Hallo
We zitten ondertussen in de helft van de Tour de Franche-Comté, een mooie wedstrijd en één van mijn doelen dit jaar.
Jammer genoeg zit het echt wel niet mee...
Gisterenvoormiddag was het super mooi weer, maar bij de start brak de hel los, onweer, donder en bliksem en stortregen...
Toch verloor ik de moraal niet, ik voelde me goed en daarom reed ik constant vooraan. Na een 20 tal kilometer reed ik een 7 tal kilometer in de aanval met een 10 tal renners, het zag er goed uit, maar het peloton liet niet begaan. Op de eerste helling kwam ik vlot door in 10e positie, en in de pittige afdaling daarna nam ik de leiding om het gevaar te vermijden (door de regen en smalle wegen was het best gevaarlijk). Ik daalde blijkbaar goed, want eens beneden lag het hele peloton uitéén. Des groupes partout... Op de 2e helling voerde ik mee de forcing en zo schoten we nog met een 30 tal renners over en ik voelde me nog altijd zéér goed...
Maar vanaf toen liep alles mis, na de afdaling van de 2e beklimming reed ik plat. Omdat alles uitéén lag waren er geen wagens in de buurt, ik werd wel geholpen door de neutrale wagen, maar zo belandde ik wel in een tweede groep. Ik probeerde onmiddellijk het tempo erin te houden en terug te naar voor te rijden, maar geen enkele versnelling van het nieuwe wiel werkte en ik gleed overal weg, ik dacht dat ik een oud wiel gekregen had en dat de tube erop van een 'gladdig' merk was...
Stoppen was echter geen optie, er waren nog altijd geen wagens in de buurt en stoppen betekende dat ik in een derde groep terrecht zou komen. Langzaam aan werd mijn groep opnieuw groter, maar ik langzaam aan doofde mijn kaars ook uit. Ik voelde me slechter en slechter en toen op de laatste helling het hele peloton uitéén barstte moest ik passen. Zelf in de afdalingen kon ik niet meer volgen, niet normaal...
Uiteindelijk ben ik gestopt, want het ging niet meer. Pas toen merkte ik dat het achterwiel niet vast zat en de hele tijd tegen de rem sleepte, uiteindelijk heb ik veel geluk gehad dat ik niet ben gevallen...
Ondertussen was mijn koers helemaal over, ik was ver in de achtergrond verzeild en finishte helemaal alleen op meer dan 11 minuten, na de aankomst was ik dan ook geweldig ontgoocheld. Ik wou hier graag een klassement rijden, het ging goed, ik voerde zelf de forcing, maar werd er tegelijk ook het grootste slachtoffer van...
Vandaag was het opnieuw broeiierig heet bij de start, met opnieuw enkele onweders tijdens de wedstrijd en aan de aankomst. De rit werd gekenmerkt door een ontsnapping van 6 kilometer die echter geen vrijgeleide kreeg. Na de 3 hellingen was alles te herdoen en uiteindelijk eindigde de wedstrijd op een massaspurt. De laatste kilometer was zeer gevaarlijk met een rondpunt op kasseien. Door de regen zorgde dit voor een de onvermijdelijke valpartijen...
Gelukkig lag ik er niet bij, maar ik had wel al mijn pech gehad... Na een 30 tal kilometer wedstrijd mocht ik veranderen van achterwiel na een spaakbreuk, en op 10 kilometer van het einde mocht ik nog eens van de fiets voor een lekke band vooraan...
Misschien zit morgen eens alles mee, twee ritten die zeer lastig zijn. Vooral de namiddag inspireert mij met een aankomst bergop in het Zwitzerse Les Chaux de Fonds. En of ik gemotiveerd ben om er nog iets van te maken...
Klaas
Klaas
vrijdag 20 mei 2011
maandag 9 mei 2011
Chrono Lac de Vassivière, GP Beauchamps en Tour de la Manche
Hallo
De laatste weken werkte ik meerdere wedstrijden af, hieronder volgen de verslagen...
Op zondag 1 mei ging ik van start in de 4e wedstrijd tellende voor de Coupe de France, een individuele tijdrit van 27,4 kilometer rond de Lac de Vassivière in de Limousin. Het parcours was zeer lastig, constant op en af, met hier en daar een langere strook bergop. Veel ervaring heb ik niet in dit soort werk, het is vooral kwestie om onmiddellijk het goede ritme te vinden. Dit lukte me aardig, ik viel nooit stil en verteerde de hellingen vrij vlot. Toen ik aankwam had ik dan ook de 4e tijd, ongeveer de helft van de deelnemers was toen al gestart. Ik hoopte dat dit resultaat goed zou zijn voor een plaats tussen 15 en 20. Jammer genoeg bleek dit niet het geval, op het einde doken nog heel wat renners nipt onder mijn tijd, zodat ik uiteindelijk 32e werd. Toch ben ik tevreden over mijn tijdrit, als niet specialist deed ik het meer dan behoorlijk en tegenover andere renners die al vaak een goede tijdrit reden viel ik zeker niet uit de toon. Alleen is het jammer dat het resultaat wat tegenviel.
Daags nadien nam ik deel aan een wedstrijd (Elite Nationale) in Beauchamps. Daar moesten we 10 keer een ronde van 14,3 kilometer afleggen met telkens een beklimming van een kleine kilometer. De aankomst lag ongeveer in de helft van die klim. De strakke wind zorgde voor een nerveuze wedstrijd. Toch stond de wind nooit 'goed' om alles uitéén te trekken. Door het hoge tempo, de klim en de wind, sloop de vermoeidheid toch in het peloton. Net voor half koers was er dan ook een serieuze schifting waarbij nog slechts een 45 tal van de 100 gestartte renners overbleven. Een ronde verder reden 4 renners hieruit weg, één van mijn ploegmaats reageerde nog, maar kon de kloof niet dichten. Met nog 2 ronden te gaan, heb ik dan samen met 2 andere ploegmaats gereden om de vluchters te grijpen. In de laatste ronde konden we nog iedereen inrekenen op één renner na. Door het hoge tempo dat we ontwikkelden werd de groep nog sterk uitgedund. Ik eindigde als 24e, en mijn ploegmaat won de spurt voor de 2e plaats.
Van donderdag tot en met zondag (gisteren) was ik aan de slag in de Manche voor de gelijknamige Tour de la Manche.
Zoals zo vaak is de eerste etappe beslissend in een rittenwedstrijd. Na 5 kilometer reden 12 renners weg. Zij namen 10 seconden voorsprong op het peloton dat de achtervolgin in zette. Geen paniek dus, tot het peloton in een afdaling de verkeerde kant opgestuurd werd, chaos alom en het gevolg dat de 12 leiders onmiddellijk 1min30 voorsprong verwierven. Aangezien alle grote ploegen vertegenwoordigd waren met één renner had niemand de intentie om te reageren. De voorsprong liep dan ook op tot 5 minuten. In de 3 plaatselijke ronden kwam er wel nog een tegenreactie, waarin ik betrokken was. We naderden tot op twee minuten, maar in de laatste ronde kwam het peloton terug. De voorsprong bleef constant twee minuten, waardoor we zouden sprinten voor de 13e plaats. Helaas kwam het zover niet, een valpartij op 4 kilometer van de aankomst zorgde ervoor dat het peloton in 3 stukken brak, ik zat in het tweede deel en verloor zo nog eens 25 seconden extra.
Op dag twee gingen twee renners er van bij de start onmiddellijk vandoor. Rond half koers werd het parcours steeds lastiger en ook de wind kwam serieus opsteken. De renners van Nogent-sur-Oise namen hierop het commando wat er voor zorgde dat het peloton in twee stukken brak. Ik voelde me niet echt goed, maar kon toch stank houden in het eerste deel van een 30 tal renners. Bij het ingaan van de plaatselijke ronden werden de twee vluchters gegrepen waarna bij een tussenspurt opnieuw 6 renners aan de haal gingen met ploegmaat Niels Brouzes. Jammer genoeg moest hij door krampen afhaken zodat we niet meer vertegenwoordigd waren in de kopgroep. Eén renner vormde een serieuze bedreiging in het klassement en daarom moest ik samen met een ploegmaat rijden. We kwamen terug tot op 30 seconden waarna ik met bij het ingaan van de laatste ronde aan de kant zette en rustig uitreed. Een klassement had ik toch niet te verdedigen...
Zaterdag voormiddag stond dan een tijdrit van 11,5 kilometer op het programma waarvan de eerste 1,5 kilometer bergop, daarna een vlak stuk, weer 700 meter bergop, een steile afdaling en tot slot 5 kilometer vrij vlak richting aankomst. Lastig dus... Ik vond meteen de goede "allure" zoals de Fransen zeggen en reed een goede chrono met vooral een sterk einde. Toen ik aankwam had ik de tweede tijd. Denkende aan vorige week besefte ik wel dat dit niet altijd veel betekent. Uiteindelijk reden nog 8 renners sneller dan mij en werd ik 9e, een mooi resultaat dus.
In de namiddag stond dan nog een zware rit richting Avranches gepland. Van in de start ging het er zéér hevig aan toe, ik probeerde meerdere malen mee te gaan, maar zonder succes. Uiteindelijk konden 7 renners wegrijden en zij reden een voorsprong van 5 minuten bijéén. Enkele ploegen namen hierop het heft in handen om de achtervolging te leiden, waardoor we bij het ingaan van de plaatselijke ronden in Avranches op twee na alle vluchters inliepen, maar ook zij waren er snel aan voor de moeite. Door het hoge tempo was het bijna onmogelijk om weg te rijden. In de eerste ronde kende ik ook nog eens pech. Een geblokkeerde ketting zorgde ervoor dat ik van de fiets moest net op het moment dat veel renners gelost werden. Op één ronde tijd kon ik toch terugkeren in de voorwacht, dit kostte echter veel inspanningen zodat ik me op het einde moest beperken tot volgen. Uiteindelijk werd het een spurt bergop met een 45 tal renners die nog ontsierd werd door een massale val op 1,5 kilometer van het einde.
Om af te sluiten stond nog een zéér lastige rit op het programma. Vooral in het begin, de eerste 60 kilometer, waren zeer lastig. Omdat mijn ploegmaat nog kans had om de ronde te winnen besloten we om met de ploeg van in het begin de wedstrijd zo hard mogelijk te maken om zo de leider te isoleren. In het begin zag het er goed uit, op de eerste helling konden we met 12 renners wegrijden waarbij nog twee ploegmaats van mij zaten. Ik voelde me goed en omdat het peloton fel reageerde nam ik het heft in handen op de tweede klim. Niemand kon volgen en zo reed ik even alleen. Ik wachtte op mijn medevluchters, maar ondertussen was het peloton -waar de leider steun had gevonden bij een andere ploeg- fel genaderd. Toen een andere renner ervandoor ging op het moment van de samensmelting schoof ik opnieuw mee. Met twee knokten we voor 15 seconden voorsprong, één renner kwam nog terug en het peloton minderde wat vaart zodat we met 3 vertrokken waren voor een avontuur. Onze maximale voorsprong liep op tot 2min55 wat niet echt veel was. Toch hielden we goed stand, bij het ingaan van de plaatselijke ronden hadden we nog 1min45 voor. We voerden het tempo op waarbij één renner moest afhaken en met twee liepen we vervolgens uit tot 1min55. Omdat de andere renner mij tot drie maal toe aanviel en sneller was in de spurt mocht ik niet meer meewerken. We keken vervolgens naar elkaar en reden niet meer voluit waardoor we op anderhalve ronde van het einde ingelopen werden. Het peloton leek af te stevenen op een massaspurt, maar 3 renners konden die in extremis nog ontlopen. Ik liet het in de laatste kilometer lopen.
Ik eindigde uiteindelijk 25e in het algemene klassement dat al na dag één geen doel meer was. Aan mijn lange aanval in de laatste rit hield ik nog de tweede plaats in het rushes klassement over en werd ook 5e in het bergklassement.
De volgende grote afspraak is de Tour de Franche-Comté.
Gr Klaas
De laatste weken werkte ik meerdere wedstrijden af, hieronder volgen de verslagen...
Op zondag 1 mei ging ik van start in de 4e wedstrijd tellende voor de Coupe de France, een individuele tijdrit van 27,4 kilometer rond de Lac de Vassivière in de Limousin. Het parcours was zeer lastig, constant op en af, met hier en daar een langere strook bergop. Veel ervaring heb ik niet in dit soort werk, het is vooral kwestie om onmiddellijk het goede ritme te vinden. Dit lukte me aardig, ik viel nooit stil en verteerde de hellingen vrij vlot. Toen ik aankwam had ik dan ook de 4e tijd, ongeveer de helft van de deelnemers was toen al gestart. Ik hoopte dat dit resultaat goed zou zijn voor een plaats tussen 15 en 20. Jammer genoeg bleek dit niet het geval, op het einde doken nog heel wat renners nipt onder mijn tijd, zodat ik uiteindelijk 32e werd. Toch ben ik tevreden over mijn tijdrit, als niet specialist deed ik het meer dan behoorlijk en tegenover andere renners die al vaak een goede tijdrit reden viel ik zeker niet uit de toon. Alleen is het jammer dat het resultaat wat tegenviel.
Daags nadien nam ik deel aan een wedstrijd (Elite Nationale) in Beauchamps. Daar moesten we 10 keer een ronde van 14,3 kilometer afleggen met telkens een beklimming van een kleine kilometer. De aankomst lag ongeveer in de helft van die klim. De strakke wind zorgde voor een nerveuze wedstrijd. Toch stond de wind nooit 'goed' om alles uitéén te trekken. Door het hoge tempo, de klim en de wind, sloop de vermoeidheid toch in het peloton. Net voor half koers was er dan ook een serieuze schifting waarbij nog slechts een 45 tal van de 100 gestartte renners overbleven. Een ronde verder reden 4 renners hieruit weg, één van mijn ploegmaats reageerde nog, maar kon de kloof niet dichten. Met nog 2 ronden te gaan, heb ik dan samen met 2 andere ploegmaats gereden om de vluchters te grijpen. In de laatste ronde konden we nog iedereen inrekenen op één renner na. Door het hoge tempo dat we ontwikkelden werd de groep nog sterk uitgedund. Ik eindigde als 24e, en mijn ploegmaat won de spurt voor de 2e plaats.
Van donderdag tot en met zondag (gisteren) was ik aan de slag in de Manche voor de gelijknamige Tour de la Manche.
Zoals zo vaak is de eerste etappe beslissend in een rittenwedstrijd. Na 5 kilometer reden 12 renners weg. Zij namen 10 seconden voorsprong op het peloton dat de achtervolgin in zette. Geen paniek dus, tot het peloton in een afdaling de verkeerde kant opgestuurd werd, chaos alom en het gevolg dat de 12 leiders onmiddellijk 1min30 voorsprong verwierven. Aangezien alle grote ploegen vertegenwoordigd waren met één renner had niemand de intentie om te reageren. De voorsprong liep dan ook op tot 5 minuten. In de 3 plaatselijke ronden kwam er wel nog een tegenreactie, waarin ik betrokken was. We naderden tot op twee minuten, maar in de laatste ronde kwam het peloton terug. De voorsprong bleef constant twee minuten, waardoor we zouden sprinten voor de 13e plaats. Helaas kwam het zover niet, een valpartij op 4 kilometer van de aankomst zorgde ervoor dat het peloton in 3 stukken brak, ik zat in het tweede deel en verloor zo nog eens 25 seconden extra.
Op dag twee gingen twee renners er van bij de start onmiddellijk vandoor. Rond half koers werd het parcours steeds lastiger en ook de wind kwam serieus opsteken. De renners van Nogent-sur-Oise namen hierop het commando wat er voor zorgde dat het peloton in twee stukken brak. Ik voelde me niet echt goed, maar kon toch stank houden in het eerste deel van een 30 tal renners. Bij het ingaan van de plaatselijke ronden werden de twee vluchters gegrepen waarna bij een tussenspurt opnieuw 6 renners aan de haal gingen met ploegmaat Niels Brouzes. Jammer genoeg moest hij door krampen afhaken zodat we niet meer vertegenwoordigd waren in de kopgroep. Eén renner vormde een serieuze bedreiging in het klassement en daarom moest ik samen met een ploegmaat rijden. We kwamen terug tot op 30 seconden waarna ik met bij het ingaan van de laatste ronde aan de kant zette en rustig uitreed. Een klassement had ik toch niet te verdedigen...
Zaterdag voormiddag stond dan een tijdrit van 11,5 kilometer op het programma waarvan de eerste 1,5 kilometer bergop, daarna een vlak stuk, weer 700 meter bergop, een steile afdaling en tot slot 5 kilometer vrij vlak richting aankomst. Lastig dus... Ik vond meteen de goede "allure" zoals de Fransen zeggen en reed een goede chrono met vooral een sterk einde. Toen ik aankwam had ik de tweede tijd. Denkende aan vorige week besefte ik wel dat dit niet altijd veel betekent. Uiteindelijk reden nog 8 renners sneller dan mij en werd ik 9e, een mooi resultaat dus.
In de namiddag stond dan nog een zware rit richting Avranches gepland. Van in de start ging het er zéér hevig aan toe, ik probeerde meerdere malen mee te gaan, maar zonder succes. Uiteindelijk konden 7 renners wegrijden en zij reden een voorsprong van 5 minuten bijéén. Enkele ploegen namen hierop het heft in handen om de achtervolging te leiden, waardoor we bij het ingaan van de plaatselijke ronden in Avranches op twee na alle vluchters inliepen, maar ook zij waren er snel aan voor de moeite. Door het hoge tempo was het bijna onmogelijk om weg te rijden. In de eerste ronde kende ik ook nog eens pech. Een geblokkeerde ketting zorgde ervoor dat ik van de fiets moest net op het moment dat veel renners gelost werden. Op één ronde tijd kon ik toch terugkeren in de voorwacht, dit kostte echter veel inspanningen zodat ik me op het einde moest beperken tot volgen. Uiteindelijk werd het een spurt bergop met een 45 tal renners die nog ontsierd werd door een massale val op 1,5 kilometer van het einde.
Om af te sluiten stond nog een zéér lastige rit op het programma. Vooral in het begin, de eerste 60 kilometer, waren zeer lastig. Omdat mijn ploegmaat nog kans had om de ronde te winnen besloten we om met de ploeg van in het begin de wedstrijd zo hard mogelijk te maken om zo de leider te isoleren. In het begin zag het er goed uit, op de eerste helling konden we met 12 renners wegrijden waarbij nog twee ploegmaats van mij zaten. Ik voelde me goed en omdat het peloton fel reageerde nam ik het heft in handen op de tweede klim. Niemand kon volgen en zo reed ik even alleen. Ik wachtte op mijn medevluchters, maar ondertussen was het peloton -waar de leider steun had gevonden bij een andere ploeg- fel genaderd. Toen een andere renner ervandoor ging op het moment van de samensmelting schoof ik opnieuw mee. Met twee knokten we voor 15 seconden voorsprong, één renner kwam nog terug en het peloton minderde wat vaart zodat we met 3 vertrokken waren voor een avontuur. Onze maximale voorsprong liep op tot 2min55 wat niet echt veel was. Toch hielden we goed stand, bij het ingaan van de plaatselijke ronden hadden we nog 1min45 voor. We voerden het tempo op waarbij één renner moest afhaken en met twee liepen we vervolgens uit tot 1min55. Omdat de andere renner mij tot drie maal toe aanviel en sneller was in de spurt mocht ik niet meer meewerken. We keken vervolgens naar elkaar en reden niet meer voluit waardoor we op anderhalve ronde van het einde ingelopen werden. Het peloton leek af te stevenen op een massaspurt, maar 3 renners konden die in extremis nog ontlopen. Ik liet het in de laatste kilometer lopen.
Ik eindigde uiteindelijk 25e in het algemene klassement dat al na dag één geen doel meer was. Aan mijn lange aanval in de laatste rit hield ik nog de tweede plaats in het rushes klassement over en werd ook 5e in het bergklassement.
De volgende grote afspraak is de Tour de Franche-Comté.
Gr Klaas
maandag 25 april 2011
Circuit du Saône et Loire
Hallo,
Van vrijdag tot en met zondag was ik aan de slag in de Bourgogne. Voor het eerst dit seizoen een koers die me goed zou moeten liggen. Massaspurten en gemiddelde snelheden van 45 km/u leken uitgesloten, zelf met het zomerweer...
Vrijdag stond onmiddellijk een pittige rit op het programma. Al snel reden een 4 tal renners weg, met hierbij mijn ploegmaat Jonathan Genthon, toch kregen zij nooit echt een vrijgeleide. Ze konden maximaal 40 seconden bijeen sprokkelen, en werden na een vlucht van een kleine 30 km weer ingelopen. Daarna waren er meerdere pogingen, maar zonder succes. Na een 50 tal kilometer reden een 8 tal renners weg. Op een helling kwam reactie en ik sprong mee, al snel kwamen we terug op de leiders en zo kwamen we met 17 renners op kop. We liepen tot 30 seconden uit en even dacht ik dat we vertrokken waren, maar een tweetal ploegen waren niet vertegenwoordigd en na 15 km kwam het peloton terug. Even verder reden in een afdaling 8 renners weg, zij namen snel 40 seconden. Even verder kwam er reactie van 6 renners, omdat dit gevaarlijk leek, maakte ik alleen de brug naar de 6 achtervolgers. En een 10 tal kilometer verder sloten we aan bij de leiders. Zo kwamen we met 14 op kop. Op een helling kwamen nog een 10 tal renners terug, het peloton lag op zowat 1 minuut. Deze groep was echter te groot, waardoor er geen samenwerking was. Op het moment van de samensmelting gingen 12 renners er vandoor. Zij liepen uit tot 30 seconden, op de volgende helling kwam er een tegenreactie waarin ik kon meeglippen. Na een lange en slopende achtervolging kwamen we op 20 km van het einde vooraan aansluiten. Ik voelde dat ik door mij beste krachten heen zat en moest dan ook passen toen 8 renners wegreden op de voorlaatste helling. Zij namen snel 40 seconden en reden voor winst. Op 3 km van het einde kwam er nog een zéér steile helling, hierop brak mijn groep nog en kwam ik met de eersten boven. Een top 10 zat er dus in, jammer genoeg kwamen in de afdaling nog enkele renners terug. Ik werd uiteindelijk 16e.
Op zaterdag stonden twee lastige ritten op het programma. Altijd gevaarlijk, korte ritten...
Zo ook deze keer. Na een 5 tal kilometer klimmen reden al snel een 20 tal renners vooruit, daarna een groepje van 10 en dan het peloton. Ik zag het gevaar en maakte de sprong naar voren. Zo kwamen we uiteindelijk met een 30 tal renners voorop. Veel te veel om rond te draaien, maar ook in het peloton werd er niet gereden, waardoor we toch tot 1min30 uitliepen. Op dat moment was ik virtueel derde, een goede situatie dus. Na 35 km volgden twee hellingen, ideaal om de groep uit te dunnen en definitief weg te rijden. Na die twee hellingen kwamen we met een 12 tal renners voorop. Ik nam vervolgens de afdaling voor mijn rekening en had beneden een kleine voorsprong van 100 meter. Omdat er even verder een rush lag ging ik door. Bij die rush had ik een voorsprong van een 20 tal seconden op de groep die weer aangedikt was tot goed 20 renners. Met nog meer dan 40 km te gaan, ging ik niet voluit. Dit bleek een goede keuze, want even verder sloten in twee keer 3 renners aan. Met 4 hadden we meer kans. We werkten uitstekend samen en liepen al snel tot 40 seconden uit, het peloton zat ondertussen op 1min10. Ik was virtueel leider. De achtervolgende groep werd al snel ingelopen, waardoor het 4 tegen een peloton was. Met 1 minuut voorsprong gingen we de laatste 10 km in en op 7 km van de finish lag nog een steile helling van een 2 tal kilometer. Hierop spatte onze groep uitéén en moest ik mijn meerdere erkennen in één renner. Het peloton spatte ook volledig uitéén en naderde snel. Op de top had ik een 20 tal seconden achterstand op de leider en 30 seconden voorsprong op een eerste groep. Ik gaf alles, maar bleef op 20 seconden hangen. Tussen kilometer 3 en 2, zag het er nog zeer slecht uit, een lange rechte weg bergop en wind op kop, zorgde ervoor dat het peloton met rasse schreden naderde. Gelukkig viel ik niet stil en kon ik stand houden en de tweede plaats veilig stellen. Tweede, jammer natuurlijk, maar eindelijk wel eens een mooie plaats en dan nog in een mooie koers... In het klassement was ik naar een 9e plek opgeschoven.
Na een korte middagpauze mochten we opnieuw de baan op voor 80 kilometer. Na de zware inspanningen in de voormiddag stond mij een zware middag te wachten. Vooral in het begin zou het op de tanden bijten zijn met twee beklimmingen na 10 km. Tijd om er in te komen was er niet! Het was van bij de start alle "hands on deck", het peloton scheurde in verschillende stukken uitéén. Op de eerste helling zat ik iets te ver waardoor ik niet mee was met de eerste 15 renners. Gelukkig bleef het verschil beperkt zodat ik op de 2e beklimming met een 10 tal renners kon aansluiten bij de leiders. Zo kwamen we met 25 renners op kop. Na de inspanningen uit de voormiddag moest ik me beperken tot volgen. Het werd sowieso een moeilijke wedstrijd omdat het een tactisch steekspel was tussen de top 8 uit het klassement. Uiteindelijk konden 4 renners wegrijden en zij bereikten de aankomst met 1 minuut voorsprong. Uit de achtergrond kwamen nog 10 renners terug bij mijn groep, ik eindigde rond de 30e plaats en zakte één plaatsje in het klassement.
Op Pasen stond de koninginnerit op het programma, de eerste 120 kilometer verliepen over constant golvende wegen. Daarna kwam de beklimming van Signal d'Uchon met passages van 18% om te eindigen met hoofdzakelijk dalende wegen richting Le Creusot. Van in het begin voelde ik al dat ik niet over de beste benen beschikte waardoor ik me gedeisd hield in het peloton waar de ploeg van leider het tempo bepaalde achter 12 vluchters. Die vluchters werden aan de voet van Signal d'Uchon gegrepen waarna de wedstrijd helemaal open barstte. Ik zocht een eigen tempo, maar viel in de laatste kilometer wat stil. Hierdoor verloor ik de aansluiting met het eerste groepje en kwam ik in een eerste achtervolgende groep terrecht. Ik verzette nog veel werk terug om de schade te beperken, maar kreeg jammer genoeg geen steun. Uiteindelijk liep ik op een 2 tal minuten binnen en zakte ik in het klassement naar een 15e plaats.
Op die manier eindigde de driedaagse toch wat minder dan ze begon, maar al bij al mag ik toch tevreden terug blikken. De vorm komt stillaan terug, hopelijk kan ik de lijn nu doortrekken naar de volgende koersen. Te beginnen met de Chrono Lac de Vassivière aanstaande zondag 1 mei, meetellende voor de Look Coup de France. Een 27,2 kilometer lange tijdrit op een golvend parcours.
Groeten Klaas
Van vrijdag tot en met zondag was ik aan de slag in de Bourgogne. Voor het eerst dit seizoen een koers die me goed zou moeten liggen. Massaspurten en gemiddelde snelheden van 45 km/u leken uitgesloten, zelf met het zomerweer...
Vrijdag stond onmiddellijk een pittige rit op het programma. Al snel reden een 4 tal renners weg, met hierbij mijn ploegmaat Jonathan Genthon, toch kregen zij nooit echt een vrijgeleide. Ze konden maximaal 40 seconden bijeen sprokkelen, en werden na een vlucht van een kleine 30 km weer ingelopen. Daarna waren er meerdere pogingen, maar zonder succes. Na een 50 tal kilometer reden een 8 tal renners weg. Op een helling kwam reactie en ik sprong mee, al snel kwamen we terug op de leiders en zo kwamen we met 17 renners op kop. We liepen tot 30 seconden uit en even dacht ik dat we vertrokken waren, maar een tweetal ploegen waren niet vertegenwoordigd en na 15 km kwam het peloton terug. Even verder reden in een afdaling 8 renners weg, zij namen snel 40 seconden. Even verder kwam er reactie van 6 renners, omdat dit gevaarlijk leek, maakte ik alleen de brug naar de 6 achtervolgers. En een 10 tal kilometer verder sloten we aan bij de leiders. Zo kwamen we met 14 op kop. Op een helling kwamen nog een 10 tal renners terug, het peloton lag op zowat 1 minuut. Deze groep was echter te groot, waardoor er geen samenwerking was. Op het moment van de samensmelting gingen 12 renners er vandoor. Zij liepen uit tot 30 seconden, op de volgende helling kwam er een tegenreactie waarin ik kon meeglippen. Na een lange en slopende achtervolging kwamen we op 20 km van het einde vooraan aansluiten. Ik voelde dat ik door mij beste krachten heen zat en moest dan ook passen toen 8 renners wegreden op de voorlaatste helling. Zij namen snel 40 seconden en reden voor winst. Op 3 km van het einde kwam er nog een zéér steile helling, hierop brak mijn groep nog en kwam ik met de eersten boven. Een top 10 zat er dus in, jammer genoeg kwamen in de afdaling nog enkele renners terug. Ik werd uiteindelijk 16e.
Op zaterdag stonden twee lastige ritten op het programma. Altijd gevaarlijk, korte ritten...
Zo ook deze keer. Na een 5 tal kilometer klimmen reden al snel een 20 tal renners vooruit, daarna een groepje van 10 en dan het peloton. Ik zag het gevaar en maakte de sprong naar voren. Zo kwamen we uiteindelijk met een 30 tal renners voorop. Veel te veel om rond te draaien, maar ook in het peloton werd er niet gereden, waardoor we toch tot 1min30 uitliepen. Op dat moment was ik virtueel derde, een goede situatie dus. Na 35 km volgden twee hellingen, ideaal om de groep uit te dunnen en definitief weg te rijden. Na die twee hellingen kwamen we met een 12 tal renners voorop. Ik nam vervolgens de afdaling voor mijn rekening en had beneden een kleine voorsprong van 100 meter. Omdat er even verder een rush lag ging ik door. Bij die rush had ik een voorsprong van een 20 tal seconden op de groep die weer aangedikt was tot goed 20 renners. Met nog meer dan 40 km te gaan, ging ik niet voluit. Dit bleek een goede keuze, want even verder sloten in twee keer 3 renners aan. Met 4 hadden we meer kans. We werkten uitstekend samen en liepen al snel tot 40 seconden uit, het peloton zat ondertussen op 1min10. Ik was virtueel leider. De achtervolgende groep werd al snel ingelopen, waardoor het 4 tegen een peloton was. Met 1 minuut voorsprong gingen we de laatste 10 km in en op 7 km van de finish lag nog een steile helling van een 2 tal kilometer. Hierop spatte onze groep uitéén en moest ik mijn meerdere erkennen in één renner. Het peloton spatte ook volledig uitéén en naderde snel. Op de top had ik een 20 tal seconden achterstand op de leider en 30 seconden voorsprong op een eerste groep. Ik gaf alles, maar bleef op 20 seconden hangen. Tussen kilometer 3 en 2, zag het er nog zeer slecht uit, een lange rechte weg bergop en wind op kop, zorgde ervoor dat het peloton met rasse schreden naderde. Gelukkig viel ik niet stil en kon ik stand houden en de tweede plaats veilig stellen. Tweede, jammer natuurlijk, maar eindelijk wel eens een mooie plaats en dan nog in een mooie koers... In het klassement was ik naar een 9e plek opgeschoven.
Na een korte middagpauze mochten we opnieuw de baan op voor 80 kilometer. Na de zware inspanningen in de voormiddag stond mij een zware middag te wachten. Vooral in het begin zou het op de tanden bijten zijn met twee beklimmingen na 10 km. Tijd om er in te komen was er niet! Het was van bij de start alle "hands on deck", het peloton scheurde in verschillende stukken uitéén. Op de eerste helling zat ik iets te ver waardoor ik niet mee was met de eerste 15 renners. Gelukkig bleef het verschil beperkt zodat ik op de 2e beklimming met een 10 tal renners kon aansluiten bij de leiders. Zo kwamen we met 25 renners op kop. Na de inspanningen uit de voormiddag moest ik me beperken tot volgen. Het werd sowieso een moeilijke wedstrijd omdat het een tactisch steekspel was tussen de top 8 uit het klassement. Uiteindelijk konden 4 renners wegrijden en zij bereikten de aankomst met 1 minuut voorsprong. Uit de achtergrond kwamen nog 10 renners terug bij mijn groep, ik eindigde rond de 30e plaats en zakte één plaatsje in het klassement.
Op Pasen stond de koninginnerit op het programma, de eerste 120 kilometer verliepen over constant golvende wegen. Daarna kwam de beklimming van Signal d'Uchon met passages van 18% om te eindigen met hoofdzakelijk dalende wegen richting Le Creusot. Van in het begin voelde ik al dat ik niet over de beste benen beschikte waardoor ik me gedeisd hield in het peloton waar de ploeg van leider het tempo bepaalde achter 12 vluchters. Die vluchters werden aan de voet van Signal d'Uchon gegrepen waarna de wedstrijd helemaal open barstte. Ik zocht een eigen tempo, maar viel in de laatste kilometer wat stil. Hierdoor verloor ik de aansluiting met het eerste groepje en kwam ik in een eerste achtervolgende groep terrecht. Ik verzette nog veel werk terug om de schade te beperken, maar kreeg jammer genoeg geen steun. Uiteindelijk liep ik op een 2 tal minuten binnen en zakte ik in het klassement naar een 15e plaats.
Op die manier eindigde de driedaagse toch wat minder dan ze begon, maar al bij al mag ik toch tevreden terug blikken. De vorm komt stillaan terug, hopelijk kan ik de lijn nu doortrekken naar de volgende koersen. Te beginnen met de Chrono Lac de Vassivière aanstaande zondag 1 mei, meetellende voor de Look Coup de France. Een 27,2 kilometer lange tijdrit op een golvend parcours.
Groeten Klaas
dinsdag 19 april 2011
Verslag: La Gainsbarre en Harcourt
Hallo
Zaterdag ging ik met een 150 tal collega's van start in Portbail voor "La Gainsbarre", een klassieker in de Manche. 160 km met in de eerste 80 km, 6 korte maar steile hellingen, genre Vlaamse Ardennen.
Ik had er zin in en van bij de start sprong ik vaak mee. Na 20 km luidde ik zelf de aanvalsklok en even verder kwamen 3 renners bij me aansluiten. Hoewel we snel reden, kregen we geen vrijgeleide van het peloton. We konden maximaal 50 seconden uitlopen, maar na goed 30 km werden we weer ingelopen. Na deze poging voelde ik me nog altijd fris en dus probeerde ik meermaals mee te schuiven, maar zonder succes. Uiteindelijk raakten na een 80 tal kilometer wedstrijd 9 renners voorop. Zij liepen ook tot maxiaal 1 minuut uit. Drie grote ploegen (waaronder VC Rouen) waren echter niet vertegenwoordigd. Dus werd de achtervolging al snel in gezet. De plaatselijke ronden waren zeer vlak, dus lag het scenario van de koers redelijk vast. Ofwel zouden de 9 voorop blijven ofwel massaspurt. Het was uiteindelijk het peloton dat aan het langste eind trok (op het einde deed ik ook nog mijn deel van het werk) en dus werd het massaspurt. Ik eindigde op een 69e plek na opnieuw een wedstrijd met een gemiddelde snelheid van 46km/u. De renners van 'Armée de Terre' bleken over het snelste spurtwapen te beschikken en werden één en twee. Mijn ploegmaat, Cyrille Patoux, werd derde.
Daags nadien spelde ik een nummer op in La Gislarde, in Saint-Sauver-le-Lendelin. Een wedstrijd op een plaatselijk parcours. Maar vooraf had ik afgesproken met de ploegleider dat ik zou stoppen na één uur wedstrijd aangezien ik maandag nog zou starten in Harcourt. Zogezegd, zogedaan...
Maandag stond dan een kleine, regionale koers op het programma, 7 ronden van 16 kilometer met iedere ronde drie stevige hellingen van een kilometer. Een slopende koers waarin iedereen één per één ariveerde. Ik was erop gebrand een mooie uitslag te rijden, jammer genoeg sloeg het noodlot al na 8 km toe en moest ik met materiaalpech de wedstrijd verlaten. Ik was erg ontgoocheld, maar ja, het zal wel keren. Het was maar een kleine wedstrijd zonder veel belang, maar het zou natuurlijk leuk geweest zijn om eens een resultaat neer te zetten. Nu ja, als je het positief bekijkt kom ik nu frisser aan de start van het Circuit du Saône et Loire, een 3 daagse rittenkoers in de Bourgogne. Het parcours is zeer lastig, en een sterk deelnemersveld. Een ideale gelegenheid voor een kleine revanche.
Klaas
Zaterdag ging ik met een 150 tal collega's van start in Portbail voor "La Gainsbarre", een klassieker in de Manche. 160 km met in de eerste 80 km, 6 korte maar steile hellingen, genre Vlaamse Ardennen.
Ik had er zin in en van bij de start sprong ik vaak mee. Na 20 km luidde ik zelf de aanvalsklok en even verder kwamen 3 renners bij me aansluiten. Hoewel we snel reden, kregen we geen vrijgeleide van het peloton. We konden maximaal 50 seconden uitlopen, maar na goed 30 km werden we weer ingelopen. Na deze poging voelde ik me nog altijd fris en dus probeerde ik meermaals mee te schuiven, maar zonder succes. Uiteindelijk raakten na een 80 tal kilometer wedstrijd 9 renners voorop. Zij liepen ook tot maxiaal 1 minuut uit. Drie grote ploegen (waaronder VC Rouen) waren echter niet vertegenwoordigd. Dus werd de achtervolging al snel in gezet. De plaatselijke ronden waren zeer vlak, dus lag het scenario van de koers redelijk vast. Ofwel zouden de 9 voorop blijven ofwel massaspurt. Het was uiteindelijk het peloton dat aan het langste eind trok (op het einde deed ik ook nog mijn deel van het werk) en dus werd het massaspurt. Ik eindigde op een 69e plek na opnieuw een wedstrijd met een gemiddelde snelheid van 46km/u. De renners van 'Armée de Terre' bleken over het snelste spurtwapen te beschikken en werden één en twee. Mijn ploegmaat, Cyrille Patoux, werd derde.
Daags nadien spelde ik een nummer op in La Gislarde, in Saint-Sauver-le-Lendelin. Een wedstrijd op een plaatselijk parcours. Maar vooraf had ik afgesproken met de ploegleider dat ik zou stoppen na één uur wedstrijd aangezien ik maandag nog zou starten in Harcourt. Zogezegd, zogedaan...
Maandag stond dan een kleine, regionale koers op het programma, 7 ronden van 16 kilometer met iedere ronde drie stevige hellingen van een kilometer. Een slopende koers waarin iedereen één per één ariveerde. Ik was erop gebrand een mooie uitslag te rijden, jammer genoeg sloeg het noodlot al na 8 km toe en moest ik met materiaalpech de wedstrijd verlaten. Ik was erg ontgoocheld, maar ja, het zal wel keren. Het was maar een kleine wedstrijd zonder veel belang, maar het zou natuurlijk leuk geweest zijn om eens een resultaat neer te zetten. Nu ja, als je het positief bekijkt kom ik nu frisser aan de start van het Circuit du Saône et Loire, een 3 daagse rittenkoers in de Bourgogne. Het parcours is zeer lastig, en een sterk deelnemersveld. Een ideale gelegenheid voor een kleine revanche.
Klaas
maandag 11 april 2011
Verslag Redon
Hallo
Met 200 renners gingen we gisteren van start onder een meer dan aangename lentezon (24°C). Het parcours was golvend, met 6 beklimmingen in het stuk in lijn en daarna 7 keer de helling naar de aankomst. De wedstrijd verliep zoals steeds dit jaar razend snel. Toch was dit geen belet voor een 12 tal renners om er na 30 km vandoor te gaan. Zij reden al snel een voorspron van 1 minuut bijeen. Op de lastigste helling van de dag, 800m aan 10% testte ik me even. Ik trok eens vol door, maar door de wind op kop trapte ik even op mijn adem, waardoor ik nog alle zeilen moest bijzetten om mee te zijn met de eersten. Ik slaagde hier in en zo reden we weg met een 20 tal renners, maar na enkele kilometer kwam alles terug.
De koplopers bleven steeds binnen het vizier en zo trokken we in (vrij) gesloten slagorde richting plaatselijke ronden. De beklimming naar de aankomst, was niet superlastig, maar eerder een slopende sprint bergop. Ik schoof telkens mee, maar kon nooit de forcing helpen voeren. Op 3 ronden van het einde, na het inlopen van de koplopers, reden we weg met een 25 tal renners. Voor 8 renners ging het nog niet snel genoeg, ik zat even à bloc en twijfelde even, reageerde toch nog, maar kon niet meer terugkeren. Ik voelde dat na deze inspanningen het beste er van af was en een ronde later was ik dan opnieuw niet mee toen 7 renners toch nog de sprong konden maken naar de leiders. Zo kregen we 15 leiders met een halve minuut voorsprong op het peloton bij het ingaan van de laatste ronde. In het peloton ging werd het tempo opnieuw opgevoerd, en met nog 2 km te gaan kwam alles terug samen op één renner na, de ex-prof, Freddy Bichot had blijkbaar nog wat overschot en bleef het peloton na een knappe solo van 8 km net voor. Ik drong niet aan in de spurt en eindigde als 89e.
Ik voelde me iets minder dan vorige week, het kan zijn dat de eerste warmte me wat parten speelde of was het een slepend achterwiel dat ik pas na de finish opmerkte.
Deze week staat alvast in het teken van de recuperatie. Volgende week ga ik dan van start in 'La Gainsbarre' (zaterdag) en 'Harcourt' (maandag).
Gr Klaas
Zo
Met 200 renners gingen we gisteren van start onder een meer dan aangename lentezon (24°C). Het parcours was golvend, met 6 beklimmingen in het stuk in lijn en daarna 7 keer de helling naar de aankomst. De wedstrijd verliep zoals steeds dit jaar razend snel. Toch was dit geen belet voor een 12 tal renners om er na 30 km vandoor te gaan. Zij reden al snel een voorspron van 1 minuut bijeen. Op de lastigste helling van de dag, 800m aan 10% testte ik me even. Ik trok eens vol door, maar door de wind op kop trapte ik even op mijn adem, waardoor ik nog alle zeilen moest bijzetten om mee te zijn met de eersten. Ik slaagde hier in en zo reden we weg met een 20 tal renners, maar na enkele kilometer kwam alles terug.
De koplopers bleven steeds binnen het vizier en zo trokken we in (vrij) gesloten slagorde richting plaatselijke ronden. De beklimming naar de aankomst, was niet superlastig, maar eerder een slopende sprint bergop. Ik schoof telkens mee, maar kon nooit de forcing helpen voeren. Op 3 ronden van het einde, na het inlopen van de koplopers, reden we weg met een 25 tal renners. Voor 8 renners ging het nog niet snel genoeg, ik zat even à bloc en twijfelde even, reageerde toch nog, maar kon niet meer terugkeren. Ik voelde dat na deze inspanningen het beste er van af was en een ronde later was ik dan opnieuw niet mee toen 7 renners toch nog de sprong konden maken naar de leiders. Zo kregen we 15 leiders met een halve minuut voorsprong op het peloton bij het ingaan van de laatste ronde. In het peloton ging werd het tempo opnieuw opgevoerd, en met nog 2 km te gaan kwam alles terug samen op één renner na, de ex-prof, Freddy Bichot had blijkbaar nog wat overschot en bleef het peloton na een knappe solo van 8 km net voor. Ik drong niet aan in de spurt en eindigde als 89e.
Ik voelde me iets minder dan vorige week, het kan zijn dat de eerste warmte me wat parten speelde of was het een slepend achterwiel dat ik pas na de finish opmerkte.
Deze week staat alvast in het teken van de recuperatie. Volgende week ga ik dan van start in 'La Gainsbarre' (zaterdag) en 'Harcourt' (maandag).
Gr Klaas
Zo
woensdag 6 april 2011
Redon-Redon
Hallo
Dit weekend (zondag) sta ik aan de start van de Bretonse klassieker Redon-Redon. Eerst moeten we een ronde van 50 km afleggen, daarna één van 57 km en tot slot 8 plaatselijke ronden van 8,5 km met aankomst op een klimmetje.
Een mooie koers...
Dit weekend (zondag) sta ik aan de start van de Bretonse klassieker Redon-Redon. Eerst moeten we een ronde van 50 km afleggen, daarna één van 57 km en tot slot 8 plaatselijke ronden van 8,5 km met aankomst op een klimmetje.
Een mooie koers...
dinsdag 5 april 2011
GP Nogent-sur-Oise
Hallo
Zondag nam ik voor het eerst deel aan de GP Nogent-sur-Oise (UCI 1.2). Met 180 renners moesten we 5 ronden van 35,5 km afleggen, bijna 180km dus, met iedere ronde 2 hellingen.
De wedstrijd begon niet goed voor mij, tijdens de (gevaarlijke) neutralisatie reed ik al plat. Nu ja, moeite om terug te keren had ik dus niet. Van bij de echte start ging het er onmiddellijk razendsnel aan toe, wat het zo goed als onmogelijk maakte om weg te rijden. Na 30 km kwamen we voor het eerst opnieuw langs in Nogent-sur-Oise waar we telkens 4 km door het centrum reden. Daar reageerde ik op een uitval en zo kwamen we met 10 renners voorop, even verder sloten nog 12 renners aan en al snel namen we 40s voorsprong op het peloton. Alle grote ploegen waren vertegenwoordigd dus dacht ik dat we vertrokken waren, dit was echter niet het geval en een 15 tal kilometer verder liep alles opnieuw samen. Dit was meteen de grootste en gevaarlijkste ontsnapping van de dag. In de rest van de koers reden regelmatig groepjes weg op de hellingen. Ik was zeer actief en had opnieuw goede benen en was dus telkens mee of viel zelf aan. Echter was het onmogelijk om weg te rijden, meer dan 20 seconden konden we nooit uitlopen en op de lange rechte wegen zonder wind, was het onmogelijk om voorop te blijven. In de laatste ronde ging ik op de laatste helling opnieuw aan, blijkbaar deed ik dat iets te fors, want net op dat moment kende ik spaakbreuk en moest ik van de fiets. Omdat er meerdere renners gelost waren kreeg ik niet onmiddellijk hulp en zo kon ik niet meer terug keren in het peloton. Zo erg was dit niet, want niemand kon de aangekondigde massaspurt ontlopen.
Ik had dus een goed gevoel, jammer genoeg geen uitslag. Het weer zorgt er dit jaar voor dat de wedstrijden zeer gesloten blijven. Ik zal nog even geduld moeten hebben tot de wegen wat langer bergop lopen.
Gr Klaas
Zondag nam ik voor het eerst deel aan de GP Nogent-sur-Oise (UCI 1.2). Met 180 renners moesten we 5 ronden van 35,5 km afleggen, bijna 180km dus, met iedere ronde 2 hellingen.
De wedstrijd begon niet goed voor mij, tijdens de (gevaarlijke) neutralisatie reed ik al plat. Nu ja, moeite om terug te keren had ik dus niet. Van bij de echte start ging het er onmiddellijk razendsnel aan toe, wat het zo goed als onmogelijk maakte om weg te rijden. Na 30 km kwamen we voor het eerst opnieuw langs in Nogent-sur-Oise waar we telkens 4 km door het centrum reden. Daar reageerde ik op een uitval en zo kwamen we met 10 renners voorop, even verder sloten nog 12 renners aan en al snel namen we 40s voorsprong op het peloton. Alle grote ploegen waren vertegenwoordigd dus dacht ik dat we vertrokken waren, dit was echter niet het geval en een 15 tal kilometer verder liep alles opnieuw samen. Dit was meteen de grootste en gevaarlijkste ontsnapping van de dag. In de rest van de koers reden regelmatig groepjes weg op de hellingen. Ik was zeer actief en had opnieuw goede benen en was dus telkens mee of viel zelf aan. Echter was het onmogelijk om weg te rijden, meer dan 20 seconden konden we nooit uitlopen en op de lange rechte wegen zonder wind, was het onmogelijk om voorop te blijven. In de laatste ronde ging ik op de laatste helling opnieuw aan, blijkbaar deed ik dat iets te fors, want net op dat moment kende ik spaakbreuk en moest ik van de fiets. Omdat er meerdere renners gelost waren kreeg ik niet onmiddellijk hulp en zo kon ik niet meer terug keren in het peloton. Zo erg was dit niet, want niemand kon de aangekondigde massaspurt ontlopen.
Ik had dus een goed gevoel, jammer genoeg geen uitslag. Het weer zorgt er dit jaar voor dat de wedstrijden zeer gesloten blijven. Ik zal nog even geduld moeten hebben tot de wegen wat langer bergop lopen.
Gr Klaas
Abonneren op:
Posts (Atom)