilometers verder -na 3 van de 13 ronden- sloten 3 renners bij me aan, Leigh Howard van Orica-GreenEdge, Brian Van Goethem, een Nederlandse tijdrijder en mijn ploegmaat Prémont. De samenwerking was zeer goed en na een ronde vol te rijden hadden we een voorsprong van circa 1 minuut. Ronde na ronde bleef de voorsprong rond die minuut schommelen, en nooit zag het er naar uit dat de ontsnapping een kans had voorop te blijven. Met nog 6 ronden te gaan slonk die zelf tot 40 seconden, maar blijkbaar waren we alle 4 goed en konden we even versnellen en opnieuw uitlopen tot 1min15. Stilaan begonnen we erin te geloven en dit stimuleerde ons alleen om alle 4 vol verder te blijven rijden. Met nog 2 ronden (25 km) te gaan hadden we nog steeds een voorgift van een minuut, in het peloton werd er wat versneld, maar ook wij konden nog versnellen en zo gingen we slotronde in met nog steeds een minuut voorsprong. In de achtergrond waren ondertussen 3 renners weggereden met hierbij 2 ploegmaats. Zij kwamen tot op 40 seconden waarna wij niet meer mochten mee rijden. Howard en Van Goethem bleven echter stevig tempo maken en zo konden de achtervolgers niet meer dichter komen. Ikzelf probeerde in de laatste kilometer weg te rijden maar de sterke Howard haalde me terug, daarna deed hij hetzelfde met Premont. Zo werd het een spurt met 4 waarin de sterkste won, Leigh Howard, ikzelf werd 4e.
Veel belang hebben deze koersen niet, maar ik ben wel zeer tevreden. De conditie is zeer goed en een uitslag rijden is altijd goed voor de moraal. Hopelijk blijft het nog wat zomeren en kan ik deze vorm nog een tijd aanhouden of wie weet nog wat verbeteren met het oog op de Tour de Wallonie.
Klaas
Juli is traditioneel de maand der kermiskoersen, met Roeselare, Vilvoorde en Sint-Niklaas was ik de voorbije 4 dagen 3 keer aan de slag, zondag, dinsdag en woensdag. Deze wedstrijden zijn niet echt een doel voor mij, maar eerder een middel om de conditie te testen en het wedstrijdritme te onderhouden en het goede weer was daar de ideale bondgenoot voor...
In geen van de drie koersen spaarde ik me, in Roeselare ging ik er na 5 kilometer van door. Met Preben van Hecke kreeg ik een prima gezel mee, even later sloten nog 4 renners aan. Twee ronden verder dikte de kopgroep aan tot 11 renners en nog 3 ronden verder lagen we plots met een kleine 40 renners voorop. Deze situatie duurde niet lang, want bijna onmiddellijk konden we opnieuw met 15 renners wegrijden. De samenwerking was goed en al snel reden we een geruststellende voorsprong bijeen. Op twee en een halve ronde van het einde ging ik als eerste, maar Kenny Dehaes counterde me. Ik probeerde nog eens maar zonder succes. De volgende poging was wel de goede, 5 renners reden weg met hierbij 2 ploegmaats. Ik hield met twee andere ploegmaats achteraan de boel gesloten en zo gingen de koplopers met 1 minuut voorsprong de laatste ronde in. Hun samenwerking stokte echter en zo kregen we de koplopers op 3 kilometer van de finish weer in het vizier. Kenny Dehaes kon samen met Tom van Asbroeck en ploegmaat Koen Barbe nog de sprong maken. Bij mij was de 'jus' er na een zéér aanvallende koers er wat uit. Van Asbroeck won en ik finishte op een handvol seconden na een goede koers als 12e.
In Vilvoorde hield ik me de eerste ronden wat gedeisd. Gezien het snelle parcours met lange rechte stukken was het moeilijk weg te rijden. Na 3 ronden gooide ik me dan toch in de strijd. Misschien deed ik dat met iets te veel overgave. Het peloton scheurde en zo kwamen we met een 30 tal renners voorop. Maar een ronde verder kwam alles opnieuw samen. Daarna besloot ik me opnieuw wat schuil te houden en hierdoor mistte ik de beslissende vlucht van zowat 30 renners. Aangezien de ploeg goed vertegenwoordigd was, moest ik me beperken tot meeschuiven met tegenreacties in het peloton. De voorsprong van de leiders bleef steeds rond de minuut en op 3 ronden van het einde konden we met een 15 tal renners wegrijden. In de voorlaatste ronde kwamen we aansluiten en onmiddellijk kon ik opnieuw met 19 renners wegrijden, maar ondertussen waren 9 renners al wegreden. Zij gingen met een voorsprong van 50 seconden de slotronde in. Ik probeerde nog enkele keren iets te forceren om een ereplaats uit de brand te slepen. Dit lukte niet en zo werd ik 26e.
Daags nadien trok ik naar Sint-Niklaas. Aangezien ik al twee dagen veel energie verstookt had zou ik even afwachten hoe de benen waren. Na één ronde wat achteraan te rijden besefte ik dat het beter vooraan koersen was op het parcours met talloze bochten en smalle wegen. Dus begon ik op te schuiven. Na anderhalve ronde kwam ik eindelijk vooraan en onmiddellijk viel ik aan, eerst met 10 renners, dan met 20. Alles kwam echter terug samen en op dat moment ging ik alleen aan de haal, enkele kilometers verder -na 3 van de 13 ronden- sloten 3 renners bij me aan, Leigh Howard van Orica-GreenEdge, Brian Van Goethem, een Nederlandse tijdrijder en mijn ploegmaat Prémont. De samenwerking was zeer goed en na een ronde vol te rijden hadden we een voorsprong van circa 1 minuut. Ronde na ronde bleef de voorsprong rond die minuut schommelen, en nooit zag het er naar uit dat de ontsnapping een kans had voorop te blijven. Met nog 6 ronden te gaan slonk die zelf tot 40 seconden, maar blijkbaar waren we alle 4 goed en konden we even versnellen en opnieuw uitlopen tot 1min15. Stilaan begonnen we erin te geloven en dit stimuleerde ons alleen om alle 4 vol verder te blijven rijden. Met nog 2 ronden (25 km) te gaan hadden we nog steeds een voorgift van een minuut, in het peloton werd er wat versneld, maar ook wij konden nog versnellen en zo gingen we slotronde in met nog steeds een minuut voorsprong. In de achtergrond waren ondertussen 3 renners weggereden met hierbij 2 ploegmaats. Zij kwamen tot op 40 seconden waarna wij niet meer mochten mee rijden. Howard en Van Goethem bleven echter stevig tempo maken en zo konden de achtervolgers niet meer dichter komen. Ikzelf probeerde in de laatste kilometer weg te rijden maar de sterke Howard haalde me terug, daarna deed hij hetzelfde met Premont. Zo werd het een spurt met 4 waarin de sterkste won, Leigh Howard, ikzelf werd 4e.
Veel belang hebben deze koersen niet, maar ik ben wel zeer tevreden. De conditie is zeer goed en een uitslag rijden is altijd goed voor de moraal. Hopelijk blijft het nog wat zomeren en kan ik deze vorm nog een tijd aanhouden of wie weet nog wat verbeteren met het oog op de Tour de Wallonie.
Klaas
zondag 30 juni 2013
IWT Oetingen
Hallo
Woensdag nam ik voor het eerst deel aan de IWT Oetingen. Een 1.2 wedstrijd door het Pajottenland van 170 km. De eerste 110 kilometer trokken we richting Galmaarden en Geraardsbergen waar beklimmingen van Congoberg, Bosberg, Kloosterstraat en Voskensstraat de scherprechters waren naast enkele kasseistroken. Daarna moesten we nog 4 plaatselijke ronden afwerken met hierin telkens twee kasseistroken van anderhalve kilometer.
Aangezien we met een sterk 6 tal aan de start kwamen (Amorison, Barbe, Breyne, Nys, Steels en ikzelf) hadden we als doel de wedstrijd te winnen. Ikzelf zou me in het eerste deel van de wedstrijd nuttig maken aangezien de finale met de kasseien me minder zou liggen. Na 35 kilometer raakte ik met 5 renners voorop, helaas bleken mijn medevluchters niet sterk genoeg om door te rijden en na 40 kilometer werd ik terug gegrepen, op dat moment ging Jelle Wallays aan de haal en dit bleek wel de goede vlucht te zijn. In verschillende schuifjes kwamen zo 25 renners op kop waarbij ploegmaats Barbe en Steels. Aangezien de meeste ploegen vertegenwoordigd waren was er nog weinig actie in het peloton. Ikzelf schoof mee in tegenreacties, zo reed ik op de Kloosterstraat weg met 2 renners van Topsport Vlaanderen en twee van BMC, we naderden van 1min40 tot op 1 minuut, maar werden toen opnieuw gegrepen waarna het peloton weer stil viel. Hierdoor vatte de kopgroep de plaatselijke ronden aan met een voorsprong van bijna 2 minuten op het peloton.
Dat peloton dunde steeds verder uit op de kasseien, maar erna viel het telkens opnieuw stil waardoor de voorsprong van de leiders steeds rond de 2 minuten bleef hangen. Al snel werd duidelijk dat de winnaar vooraan zat. Daar hadden de 9 sterksten zich ondertussen afgezonderd en wij hadden nog steeds Stijn Steels vooraan. Helaas kreeg die af te rekenen met een lekke band waardoor hij uit de wedstrijd werd geslagen. Aangezien we pas in de laatste ronde te horen kregen dat er niemand van de ploeg meer vooraan zat was het nog te laat om iets te ondernemen. Ik eindigde als 53e in het 50 koppige peloton dat spurtte voor de 9e plaats.
Mijn gevoel was goed en ook op de kasseien liep het zeer vlot. Het was lang geleden dat ik nog zo'n goed gevoel had op kasseien.
Nu is het even rusten om volgende week zondag (07/07) de '2e helft' van het seizoen aan te vatten in de GP Monseré in Roeselare.
Klaas
Woensdag nam ik voor het eerst deel aan de IWT Oetingen. Een 1.2 wedstrijd door het Pajottenland van 170 km. De eerste 110 kilometer trokken we richting Galmaarden en Geraardsbergen waar beklimmingen van Congoberg, Bosberg, Kloosterstraat en Voskensstraat de scherprechters waren naast enkele kasseistroken. Daarna moesten we nog 4 plaatselijke ronden afwerken met hierin telkens twee kasseistroken van anderhalve kilometer.
Aangezien we met een sterk 6 tal aan de start kwamen (Amorison, Barbe, Breyne, Nys, Steels en ikzelf) hadden we als doel de wedstrijd te winnen. Ikzelf zou me in het eerste deel van de wedstrijd nuttig maken aangezien de finale met de kasseien me minder zou liggen. Na 35 kilometer raakte ik met 5 renners voorop, helaas bleken mijn medevluchters niet sterk genoeg om door te rijden en na 40 kilometer werd ik terug gegrepen, op dat moment ging Jelle Wallays aan de haal en dit bleek wel de goede vlucht te zijn. In verschillende schuifjes kwamen zo 25 renners op kop waarbij ploegmaats Barbe en Steels. Aangezien de meeste ploegen vertegenwoordigd waren was er nog weinig actie in het peloton. Ikzelf schoof mee in tegenreacties, zo reed ik op de Kloosterstraat weg met 2 renners van Topsport Vlaanderen en twee van BMC, we naderden van 1min40 tot op 1 minuut, maar werden toen opnieuw gegrepen waarna het peloton weer stil viel. Hierdoor vatte de kopgroep de plaatselijke ronden aan met een voorsprong van bijna 2 minuten op het peloton.
Dat peloton dunde steeds verder uit op de kasseien, maar erna viel het telkens opnieuw stil waardoor de voorsprong van de leiders steeds rond de 2 minuten bleef hangen. Al snel werd duidelijk dat de winnaar vooraan zat. Daar hadden de 9 sterksten zich ondertussen afgezonderd en wij hadden nog steeds Stijn Steels vooraan. Helaas kreeg die af te rekenen met een lekke band waardoor hij uit de wedstrijd werd geslagen. Aangezien we pas in de laatste ronde te horen kregen dat er niemand van de ploeg meer vooraan zat was het nog te laat om iets te ondernemen. Ik eindigde als 53e in het 50 koppige peloton dat spurtte voor de 9e plaats.
Mijn gevoel was goed en ook op de kasseien liep het zeer vlot. Het was lang geleden dat ik nog zo'n goed gevoel had op kasseien.
Nu is het even rusten om volgende week zondag (07/07) de '2e helft' van het seizoen aan te vatten in de GP Monseré in Roeselare.
Klaas
maandag 24 juni 2013
BK La Roche-en-Ardenne: moeilijke dag, maar toch niet anoniem gebleven
Hallo
Met veel motivatie en een goede moraal trok ik naar La Roche voor het BK. Een BK waar iedereen al maanden over sprak, op dit parcours zouden de toppers sowieso met de prijzen gaan lopen. Ik was dan ook eens benieuwd hoe ver ik nog af stond van die top.
Op de ploegbespreking hadden we duidelijke orders meegekregen, Maxime Vantomme en Sebastien Delfosse waren gezien hun sterke seizoen de beschermde renners. Een 7 tal renners waaronder ikzelf kregen de opdracht om in een vroege vlucht mee te gaan of om in functie van de ploeg te rijden. Zelf had ik ook geen zin om anoniem mee te rijden, aan te klampen en pakweg 34e te worden, want daar schiet je uiteindelijk weinig mee op.
De start werd gegeven aan de voet van de cote d'Ortho, dit betekende dus meteen 3 kilometer bergop. En van bij de start was het oorlog en niet met klein geschut... Even ondernam ik een poging om mee te schuiven, maar toen ik zag dat een zekere Tom Boonen onmiddellijk in mijn wiel zat besloot ik maar te stoppen... De toppers hadden er zin en openden meteen de debatten. Voor dit scenario vreesde ik aangezien ik niet van snelle explosieve starts houd. De eerste drie ronden werd het 130 koppige peloton helemaal uitéén gereden. Ik belandde in een groep van een 20 tal renners na een eerste peloton van 30 renners. Na 2,5 ronden kregen we dan een kopgroep van 4 renners met hierin enkel kleppers, Boonen, Serry, Devenys (OPQS) en De Clerq (Lotto). In het peloton viel het even stil waardoor ik na 4 ronden terug kon aansluiten, de helft van het deelnemersveld was ondertussen reeds gedoucht...
Daarna ging ik even langs bij de ploegleider om te overleggen, aangezien we nog maar met 6 van de ploeg in koers waren en de situatie toch was gevaarlijk was met de sterke kopgroep, kreeg ik de opdracht om wat vroeger uit mijn pijp te komen dan voorzien. Samen met Kurt Hovelynck moest ik op kop rijden om de kopgroep binnen schot te houden. De volgende 4 ronden deed ik dat dan ook en ik moet zeggen dat dat vrij vlot ging. We onderhielden een stevig tempo en vooral op de lange klim voelde ik me steeds beter. Ik had graag nog wat langer gereden, maar blijkbaar werden enkele renners nerveus en begon men al aan te vallen op 100 kilometer van het einde. Deze tempoversnellingen zorgden er voor dat ik samen met de andere renners die op kop reden gelost werd en voortijdig de wedstrijd moest verlaten. Dit was geen schande, want twee ronden later schoten ze amper nog met 30 renners over in de koers. Ik had mijn werk gedaan en niet anoniem meegereden dus kon ik toch met een voldaan gevoel La Roche verlaten.
Uiteindelijk reden slechts 17 renners dit zware, maar mooie kampioenschap uit met Stijn Devolder als verdiende winnaar. Hopelijk komen er in de toekomst nog zo'n kampioenschappen en is het niet als zo vaak een veredelde kermiskoers. Mijn felicitaties hiervoor aan de organisatie.
Woensdag neem ik nog deel aan de IWT Oetingen, een 1.2 koers in het Pajottenland. Kasseien en korte kuitenbijters staan daar op het menu.
Klaas
Met veel motivatie en een goede moraal trok ik naar La Roche voor het BK. Een BK waar iedereen al maanden over sprak, op dit parcours zouden de toppers sowieso met de prijzen gaan lopen. Ik was dan ook eens benieuwd hoe ver ik nog af stond van die top.
Op de ploegbespreking hadden we duidelijke orders meegekregen, Maxime Vantomme en Sebastien Delfosse waren gezien hun sterke seizoen de beschermde renners. Een 7 tal renners waaronder ikzelf kregen de opdracht om in een vroege vlucht mee te gaan of om in functie van de ploeg te rijden. Zelf had ik ook geen zin om anoniem mee te rijden, aan te klampen en pakweg 34e te worden, want daar schiet je uiteindelijk weinig mee op.
De start werd gegeven aan de voet van de cote d'Ortho, dit betekende dus meteen 3 kilometer bergop. En van bij de start was het oorlog en niet met klein geschut... Even ondernam ik een poging om mee te schuiven, maar toen ik zag dat een zekere Tom Boonen onmiddellijk in mijn wiel zat besloot ik maar te stoppen... De toppers hadden er zin en openden meteen de debatten. Voor dit scenario vreesde ik aangezien ik niet van snelle explosieve starts houd. De eerste drie ronden werd het 130 koppige peloton helemaal uitéén gereden. Ik belandde in een groep van een 20 tal renners na een eerste peloton van 30 renners. Na 2,5 ronden kregen we dan een kopgroep van 4 renners met hierin enkel kleppers, Boonen, Serry, Devenys (OPQS) en De Clerq (Lotto). In het peloton viel het even stil waardoor ik na 4 ronden terug kon aansluiten, de helft van het deelnemersveld was ondertussen reeds gedoucht...
Daarna ging ik even langs bij de ploegleider om te overleggen, aangezien we nog maar met 6 van de ploeg in koers waren en de situatie toch was gevaarlijk was met de sterke kopgroep, kreeg ik de opdracht om wat vroeger uit mijn pijp te komen dan voorzien. Samen met Kurt Hovelynck moest ik op kop rijden om de kopgroep binnen schot te houden. De volgende 4 ronden deed ik dat dan ook en ik moet zeggen dat dat vrij vlot ging. We onderhielden een stevig tempo en vooral op de lange klim voelde ik me steeds beter. Ik had graag nog wat langer gereden, maar blijkbaar werden enkele renners nerveus en begon men al aan te vallen op 100 kilometer van het einde. Deze tempoversnellingen zorgden er voor dat ik samen met de andere renners die op kop reden gelost werd en voortijdig de wedstrijd moest verlaten. Dit was geen schande, want twee ronden later schoten ze amper nog met 30 renners over in de koers. Ik had mijn werk gedaan en niet anoniem meegereden dus kon ik toch met een voldaan gevoel La Roche verlaten.
Uiteindelijk reden slechts 17 renners dit zware, maar mooie kampioenschap uit met Stijn Devolder als verdiende winnaar. Hopelijk komen er in de toekomst nog zo'n kampioenschappen en is het niet als zo vaak een veredelde kermiskoers. Mijn felicitaties hiervoor aan de organisatie.
Woensdag neem ik nog deel aan de IWT Oetingen, een 1.2 koers in het Pajottenland. Kasseien en korte kuitenbijters staan daar op het menu.
Klaas
donderdag 20 juni 2013
Ruddervoorde: Kilometers malen...
Hallo
Dinsdag nam ik deel aan de Sint-Elooisprijs in Ruddervoorde. In tropische omstandigheden moesten we 15 ronden van 11 kilometer afleggen, goed voor een afstand van 165 km in totaal dus. Het mooie weer, sterke deelnemersveld en snelle parcours zorgden er voor dat de talrijk opgekomen toeschouwers een echte snelheidswedstrijd te zien kregen.
Al in de tweede ronde konden enkele renners zich van het peloton afscheuren. De volgende drie ronden gebeurde dit telkens opnieuw en zo vormde er zich na een vijftal ronden uiteindelijk een kopgroep van een 20 tal renners. Zij reden een voorsprong van 3 minuten bijeen. Voor onze ploeg waren Amorison, Baestaens en Breyne vertegenwoordigd waardoor ik me 'rustig' -met een gemiddelde snelheid van 47 km/u is dit relatief- in het peloton kon laten meedrijven. Rond half koers zetten MTN Qhuebeka, de ploeg van Milaan - San Remo winnaar Ciolek, de achtervolging in. Ze deden dit zeer ijverig en met nog 4 ronden te gaan liep de voorsprong van de leiders terug tot 1min15. Een spurt leek in de maak. Dit was het moment voor de kopgroep om opnieuw te versnellen en de hitte eiste ook zijn tol voor de achtervolgers die iets te ijverig waren in het begin en hierdoor wat stil vielen. Hierdoor steeg de voorsprong van de leiders opnieuw tot boven de 2 minuten en zo konden zij strijden voor de overwinning. Hierin haalde Steven Caethoven het in een spurt met 3 voor Breyne en Van de Walle.
Ikzelf eindigde als 84e in het peloton. Zoals gepland vatte ik deze wedstrijd als training op voor het BK. Voor en na de wedstrijd deed ik dan ook nog wat extra kilometers met als doel de afstand van het BK (220 km) nog eens in de benen te hebben. Nu is het vooral goed herstellen en hopen op een goede dag.
Groeten
Klaas
Dinsdag nam ik deel aan de Sint-Elooisprijs in Ruddervoorde. In tropische omstandigheden moesten we 15 ronden van 11 kilometer afleggen, goed voor een afstand van 165 km in totaal dus. Het mooie weer, sterke deelnemersveld en snelle parcours zorgden er voor dat de talrijk opgekomen toeschouwers een echte snelheidswedstrijd te zien kregen.
Al in de tweede ronde konden enkele renners zich van het peloton afscheuren. De volgende drie ronden gebeurde dit telkens opnieuw en zo vormde er zich na een vijftal ronden uiteindelijk een kopgroep van een 20 tal renners. Zij reden een voorsprong van 3 minuten bijeen. Voor onze ploeg waren Amorison, Baestaens en Breyne vertegenwoordigd waardoor ik me 'rustig' -met een gemiddelde snelheid van 47 km/u is dit relatief- in het peloton kon laten meedrijven. Rond half koers zetten MTN Qhuebeka, de ploeg van Milaan - San Remo winnaar Ciolek, de achtervolging in. Ze deden dit zeer ijverig en met nog 4 ronden te gaan liep de voorsprong van de leiders terug tot 1min15. Een spurt leek in de maak. Dit was het moment voor de kopgroep om opnieuw te versnellen en de hitte eiste ook zijn tol voor de achtervolgers die iets te ijverig waren in het begin en hierdoor wat stil vielen. Hierdoor steeg de voorsprong van de leiders opnieuw tot boven de 2 minuten en zo konden zij strijden voor de overwinning. Hierin haalde Steven Caethoven het in een spurt met 3 voor Breyne en Van de Walle.
Ikzelf eindigde als 84e in het peloton. Zoals gepland vatte ik deze wedstrijd als training op voor het BK. Voor en na de wedstrijd deed ik dan ook nog wat extra kilometers met als doel de afstand van het BK (220 km) nog eens in de benen te hebben. Nu is het vooral goed herstellen en hopen op een goede dag.
Groeten
Klaas
maandag 17 juni 2013
Overmoedig in Ardense Pijl...
Hallo
Gisteren nam ik deel aan de Ardense Pijl, een loodzware wedstrijd voor de Topcompetitie over 184 kilometer met 9 Ardense hellingen. Aangezien ik me de laatste weken goed voel en ik in dit deelnemersveld in principe wel iets moest kunnen uitrichten was ik gemotiveerd om er iets van te maken! Vanuit de ploeg kregen we de opdracht om vanaf kilometer 0 voluit mee te koersen, op het einde zouden we dan wel zien...
Na een 10 tal kilometer mengde ik me een eerste keer in een ontsnapping, met 17 renners reden we weg. We werkten vrij goed samen, maar na een 10 tal kilometer was alles te herdoen. Onmiddellijk daarna ging ik opnieuw in de aanval, maar zonder succes. De volgende aanval was wel de goede, 12 renners met ploegmaat Devillers reden weg en namen 1min30 voorsprong in het peloton. Een 10 tal kilometer voor de eerste helling schoof ik mee in een tegenreactie, zo kon ik met 5 andere renners wegrijden en na een pittige achtervolging konden we op de cote de Xhierfomont aansluiten bij de leiders. Ondertussen hadden we een bonus van 2min30 op het peloton en 1 minuut op mijn ploegmaat Prémont die er alleen tussen zat. Vanuit de ploeg kregen we de opdracht om niet meer te rijden opdat Prémont kon terugkeren. Uiteindelijk slaagde hij hierin op de top van de cote de Wanne, maar hierdoor was de voorsprong wel teruggelopen tot minder dan 1min30. Een mooie bonus die weg was...
Hierdoor werd ik wat nerveus en daarom versnelde ik in de afdaling van de cote de Wanne, helaas kreeg ik niemand in steun. En na enkele kilometers alleen op kop te rijden besloot ik dan maar opnieuw te wachten op de rest van de groep. Ondertussen waren uit het peloton een 25 tal renners in de achtervolging getrokken en zij naderden snel. Op de cote de Rosier voerde ik het tempo wat op om het de achtervolgers toch wat lastiger te maken, maar ik kreeg weinig steun waarna het tempo stokte en de achtervolgers konden aansluiten op de top. In de afdaling probeerde ik opnieuw weg te rijden met een groepje maar zonder succes.
Op de cote de Vecquée, één van mijn lievelingshellingen trok ik opnieuw in de aanval van aan de voet, maar opnieuw was het alleen een moeilijke opgave om echt weg te rijden. Ondertussen voelden de benen al wat zwaarder aan, en dus beperkte ik me op de Maquisard tot volgen. Voor de Mont Theux reed ik opnieuw weg, maar weer zonder succes. Ploemaats Prémont en Devillers lukten dit wel en konden zo met een kleine bonus aan de Mont Theux beginnen. Hier plafonneerde ik in het zicht van de top, maar in de afdaling kon ik toch weer aansluiten. De groep was ondertussen uitgedund tot een 30 tal renners, maar één man was helemaal alleen vanuit de achtergrond terug gekomen, Clément Lhottelerie. Op de volgende helling, de cote de Cornesse trok hij onmiddellijk in de aanval en reed iedereen los uit het wiel, een mooi staaltje fietswerk... Zo werd de groep verder uitgedund, in de aanloop naar de cote de Lambermont probeerde ik weg te rijden met een groepje, maar de fut was er ondertussen uit. Vanaf nu was het vooral aanklampen. Uiteindelijk vatte ik de plaatselijke ronden aan met een groep van 25 renners, maar die brak al snel in 2 en ik bevond me in het tweede deel. Ik had de explosiviteit niet meer om weer naar voor te rijden en had ook opkomende krampen door de vele inspanningen van in het begin van de wedstrijd. Bij het ingaan van de laatste ronde was de achterstand op de koploper 40 seconden, en op de eerste groep 20 seconden. Het was helemaal op bij en op 5 kilometer van het einde moest ik alleen verder, vijf renners reden me nog voorbij en zo werd ik 29e.
Ikzelf was wat ontgoocheld, maar gezien de wedstrijd die ik gereden heb is dit misschien niet helemaal terecht, aangezien ik niet echt een koers gereden heb om te winnen...
Morgen nog Ruddervoorde en daarna het BK.
Klaas
Gisteren nam ik deel aan de Ardense Pijl, een loodzware wedstrijd voor de Topcompetitie over 184 kilometer met 9 Ardense hellingen. Aangezien ik me de laatste weken goed voel en ik in dit deelnemersveld in principe wel iets moest kunnen uitrichten was ik gemotiveerd om er iets van te maken! Vanuit de ploeg kregen we de opdracht om vanaf kilometer 0 voluit mee te koersen, op het einde zouden we dan wel zien...
Na een 10 tal kilometer mengde ik me een eerste keer in een ontsnapping, met 17 renners reden we weg. We werkten vrij goed samen, maar na een 10 tal kilometer was alles te herdoen. Onmiddellijk daarna ging ik opnieuw in de aanval, maar zonder succes. De volgende aanval was wel de goede, 12 renners met ploegmaat Devillers reden weg en namen 1min30 voorsprong in het peloton. Een 10 tal kilometer voor de eerste helling schoof ik mee in een tegenreactie, zo kon ik met 5 andere renners wegrijden en na een pittige achtervolging konden we op de cote de Xhierfomont aansluiten bij de leiders. Ondertussen hadden we een bonus van 2min30 op het peloton en 1 minuut op mijn ploegmaat Prémont die er alleen tussen zat. Vanuit de ploeg kregen we de opdracht om niet meer te rijden opdat Prémont kon terugkeren. Uiteindelijk slaagde hij hierin op de top van de cote de Wanne, maar hierdoor was de voorsprong wel teruggelopen tot minder dan 1min30. Een mooie bonus die weg was...
Hierdoor werd ik wat nerveus en daarom versnelde ik in de afdaling van de cote de Wanne, helaas kreeg ik niemand in steun. En na enkele kilometers alleen op kop te rijden besloot ik dan maar opnieuw te wachten op de rest van de groep. Ondertussen waren uit het peloton een 25 tal renners in de achtervolging getrokken en zij naderden snel. Op de cote de Rosier voerde ik het tempo wat op om het de achtervolgers toch wat lastiger te maken, maar ik kreeg weinig steun waarna het tempo stokte en de achtervolgers konden aansluiten op de top. In de afdaling probeerde ik opnieuw weg te rijden met een groepje maar zonder succes.
Op de cote de Vecquée, één van mijn lievelingshellingen trok ik opnieuw in de aanval van aan de voet, maar opnieuw was het alleen een moeilijke opgave om echt weg te rijden. Ondertussen voelden de benen al wat zwaarder aan, en dus beperkte ik me op de Maquisard tot volgen. Voor de Mont Theux reed ik opnieuw weg, maar weer zonder succes. Ploemaats Prémont en Devillers lukten dit wel en konden zo met een kleine bonus aan de Mont Theux beginnen. Hier plafonneerde ik in het zicht van de top, maar in de afdaling kon ik toch weer aansluiten. De groep was ondertussen uitgedund tot een 30 tal renners, maar één man was helemaal alleen vanuit de achtergrond terug gekomen, Clément Lhottelerie. Op de volgende helling, de cote de Cornesse trok hij onmiddellijk in de aanval en reed iedereen los uit het wiel, een mooi staaltje fietswerk... Zo werd de groep verder uitgedund, in de aanloop naar de cote de Lambermont probeerde ik weg te rijden met een groepje, maar de fut was er ondertussen uit. Vanaf nu was het vooral aanklampen. Uiteindelijk vatte ik de plaatselijke ronden aan met een groep van 25 renners, maar die brak al snel in 2 en ik bevond me in het tweede deel. Ik had de explosiviteit niet meer om weer naar voor te rijden en had ook opkomende krampen door de vele inspanningen van in het begin van de wedstrijd. Bij het ingaan van de laatste ronde was de achterstand op de koploper 40 seconden, en op de eerste groep 20 seconden. Het was helemaal op bij en op 5 kilometer van het einde moest ik alleen verder, vijf renners reden me nog voorbij en zo werd ik 29e.
Ikzelf was wat ontgoocheld, maar gezien de wedstrijd die ik gereden heb is dit misschien niet helemaal terecht, aangezien ik niet echt een koers gereden heb om te winnen...
Morgen nog Ruddervoorde en daarna het BK.
Klaas
Abonneren op:
Posts (Atom)