Hallo,
Gisteren was ik aan de slag in de profwedstrijd in Izegem. Het goede weer zorgde niet alleen voor een massa volk, maar ook voor een massa renners. Met liefts 269 renners gingen we van start voor 17 ronden van goed 9 km. Ik wou me wel eens tonen in deze wedstrijd, maar wou toch in de eerste plaats heelhuids de aankomststreep halen. Met zo'n massa nam ik dan ook geen enkel risico. Het eerste uur van de wedstrijd wachtte ik wat af en schoof langzaam op naar voren, het duurt dan ook een eindje om van achter naar voren te rijden in zo'n peloton! 5 renners hadden ondertussen al het hazenpad gekozen en reden een 30tal seconden voor het peloton uit. Ik probeerde een 2 tal ronden mee te gaan in ontsnappingen, maar kende geen succes. Hierin stak ik wel wat krachten en dit moest ik de volgende ronden wat bekopen en hierdoor zakte ik wat terug in het peloton. 10 renners met hierbij ploegmaat Sven Nooytens konden wel de sprong naar voren maken en zo kregen we 15 renners aan de leiding. Zij liepen tot 1min30 uit, maar toen kwam er organisatie in he peloton. Verschillende ploegen begonnen te rijden en zo begon de voorsprong van de leiders te slinken. Op een 2 tal ronden van het einde werd bijna de hele kopgroep ingelopen. 3 renners zetten echter nog door en hielden het tot in de laatste ronde vol. Toen duidelijk was dat de wedstrijd op een massaspurt zou uitdraaien zette ik me achteraan het peloton. Door de hoge snelheid in de laatste ronde en omdat sommige renners de benen wat stil hielden scheurde het peloton nog volledig uiteen en zo belandde ik ook in een gelost groepje. Ik ben in de eerste plaats tevreden dat ik heelhuids ben aangekomen, want eigenlijk is het toch onverantwoord om met zo'n meute rondjes te draaien in een stadscentrum. Enfin, het was allesinds een goede training. Morgen ga ik nog van start in de regionale wedstrijd te Wijnendaele.
Gr Klaas
vrijdag 11 september 2009
maandag 7 september 2009
Verslag : Circuit du port de Dunkerque
Hallo,
Gisteren ging ik van start in het "Circuit du port de Dunkerque". Met goed 150 renners startten we om 16 ronden van 8,6 km af te leggen, goed voor 128 km in totaal.
Deze wedstrijd is in principe niet veel meer dan een kermiskoers, maar daarom was ik niet minder gemotiveerd. Door de het vele geldgewin, premies en allerhande klassementen, werd er als gek gestart. Het werd om ter eerst de pedalen in klikken en beginnen spurten. Na de Ronde van Aosta was dit wel iets heel anders en de eerste ronde moest ik dan ook wat naar mijn 2e adem zoeken. Daarna begon het goed te lopen en probeerde ik vaak mee te schuiven. Met 5 renners konden we even voorop rijden, maar jammer genoeg was deze vlucht niet de juiste. Op het moment dat we ingelopen werden vertrokken opnieuw 6 renners met ploegmaat Louis Verhelst en zij konden onmiddellijk een 40 tal seconden bijeen sprokkelen. 18 renners gingen in de achtervolging met hierbij 4 ploegmaats. Ook ik zag het gevaar en reageerde op een uitval en zo kwam ik met 5 renners op 100 meter van deze achtervolgers, helaas mocht ik dan niet meer rijden omdat er al zoveel renners van de ploeg voorop waren en kregen mijn medevluchters het laatste gaatje niet meer gedicht. De eerste 2 groepen smolten samen en zo kregen we een 25 tal leiders met een 4O tal seconden voorsprong op het peloton waarin ik me vooraan zette om af te stoppen. Ik sprong op alles dat bewoog en reed constant in de eerste 5 van het peloton, maar jammer genoeg viel het nooit helemaal stil. Hierdoor raakten de leiders nooit echt uit de greep van het peloton dat steeds verder uitdunde door het hoge tempo. Toen de voorsprong dan toch tot 50s steeg kwam er een georganiseerde achtervolging op gang. De voorsprong slonk nu als sneeuw voor de zon en op 3 km van het einde kwamen we terug tot op 100m van de -ondertussen nog- 18 leiders. Enkele renners konden de sprong naar voren nog maken, jammer genoeg had ik de 100 km ervoor al te veel gegeven om dit ook te kunnen doen. Eén van de renners die nog vooraan kwam aansluiten won uiteindelijk de wedstrijd in een spurt met goed 20 renners. Ikzelf eindigde op enkele seconden achteraan in het circa 40 koppige peloton.
Ik voelde me zeer goed, maar kon jammer genoeg geen mooie uitslag rijden. Dit was nu ook niet meteen de wedstrijd die me het best ligt, maar toch was ik wat ontgoocheld. Enfin, ik ben opnieuw tevreden dat het weer beter gaat, hopelijk kan ik me nog enkele keren tonen, te beginnen met de volgende opdracht van komende donderdag, de prof-kermis-koers, Izegem Koerse.
Groetjes Klaas
Gisteren ging ik van start in het "Circuit du port de Dunkerque". Met goed 150 renners startten we om 16 ronden van 8,6 km af te leggen, goed voor 128 km in totaal.
Deze wedstrijd is in principe niet veel meer dan een kermiskoers, maar daarom was ik niet minder gemotiveerd. Door de het vele geldgewin, premies en allerhande klassementen, werd er als gek gestart. Het werd om ter eerst de pedalen in klikken en beginnen spurten. Na de Ronde van Aosta was dit wel iets heel anders en de eerste ronde moest ik dan ook wat naar mijn 2e adem zoeken. Daarna begon het goed te lopen en probeerde ik vaak mee te schuiven. Met 5 renners konden we even voorop rijden, maar jammer genoeg was deze vlucht niet de juiste. Op het moment dat we ingelopen werden vertrokken opnieuw 6 renners met ploegmaat Louis Verhelst en zij konden onmiddellijk een 40 tal seconden bijeen sprokkelen. 18 renners gingen in de achtervolging met hierbij 4 ploegmaats. Ook ik zag het gevaar en reageerde op een uitval en zo kwam ik met 5 renners op 100 meter van deze achtervolgers, helaas mocht ik dan niet meer rijden omdat er al zoveel renners van de ploeg voorop waren en kregen mijn medevluchters het laatste gaatje niet meer gedicht. De eerste 2 groepen smolten samen en zo kregen we een 25 tal leiders met een 4O tal seconden voorsprong op het peloton waarin ik me vooraan zette om af te stoppen. Ik sprong op alles dat bewoog en reed constant in de eerste 5 van het peloton, maar jammer genoeg viel het nooit helemaal stil. Hierdoor raakten de leiders nooit echt uit de greep van het peloton dat steeds verder uitdunde door het hoge tempo. Toen de voorsprong dan toch tot 50s steeg kwam er een georganiseerde achtervolging op gang. De voorsprong slonk nu als sneeuw voor de zon en op 3 km van het einde kwamen we terug tot op 100m van de -ondertussen nog- 18 leiders. Enkele renners konden de sprong naar voren nog maken, jammer genoeg had ik de 100 km ervoor al te veel gegeven om dit ook te kunnen doen. Eén van de renners die nog vooraan kwam aansluiten won uiteindelijk de wedstrijd in een spurt met goed 20 renners. Ikzelf eindigde op enkele seconden achteraan in het circa 40 koppige peloton.
Ik voelde me zeer goed, maar kon jammer genoeg geen mooie uitslag rijden. Dit was nu ook niet meteen de wedstrijd die me het best ligt, maar toch was ik wat ontgoocheld. Enfin, ik ben opnieuw tevreden dat het weer beter gaat, hopelijk kan ik me nog enkele keren tonen, te beginnen met de volgende opdracht van komende donderdag, de prof-kermis-koers, Izegem Koerse.
Groetjes Klaas
dinsdag 1 september 2009
Giro della Vallée d'Aosta
Hallo,
Vorige week was ik dus onverwacht aan de slag in Aosta, hieronder volgt een kort verslagje.
Op dag één mochten we twee keer aan de bak, 's morgens moesten we een ploegentijdrit afwerken die hoofdzakelijk in stijgende lijn liep en vooral naar het eind toe steeds steiler bergop liep. Ik voelde me vrij goed en kon lange beurten op kop voor mijn rekening nemen, op het einde van de ploegentijdrit kreeg ik het evenwel lastig en vond het goede ritme niet bergop. Uiteindelijk eindigden we op een ietwat teleurstellende 18e plaats.
In de namiddag mochten we opnieuw de fiets op voor een rit van 111 km met hierin 2 cols, de steile col de l'Encrenaz en de col de Corbier. Van bij de start goot het water en dit duurde km 70. Op de eerste col reden 11 renners weg, ik moest pas laat lossen en kwam met beperkte achterstand boven op een klein pelotonnetje dat ik na de gevaarlijke afdaling opnieuw kon vervoegen. Jammer genoeg haakten enkele renners voor mij in elkaar en zo ging ik ook tegen de grond, gelukkig viel de schade goed mee, maar ondertussen waren wel 5 renners weg gereden op zoek naar de 11 leiders. Met 1min30 achterstand begonnen we aan de laatste col met een 35 tal renners. Op deze beklimming viel alles uiteen, en na de col kregen de leiders versterking en kwamen er zo circa 20 man op kop. Ik zat in de groep daarachter die ook zo'n 20 man sterk was. De rest van het deelnemersveld was ver terug geslagen. Sander Armee werd knap 2e in de spurt bergop, ikzelf eindigde rond de 30e plaats.
Op dag 2 was het weer beter, de eerste 90 km verliepen over golvende wegen met een 2 tal langere, maar niet echt steile beklimmingen. Na deze beklimmingen kregen we 14 leiders die met 1min30 voorsprong aan de col de la Croisette begonnen. Op deze zeer steile col viel het peloton onmiddellijk uiteen. Ik vond een goed ritme en kwam zo bij de eersten van het peloton boven. Na de afdaling ontstond een groep van 18renners met een pak vroege vluchters en enkele verse krachten uit het peloton, ik volgde op een kleine minuut met 9tal. In de achtervolging nam ik samen met ploegmaat Brian Bulgac veel werk voor mijn rekening en op 10 km van het einde kwamen we terug. 3 renners waren echter al weggereden vooraan waardoor we voor de 10e plek reden. Ik ging nog meermaals in de aanval, maar zonder succes en werd zo 17e.
Na een lange verplaatsing gingen we in rit 3 van start in het Italiaanse Morgex om na 160 km in Verrayes te eindigen, met 4 cols waaronder de Colle San Carlo was dit tevens de koninginnerit. In tegenstelling tot in Frankrijk was het hier broeierig heet. De eerste col kwam al na 40 km en dit beviel mij blijkbaar niet goed, de hitte, de inspanningen van daags voordien, een slechte nachtrust en de vroege aanvang van de col zorgden ervoor dat ik het goede ritme niet te pakken kreeg. Ik hoopte nog dat ik in de vallei terug naar de eerste groep zou kunnen rijden, maar helaas, in het 2e peloton waar ik in zat wilde niemand rijden, zo verloren we veel tijd en kwamen alle achterblijvers terug en kwam ik in een grote 'grupetto' terecht. Daar werd totaal geen snelheid meer gemaakt zodat we snel veel tijd verloren, ik hoopte nog dat ik er naar het einde van de rit zou doorkomen, maar toen was het helaas al verloren... Na meer dan 5u wedstrijd en met 35 min achterstand boldde ik als 49e binnen. Een mooi klassement was nu meteen verloren.
Op dag 4 gingen we van start in Chatillon om na 103 km te eindigen met een slotklim naar Fontainemore. Er werd zeer hevig gestart en na 1 km lag het peloton al in 3 stukken(!), alles liep wel weer samen, maar 11 renners konden toch wegrijden. Na een 20 tal kilometer gingen nog 18 renners in de tegenaanval met hierbij ploegmaats Sander Armee en Maarten De Jonge. Ik legde samen met mijn andere Beveren2000 ploegmaats het peloton stil waardoor ze tot 2 minuten voorsprong namen. Toen begonnen enkele ploegen te rijden en mede door de zware wind op kop begon de voorsprong van de leiders te slinken. Uiteindelijk begonnen ze met 1min40 aan de slotklim die uit 2 delen bestond. Ik besloot om mijn eigen tempo te rijden en dit was blijkbaar nog vrij hoog, want ik eindigde op een 32e plaats wat niet slecht is als je weet dat er 29 renners met 1min40 voorsprong aan de klim konden beginnen.
De 5e rit startte in Aosta en eindigde in de regio Piemont, namelijk in het mooie Ceresole Reale na een slotklim van 20 km. De wind stond dit keer gunstig wat zorgde voor een zeer snel eerste wedstrijduur. Het regende aanvalspogingen en uiteindelijk raakten 11 renners weg met hierin ploegmaat Brian Bulgac. Zij kregen meer dan 11 minuten voorsprong en streden dus voor de overwinning. Brian kon hierin een knappe 7e plaats uit de brand slepen. Het peloton schoot ook nog in gang en de voorsprong daalde zienderogen. Ik ging tot op 8 km van het einde mee met de eersten, maar op een zeer steile strook viel alles uiteen in groepjes. Ik kwam uiteindelijk, ditmaal zonder echt diep te gaan, rond de 45e plek binnen.
Voor de laatste rit moesten we vroeg uit de veren. De start werd om 9u gegeven in Locana om na 106 km te eindigen in Pont-Saint-Martin. Bij de start was het kil en regenachtig, maar dit veranderde en als snel kwam de zon te voorschijn. Ik had me voorgenomen om mee te zijn met de vroege vlucht, maar dit wilden blijkbaar veel renners. Het eerste uur werd in razende vaart afgelegd en ik probeerde vaak mee te springen. Het lukte echter niet om met een deftige groep weg te rijden, 3 renners kregen uiteindelijk toch de vrijheid en konden met een 2 tal minuten voorsprong aan de Col d'Arlaz beginnen. In de eerste kilometers van deze col vond ik het goede ritme niet, maar naarmate de klim vorderde schoog ik steeds op. Jammer genoeg kwam ik op de top een 200 meter te kort om meet te zijn met een 2e groepje en zo verzeilde ik in de vallei in een klein groepje. Met de wind op kop was het onmogelijk om nog terug te keren en zo kwam ik opnieuw rond de 45e plaats binnen. In het eindklassement eindigde ik op een 37e plaats. Ik was al bij al tevreden over mijn wedstrijd, want zonder specifieke voorbereiding en na een zware zomer liep het toch nog redelijk. Jammer van de 3e rit waar ik naar mijn mening 20 minuten te veel verloor, anders kon ik rond de 20e plaats in het eindklassement eindigen wat toch mooier is.
Hopelijk kan ik de stijgende lijn nu door trekken,
Groetjes Klaas
Vorige week was ik dus onverwacht aan de slag in Aosta, hieronder volgt een kort verslagje.
Op dag één mochten we twee keer aan de bak, 's morgens moesten we een ploegentijdrit afwerken die hoofdzakelijk in stijgende lijn liep en vooral naar het eind toe steeds steiler bergop liep. Ik voelde me vrij goed en kon lange beurten op kop voor mijn rekening nemen, op het einde van de ploegentijdrit kreeg ik het evenwel lastig en vond het goede ritme niet bergop. Uiteindelijk eindigden we op een ietwat teleurstellende 18e plaats.
In de namiddag mochten we opnieuw de fiets op voor een rit van 111 km met hierin 2 cols, de steile col de l'Encrenaz en de col de Corbier. Van bij de start goot het water en dit duurde km 70. Op de eerste col reden 11 renners weg, ik moest pas laat lossen en kwam met beperkte achterstand boven op een klein pelotonnetje dat ik na de gevaarlijke afdaling opnieuw kon vervoegen. Jammer genoeg haakten enkele renners voor mij in elkaar en zo ging ik ook tegen de grond, gelukkig viel de schade goed mee, maar ondertussen waren wel 5 renners weg gereden op zoek naar de 11 leiders. Met 1min30 achterstand begonnen we aan de laatste col met een 35 tal renners. Op deze beklimming viel alles uiteen, en na de col kregen de leiders versterking en kwamen er zo circa 20 man op kop. Ik zat in de groep daarachter die ook zo'n 20 man sterk was. De rest van het deelnemersveld was ver terug geslagen. Sander Armee werd knap 2e in de spurt bergop, ikzelf eindigde rond de 30e plaats.
Op dag 2 was het weer beter, de eerste 90 km verliepen over golvende wegen met een 2 tal langere, maar niet echt steile beklimmingen. Na deze beklimmingen kregen we 14 leiders die met 1min30 voorsprong aan de col de la Croisette begonnen. Op deze zeer steile col viel het peloton onmiddellijk uiteen. Ik vond een goed ritme en kwam zo bij de eersten van het peloton boven. Na de afdaling ontstond een groep van 18renners met een pak vroege vluchters en enkele verse krachten uit het peloton, ik volgde op een kleine minuut met 9tal. In de achtervolging nam ik samen met ploegmaat Brian Bulgac veel werk voor mijn rekening en op 10 km van het einde kwamen we terug. 3 renners waren echter al weggereden vooraan waardoor we voor de 10e plek reden. Ik ging nog meermaals in de aanval, maar zonder succes en werd zo 17e.
Na een lange verplaatsing gingen we in rit 3 van start in het Italiaanse Morgex om na 160 km in Verrayes te eindigen, met 4 cols waaronder de Colle San Carlo was dit tevens de koninginnerit. In tegenstelling tot in Frankrijk was het hier broeierig heet. De eerste col kwam al na 40 km en dit beviel mij blijkbaar niet goed, de hitte, de inspanningen van daags voordien, een slechte nachtrust en de vroege aanvang van de col zorgden ervoor dat ik het goede ritme niet te pakken kreeg. Ik hoopte nog dat ik in de vallei terug naar de eerste groep zou kunnen rijden, maar helaas, in het 2e peloton waar ik in zat wilde niemand rijden, zo verloren we veel tijd en kwamen alle achterblijvers terug en kwam ik in een grote 'grupetto' terecht. Daar werd totaal geen snelheid meer gemaakt zodat we snel veel tijd verloren, ik hoopte nog dat ik er naar het einde van de rit zou doorkomen, maar toen was het helaas al verloren... Na meer dan 5u wedstrijd en met 35 min achterstand boldde ik als 49e binnen. Een mooi klassement was nu meteen verloren.
Op dag 4 gingen we van start in Chatillon om na 103 km te eindigen met een slotklim naar Fontainemore. Er werd zeer hevig gestart en na 1 km lag het peloton al in 3 stukken(!), alles liep wel weer samen, maar 11 renners konden toch wegrijden. Na een 20 tal kilometer gingen nog 18 renners in de tegenaanval met hierbij ploegmaats Sander Armee en Maarten De Jonge. Ik legde samen met mijn andere Beveren2000 ploegmaats het peloton stil waardoor ze tot 2 minuten voorsprong namen. Toen begonnen enkele ploegen te rijden en mede door de zware wind op kop begon de voorsprong van de leiders te slinken. Uiteindelijk begonnen ze met 1min40 aan de slotklim die uit 2 delen bestond. Ik besloot om mijn eigen tempo te rijden en dit was blijkbaar nog vrij hoog, want ik eindigde op een 32e plaats wat niet slecht is als je weet dat er 29 renners met 1min40 voorsprong aan de klim konden beginnen.
De 5e rit startte in Aosta en eindigde in de regio Piemont, namelijk in het mooie Ceresole Reale na een slotklim van 20 km. De wind stond dit keer gunstig wat zorgde voor een zeer snel eerste wedstrijduur. Het regende aanvalspogingen en uiteindelijk raakten 11 renners weg met hierin ploegmaat Brian Bulgac. Zij kregen meer dan 11 minuten voorsprong en streden dus voor de overwinning. Brian kon hierin een knappe 7e plaats uit de brand slepen. Het peloton schoot ook nog in gang en de voorsprong daalde zienderogen. Ik ging tot op 8 km van het einde mee met de eersten, maar op een zeer steile strook viel alles uiteen in groepjes. Ik kwam uiteindelijk, ditmaal zonder echt diep te gaan, rond de 45e plek binnen.
Voor de laatste rit moesten we vroeg uit de veren. De start werd om 9u gegeven in Locana om na 106 km te eindigen in Pont-Saint-Martin. Bij de start was het kil en regenachtig, maar dit veranderde en als snel kwam de zon te voorschijn. Ik had me voorgenomen om mee te zijn met de vroege vlucht, maar dit wilden blijkbaar veel renners. Het eerste uur werd in razende vaart afgelegd en ik probeerde vaak mee te springen. Het lukte echter niet om met een deftige groep weg te rijden, 3 renners kregen uiteindelijk toch de vrijheid en konden met een 2 tal minuten voorsprong aan de Col d'Arlaz beginnen. In de eerste kilometers van deze col vond ik het goede ritme niet, maar naarmate de klim vorderde schoog ik steeds op. Jammer genoeg kwam ik op de top een 200 meter te kort om meet te zijn met een 2e groepje en zo verzeilde ik in de vallei in een klein groepje. Met de wind op kop was het onmogelijk om nog terug te keren en zo kwam ik opnieuw rond de 45e plaats binnen. In het eindklassement eindigde ik op een 37e plaats. Ik was al bij al tevreden over mijn wedstrijd, want zonder specifieke voorbereiding en na een zware zomer liep het toch nog redelijk. Jammer van de 3e rit waar ik naar mijn mening 20 minuten te veel verloor, anders kon ik rond de 20e plaats in het eindklassement eindigen wat toch mooier is.
Hopelijk kan ik de stijgende lijn nu door trekken,
Groetjes Klaas
maandag 31 augustus 2009
De voorbije weken
Hallo,
De voorbije weken waren behoorlijk druk en hierdoor lieten de verslagjes wat langer op zich wachten.
Eerst was ik dus aan de slag in Bretagne, daar liep het de eerste dagen niet zoals gewild, maar ging het naar het einde van de wedstrijd toe alweer beter. En de laatste dag voelde ik me zelf behoorlijk goed en kon ik opnieuw meekoersen. Ik eindigde in deze sterk bezette en lastige wedstrijd dan ook op een anonieme plaats.
De dinsdag erna ging ik nog van start in het criterium in Moorslede, daar had ik vooraf beslist om me niet in het wedstrijdverloop te moeien om krachten te sparen met de bedoeling zo goed mogelijk te recupereren van de inspanningen in Bretagne. Ik eindigde uiteindelijk op een 17e plaats.
Op vrijdag reisde ik dan met de ploeg af naar Charleroi om er op zaterdag het B.K. in Binche nabij La Louviere te betwisten. Het was vrij warm en het parcours was ook vrij zwaar met een lang stuk vals plat na de aankomst en vlak voor de aankomst ook nog een steile klim op kasseien. Verder lagen er iedere ronde nog een 2-tal kasseistroken in en de rest van het traject werd ook over slechte wegen verreden. Ik voelde me goed en probeerde in het begin van de wedstrijd meermaals weg te rijden. Jammer genoeg lukte dit niet en had ik zo toch al wat krachten verbruikt die ik in de finale te kort zou komen. 10 renners konden uiteindelijk toch een voorsprong van 1min30 bij elkaar boksen, maar een 4 tal ronden voor het einde liep alles terug samen. Ook ik deed mijn werk in de achtervolging, maar raakte nooit echt weg. Net na de samensmelting ging Jan Kuyckx er van door en hij kreeg even later met Nico Kuypers en David Geldhof, 2 renners in steun. Zij liepen tot 1 minuut uit en konden stand houden tegen het uitgedunde peloton. In de laatste ronde gingen nog enkele renners in de tegenaanval, maar ook zij konden niet vooraan aansluiten. Uiteindelijk werd Nico Kuypers de nieuwe Belgische kampioen, ik drong niet meer aan in de spurt voor de 10e plaats en eindigde rond de 60e plaats.
Op zondag ging ik terug naar Binche, want van daaruit vertrokken we met de ploeg richting Chatel voor de Ronde van Aosta waarvoor ik op het laatste moment was opgeroepen. Door een gebrekkige voorbereiding en een mindere zomer verwachtte ik niet veel van deze wedstrijd, maar uiteindelijk liep het toch beter dan verwacht. Op dit zeer zware parcours en sterke deelnemersveld viel ik niet echt uit de toon. In 5 van de 6 ritten ging het goed, enkel in de 3e rit had ik na 2 dagen regen last van de hitte en kwam hierdoor in de bus terecht en verloor zo veel tijd wat me een circa 20e plek in het eindklassement kostte. Vooral in de 2e rit liep het zeer goed en ging ik met de besten mee over de zeer steile klim van de Salève. In de laatste 50 km kwamen we nog met een 25 tal renners samen en eindigde ik uiteindelijk 17e. In de andere ritten koos ik meer voor mijn eigen tempo bergop zonder mij kapot te rijden. Als ploeg deden we het allesinds uitstekend en sleepten zo een mooie 3e plaats in het ploegenklassement uit de brand.
Later zal ik nog eens uitgebreidere verslagjes van Aosta maken.
Volgende zondag ga ik alweer in Frankrijk aan de slag, dit keer voor een minder prestigieuze wedstrijd, het Circuit de port de Dunkerque, maar daarom ben ik niet minder gemotiveerd. Ik voel me opnieuw beter en heb er nog zin in.
Groetjes Klaas
De voorbije weken waren behoorlijk druk en hierdoor lieten de verslagjes wat langer op zich wachten.
Eerst was ik dus aan de slag in Bretagne, daar liep het de eerste dagen niet zoals gewild, maar ging het naar het einde van de wedstrijd toe alweer beter. En de laatste dag voelde ik me zelf behoorlijk goed en kon ik opnieuw meekoersen. Ik eindigde in deze sterk bezette en lastige wedstrijd dan ook op een anonieme plaats.
De dinsdag erna ging ik nog van start in het criterium in Moorslede, daar had ik vooraf beslist om me niet in het wedstrijdverloop te moeien om krachten te sparen met de bedoeling zo goed mogelijk te recupereren van de inspanningen in Bretagne. Ik eindigde uiteindelijk op een 17e plaats.
Op vrijdag reisde ik dan met de ploeg af naar Charleroi om er op zaterdag het B.K. in Binche nabij La Louviere te betwisten. Het was vrij warm en het parcours was ook vrij zwaar met een lang stuk vals plat na de aankomst en vlak voor de aankomst ook nog een steile klim op kasseien. Verder lagen er iedere ronde nog een 2-tal kasseistroken in en de rest van het traject werd ook over slechte wegen verreden. Ik voelde me goed en probeerde in het begin van de wedstrijd meermaals weg te rijden. Jammer genoeg lukte dit niet en had ik zo toch al wat krachten verbruikt die ik in de finale te kort zou komen. 10 renners konden uiteindelijk toch een voorsprong van 1min30 bij elkaar boksen, maar een 4 tal ronden voor het einde liep alles terug samen. Ook ik deed mijn werk in de achtervolging, maar raakte nooit echt weg. Net na de samensmelting ging Jan Kuyckx er van door en hij kreeg even later met Nico Kuypers en David Geldhof, 2 renners in steun. Zij liepen tot 1 minuut uit en konden stand houden tegen het uitgedunde peloton. In de laatste ronde gingen nog enkele renners in de tegenaanval, maar ook zij konden niet vooraan aansluiten. Uiteindelijk werd Nico Kuypers de nieuwe Belgische kampioen, ik drong niet meer aan in de spurt voor de 10e plaats en eindigde rond de 60e plaats.
Op zondag ging ik terug naar Binche, want van daaruit vertrokken we met de ploeg richting Chatel voor de Ronde van Aosta waarvoor ik op het laatste moment was opgeroepen. Door een gebrekkige voorbereiding en een mindere zomer verwachtte ik niet veel van deze wedstrijd, maar uiteindelijk liep het toch beter dan verwacht. Op dit zeer zware parcours en sterke deelnemersveld viel ik niet echt uit de toon. In 5 van de 6 ritten ging het goed, enkel in de 3e rit had ik na 2 dagen regen last van de hitte en kwam hierdoor in de bus terecht en verloor zo veel tijd wat me een circa 20e plek in het eindklassement kostte. Vooral in de 2e rit liep het zeer goed en ging ik met de besten mee over de zeer steile klim van de Salève. In de laatste 50 km kwamen we nog met een 25 tal renners samen en eindigde ik uiteindelijk 17e. In de andere ritten koos ik meer voor mijn eigen tempo bergop zonder mij kapot te rijden. Als ploeg deden we het allesinds uitstekend en sleepten zo een mooie 3e plaats in het ploegenklassement uit de brand.
Later zal ik nog eens uitgebreidere verslagjes van Aosta maken.
Volgende zondag ga ik alweer in Frankrijk aan de slag, dit keer voor een minder prestigieuze wedstrijd, het Circuit de port de Dunkerque, maar daarom ben ik niet minder gemotiveerd. Ik voel me opnieuw beter en heb er nog zin in.
Groetjes Klaas
donderdag 27 augustus 2009
Giro Valle d' Aosta
Klaas is momenteel aan de slag in Aosta.
Meer informatie kan je vinden op:
www.girovalledaosta.it
www.ciclismoweb.net
www.ciclismolive.net
Groetjes
Meer informatie kan je vinden op:
www.girovalledaosta.it
www.ciclismoweb.net
www.ciclismolive.net
Groetjes
maandag 10 augustus 2009
Vooruitblik: Mi-Aout Breton
Hallo,
Morgen reis ik af naar Bretagne om daar vanaf woensdag tot zaterdag de Mi-Aout Breton te rijden. Deze wedstrijd is voor het eerst gepromoveerd tot UCI koers (2.2) en kan hierdoor rekenen op een mooi deelnemersveld. De ritten zijn vrij lang, meestal wordt eerst een (kort) stuk in lijn afgelegd om te eindigen met telkens een 10-tal plaatselijke ronden. Op het profiel lijken deze ronden alvast lastig, ik verwacht dan ook niet dat er veel massaspurten zullen zijn, al weet je natuurlijk nooit.
Zaterdag ging ik nog van start in Beveren-Roeselare. Van in de start reden 10 renners weg. In de 2e ronde kwam ik vooraan post vatten en onmiddellijk gingen we met een 15 tal in de achtervolging. Na een 4 tal ronden kwamen we vooraan aansluiten en de rest van het 92 koppige deelnemersveld was meteen uitgeteld. Vrijwel onmiddellijk reden opnieuw 4 renners weg met hierbij ploegmaat Louis Verelst. Zij werkten goed samen en al snel zou blijken dat ze voorop zouden blijven waarna Verelst de wedstrijd mooi wist af te maken. Onze groep verbrokkelde nog verder en ik drong niet echt meer aan en werd zo 16e. Hopelijk ben ik opnieuw helemaal uitgerust tegen mijn Bretoense afspraak en dan hoop ik er iets moois van te maken.
Groetjes Klaas
Meer info op:
http://www.miaoutbretonne.com/course-velo-mi-aout-bretonne.php
live te volgen op
www.directvelo.com
Morgen reis ik af naar Bretagne om daar vanaf woensdag tot zaterdag de Mi-Aout Breton te rijden. Deze wedstrijd is voor het eerst gepromoveerd tot UCI koers (2.2) en kan hierdoor rekenen op een mooi deelnemersveld. De ritten zijn vrij lang, meestal wordt eerst een (kort) stuk in lijn afgelegd om te eindigen met telkens een 10-tal plaatselijke ronden. Op het profiel lijken deze ronden alvast lastig, ik verwacht dan ook niet dat er veel massaspurten zullen zijn, al weet je natuurlijk nooit.
Zaterdag ging ik nog van start in Beveren-Roeselare. Van in de start reden 10 renners weg. In de 2e ronde kwam ik vooraan post vatten en onmiddellijk gingen we met een 15 tal in de achtervolging. Na een 4 tal ronden kwamen we vooraan aansluiten en de rest van het 92 koppige deelnemersveld was meteen uitgeteld. Vrijwel onmiddellijk reden opnieuw 4 renners weg met hierbij ploegmaat Louis Verelst. Zij werkten goed samen en al snel zou blijken dat ze voorop zouden blijven waarna Verelst de wedstrijd mooi wist af te maken. Onze groep verbrokkelde nog verder en ik drong niet echt meer aan en werd zo 16e. Hopelijk ben ik opnieuw helemaal uitgerust tegen mijn Bretoense afspraak en dan hoop ik er iets moois van te maken.
Groetjes Klaas
Meer info op:
http://www.miaoutbretonne.com/course-velo-mi-aout-bretonne.php
live te volgen op
www.directvelo.com
vrijdag 7 augustus 2009
Verslag : Ronde van Namen
Hallo,
Van vorige zaterdag tot woensdag was in aan de slag in de Ronde van Namen.
Op zaterdag stond de relatief gemakkelijkste rit op het programma tussen Namen en Vézin. Het begin van de wedstrijd verliep over glooiende wegen waar de wind vrij spel had. Het beetje wind dat er stond zorgde al snel voor waaiers. Na 20km viel het peloton uiteen en gelukkig zat ik goed vooraan en belandde zo in de eerste groep van 38 renners samen met nog 3 Beveren2000 renners (Tosh van der Sande, Sven Nooytens en Dennis Vanendert). In het begin moesten we lang knokken voor een halve minuut voorsprong, maar na een 60tal kilometer brak de veer bij het peloton dan toch en hadden we gewonnen spel. Jammer genoeg waren we Dennis vooraan kwijtgespeeld door een valpartij waarbij hij zijn sleutelbeen brak, langs deze weg nogmaals spoedig herstel gewenst! Op de laatste helling van de dag, op 45 km van de aankomst ging Bart de Clerq in de aanval en brak de rest van de kopgroep in 2. De Clerq nam snel een voorsprong van meer dan 1 minuut op de overige 20 achtervolgers met mezelf en 2 ploegmaats. De samenwerking was niet optimaal bij ons waardoor we constant bleven hangen op 50s van de leider. Op het einde kwam er dan toch nog wat actie en ging ik samen met 2 andere renners in de achtervolging. We naderden zeer snel op de koploper, maar de achtervolgers lieten helaas niet begaan en kwamen op 2 km van de meet terug aansluiten. In de spurt bergop vielen we de koploper nog in de nek, maar hij hield nog net stand. Ik probeerde nog weg te rijden voor de 2e plek, maar zonder succes en werd zo 17e. Nog 21 renners kwamen in aanmerking voor het klassement...
Op zondag stond de op papier zwaarste etappe op het programma, een rit tussen Vencimont en Vresse-sur-Semois. De weergoden waren ons ditmaal minder gezind en van bij de start regende het pijpenstelen. 12 renners gingen er vrij snel vandoor en namen snel tot 2 minuten voorsprong. De ploeg van de leider controleerde de wedstrijd niet echt en 2 renners profiteerden hiervan om de sprong naar voren te maken. In de lastige finale rekende het peloton erop om de leiders opnieuw bij te benen, maar enkele massale valpartijen en een foute aangave van de kilometers (de rit was 15 km korter) beslisten er anders over. Eén renner reed vooraan weg en de rest van de kopgroep bleef nog 40s voor het peloton uit dat niet wist dat het al aankomst was, een gekke koers..., maar 3 renners profiteerden er wel van om uit te lopen in het klassement.
De derde rit ging van start in Gesves en kwam 159 km verder aan in Assesse. Het parcours was vrij lastig met in de finale nog enkele pittige beklimmingen. Iedereen had zijn lesje getrokken uit de gebeurtenissen van gisteren en daarom wilde iedereen vertegenwoordigd zijn in de vroege vlucht. Het gekende gevolg was dus een snelle wedstrijd waarbij iedere ontsnapping snel teniet gedaan werd. Ik kwam (net als gisteren) nog zonder veel erg ten val, maar kon dus snel opnieuw verder. Op 25 km van het eind raakten toch 2 renners voorop en zij gingen met een lichte voorsprong naar de finish, op de laatste helling en daarna trok ik nog even door om het verschil te beperken, maar we kwamen dus net te laat.
De 4e etappe ging onder een stralend zonnetje van start in Phillipville en kwam aan nabij Charleroi in Tamines. Ik voelde me van bij de start niet ok en kende dan ook een hele moeilijke dag. Het duurde lang tegen dat er een succesvolle vlucht was maar toen 35 renners wegreden zag het er naar uit dat de wedstrijd gedaan was. Toch kon de ploeg van de leider het kloofje terug dichten. Na de laatste helling van de dag, die ik met alle moeite van de wereld overleefde namen de spurters ploegen het heft in handen. Zo stevenden we af op een massaspurt. Deze werd ontsierd door enkele valpartijen op een gevaarlijk parcours waar de kilometers alweer niet klopten. Toen we de laatste kilometer in gingen bleek die plots 3 kilometer lang te zijn... Ploegmaat van der Sande won ietwat verrassend de massaspurt en ik hing nog net aan het peloton. Hopelijk zorgde de nacht voor wat herstel van mijn maag en darmen...
De laatste etappe werd verreden in broeiend hete omstandigheden tussen Chevetogne en Namen. Ik voelde me al heel wat beter en gokte door vroeg mee te gaan in een onstnapping. We raakten uiteindelijk met 20 renners voorop waarbij ook mijn ploegmaats Jodts en van der Sande. Verder was er nog één renner van het klassement mee waardoor het er plots zeer rooskleurig uitzag voor onze ploeg. We zouden het klassement overhoop kunnen halen en plaatsten en 2 renners op het podium kunnen krijgen en nog een mooie kans op ritwinst. We liepen snel uit tot 2min30, en hadden slechts 50s achterstand op de leider. Maar helaas toen de wagens vooraan kwamen mocht de helft van de kopgroep niet meer rijden en achteraan begonnen andere ploegen te rijden in plaats van de ploeg van de leider. De voorsprong slonk hierdoor snel naar één minuut en liep verder terug naar 30s. Toen we opnieuw was versnelden en opnieuw meer dan één minuut namen leek het peloton misschien te breken. Maar helaas sloeg het noodlot toe en door een valpartij raakten we bijna de helft van de kopgroep kwijt. We werden dan ook bijna allemaal terug ingelopen door het peloton na een vlucht van 100km. 5 renners die niet belangrijk waren voor het klassement gingen net voor de hergroepering opnieuw en zij liepen opnieuw tot 1min30 uit. Op de laatste klim konden 2 renners de sprong naar voren maken en moesten vooraan 2 renners afhaken. Hierdoor stevenden 5 renners met lichte voorsprong op de aankomst af. Ploegmaat Sven Jodts werd net 2e na een superwedstrijd. Ik overleefde nog in het uitgedunde peloton. Even zag het er heel mooi uit en leek het podium heel dichtbij, maar helaas draaide het anders uit. Maar het is beter te proberen om er nog iets uit te halen dan niks te ondernemen. Ik eindigde uiteindelijk als 17e, in dezelfde tijd als de 6e, maar met meer plaatsten opgeteld over alle ritten.
Op naar de volgende, morgen voor de sponsors in Beveren.
Groetjes Klaas
Van vorige zaterdag tot woensdag was in aan de slag in de Ronde van Namen.
Op zaterdag stond de relatief gemakkelijkste rit op het programma tussen Namen en Vézin. Het begin van de wedstrijd verliep over glooiende wegen waar de wind vrij spel had. Het beetje wind dat er stond zorgde al snel voor waaiers. Na 20km viel het peloton uiteen en gelukkig zat ik goed vooraan en belandde zo in de eerste groep van 38 renners samen met nog 3 Beveren2000 renners (Tosh van der Sande, Sven Nooytens en Dennis Vanendert). In het begin moesten we lang knokken voor een halve minuut voorsprong, maar na een 60tal kilometer brak de veer bij het peloton dan toch en hadden we gewonnen spel. Jammer genoeg waren we Dennis vooraan kwijtgespeeld door een valpartij waarbij hij zijn sleutelbeen brak, langs deze weg nogmaals spoedig herstel gewenst! Op de laatste helling van de dag, op 45 km van de aankomst ging Bart de Clerq in de aanval en brak de rest van de kopgroep in 2. De Clerq nam snel een voorsprong van meer dan 1 minuut op de overige 20 achtervolgers met mezelf en 2 ploegmaats. De samenwerking was niet optimaal bij ons waardoor we constant bleven hangen op 50s van de leider. Op het einde kwam er dan toch nog wat actie en ging ik samen met 2 andere renners in de achtervolging. We naderden zeer snel op de koploper, maar de achtervolgers lieten helaas niet begaan en kwamen op 2 km van de meet terug aansluiten. In de spurt bergop vielen we de koploper nog in de nek, maar hij hield nog net stand. Ik probeerde nog weg te rijden voor de 2e plek, maar zonder succes en werd zo 17e. Nog 21 renners kwamen in aanmerking voor het klassement...
Op zondag stond de op papier zwaarste etappe op het programma, een rit tussen Vencimont en Vresse-sur-Semois. De weergoden waren ons ditmaal minder gezind en van bij de start regende het pijpenstelen. 12 renners gingen er vrij snel vandoor en namen snel tot 2 minuten voorsprong. De ploeg van de leider controleerde de wedstrijd niet echt en 2 renners profiteerden hiervan om de sprong naar voren te maken. In de lastige finale rekende het peloton erop om de leiders opnieuw bij te benen, maar enkele massale valpartijen en een foute aangave van de kilometers (de rit was 15 km korter) beslisten er anders over. Eén renner reed vooraan weg en de rest van de kopgroep bleef nog 40s voor het peloton uit dat niet wist dat het al aankomst was, een gekke koers..., maar 3 renners profiteerden er wel van om uit te lopen in het klassement.
De derde rit ging van start in Gesves en kwam 159 km verder aan in Assesse. Het parcours was vrij lastig met in de finale nog enkele pittige beklimmingen. Iedereen had zijn lesje getrokken uit de gebeurtenissen van gisteren en daarom wilde iedereen vertegenwoordigd zijn in de vroege vlucht. Het gekende gevolg was dus een snelle wedstrijd waarbij iedere ontsnapping snel teniet gedaan werd. Ik kwam (net als gisteren) nog zonder veel erg ten val, maar kon dus snel opnieuw verder. Op 25 km van het eind raakten toch 2 renners voorop en zij gingen met een lichte voorsprong naar de finish, op de laatste helling en daarna trok ik nog even door om het verschil te beperken, maar we kwamen dus net te laat.
De 4e etappe ging onder een stralend zonnetje van start in Phillipville en kwam aan nabij Charleroi in Tamines. Ik voelde me van bij de start niet ok en kende dan ook een hele moeilijke dag. Het duurde lang tegen dat er een succesvolle vlucht was maar toen 35 renners wegreden zag het er naar uit dat de wedstrijd gedaan was. Toch kon de ploeg van de leider het kloofje terug dichten. Na de laatste helling van de dag, die ik met alle moeite van de wereld overleefde namen de spurters ploegen het heft in handen. Zo stevenden we af op een massaspurt. Deze werd ontsierd door enkele valpartijen op een gevaarlijk parcours waar de kilometers alweer niet klopten. Toen we de laatste kilometer in gingen bleek die plots 3 kilometer lang te zijn... Ploegmaat van der Sande won ietwat verrassend de massaspurt en ik hing nog net aan het peloton. Hopelijk zorgde de nacht voor wat herstel van mijn maag en darmen...
De laatste etappe werd verreden in broeiend hete omstandigheden tussen Chevetogne en Namen. Ik voelde me al heel wat beter en gokte door vroeg mee te gaan in een onstnapping. We raakten uiteindelijk met 20 renners voorop waarbij ook mijn ploegmaats Jodts en van der Sande. Verder was er nog één renner van het klassement mee waardoor het er plots zeer rooskleurig uitzag voor onze ploeg. We zouden het klassement overhoop kunnen halen en plaatsten en 2 renners op het podium kunnen krijgen en nog een mooie kans op ritwinst. We liepen snel uit tot 2min30, en hadden slechts 50s achterstand op de leider. Maar helaas toen de wagens vooraan kwamen mocht de helft van de kopgroep niet meer rijden en achteraan begonnen andere ploegen te rijden in plaats van de ploeg van de leider. De voorsprong slonk hierdoor snel naar één minuut en liep verder terug naar 30s. Toen we opnieuw was versnelden en opnieuw meer dan één minuut namen leek het peloton misschien te breken. Maar helaas sloeg het noodlot toe en door een valpartij raakten we bijna de helft van de kopgroep kwijt. We werden dan ook bijna allemaal terug ingelopen door het peloton na een vlucht van 100km. 5 renners die niet belangrijk waren voor het klassement gingen net voor de hergroepering opnieuw en zij liepen opnieuw tot 1min30 uit. Op de laatste klim konden 2 renners de sprong naar voren maken en moesten vooraan 2 renners afhaken. Hierdoor stevenden 5 renners met lichte voorsprong op de aankomst af. Ploegmaat Sven Jodts werd net 2e na een superwedstrijd. Ik overleefde nog in het uitgedunde peloton. Even zag het er heel mooi uit en leek het podium heel dichtbij, maar helaas draaide het anders uit. Maar het is beter te proberen om er nog iets uit te halen dan niks te ondernemen. Ik eindigde uiteindelijk als 17e, in dezelfde tijd als de 6e, maar met meer plaatsten opgeteld over alle ritten.
Op naar de volgende, morgen voor de sponsors in Beveren.
Groetjes Klaas
Abonneren op:
Posts (Atom)