Hallo
De voorbije weken waren behoorlijk druk. Nadat ik hernam in de Delta Seaports Classic Zeeland, ging ik van start in de regionale wedstrijden te Ternat en Zedelgem waar ik respectievelijk een 6e en 5e plaats behaalde. Daarna nam ik deel aan Romsée-Stavelot-Romsée in de Ardennen. Het gevoel was goed en vooral op het einde was ik bij de betere renners. Ik gokte en opende de finale, maar verloor... en eindigde 15e.
Daarna startte ik nog in de pronkers van Ruddervoorde waar ik me gedeisd hield in het peloton en even voor half koers de remmen dicht kneep. Daags nadien reed ik Halle-Ingooigem. In deze wedstrijd viel weinig te beleven en zoals verwacht werd het een massaspurt die ik zoals gewoonlijk aan me voorbij liet gaan. Het enige moment van opschudding voor mezelf was materiaalpech na 40 km (gebroken versnellingskabel) waardoor ik nog 160 km op een reservefiets van de neutrale wagen verder moest rijden.
Morgen neem ik deel aan Dwars door de Vlaamse Ardennen, een interclubwedstrijd met start en aankomst in Erpe-Mere. 160 km met een 10 tal Vlaamse hellingen moeten afgelegd worden. Start is om 13u30.
Groeten
Klaas
zaterdag 28 juni 2014
zaterdag 14 juni 2014
woensdag 11 juni 2014
Opnieuw in koers
Hallo
Zaterdag was ik voor het eerst opnieuw in het peloton te zien. In het mooie Zeeland reed ik de Zeeland Seaports Classics (UCI 1.1). Met een bang hartje vatte ik deze typische waaierkoers over de smalle Zeeuwse dijken aan. Maar tegen de verwachtingen in liep het vrij vlot. Omdat er ook geen wind stond bleef alles samen en toen de vluchters gegrepen werden draaide de koerst uit op een massaspurt gewonnen door Theo Bos. Ik kon dus zonder problemen de 200 km koers volmaken en kon zowaar nog eens een 'aanvalletje' plaatsen in de laatste 10 km.
Morgen rij ik mijn volgende wedstrijd in Ternat (koers van sponsor Josan). Volgende week woensdag staat Romsée Stavelot Romsée zeker op het programma.
Enkele wedstrijden dus om er opnieuw in te komen en misschien volgt dan wel nog eens een leuke uitslag.
Groeten
Klaas
Zaterdag was ik voor het eerst opnieuw in het peloton te zien. In het mooie Zeeland reed ik de Zeeland Seaports Classics (UCI 1.1). Met een bang hartje vatte ik deze typische waaierkoers over de smalle Zeeuwse dijken aan. Maar tegen de verwachtingen in liep het vrij vlot. Omdat er ook geen wind stond bleef alles samen en toen de vluchters gegrepen werden draaide de koerst uit op een massaspurt gewonnen door Theo Bos. Ik kon dus zonder problemen de 200 km koers volmaken en kon zowaar nog eens een 'aanvalletje' plaatsen in de laatste 10 km.
Morgen rij ik mijn volgende wedstrijd in Ternat (koers van sponsor Josan). Volgende week woensdag staat Romsée Stavelot Romsée zeker op het programma.
Enkele wedstrijden dus om er opnieuw in te komen en misschien volgt dan wel nog eens een leuke uitslag.
Groeten
Klaas
zondag 20 april 2014
Sleutelbeenbreuk in Gaverstreek
Hallo
Het werd geen zo'n vrolijk Paasweekend voor mij. In de tweedaagse van de Gaverstreek kwam ik in de bevoorrading ten val. Sommige ploegen willen zoals echte profs musettes aangeven en brengen door hun onkunde andere ten val! Ik weet wel dat dit bitter klinkt, maar ik brak wel mijn sleutelbeen. De renner die me door zijn 'onkunde' ten val bracht kon gewoon verder... Dat is dus zuur. Gelukkig valt de schade al bij al nog mee en hopelijk ben ik dit binnen 2 maanden vergeten.
Dit alles gebeurde bovenop de Trieu toen de wedstrijd al losgebarsten was. Ik voelde me goed, maar door het fout inschatten van een bocht op de Steenbeekdries mistte ik de aansluiting met de kopgroep. Ik zat dus in een eerste pelotonnetje tot het fatale moment.
Ik zal dus even buiten strijd zijn. Hoelang is voorlopig moeilijk te zeggen.
Groeten
Klaas
Het werd geen zo'n vrolijk Paasweekend voor mij. In de tweedaagse van de Gaverstreek kwam ik in de bevoorrading ten val. Sommige ploegen willen zoals echte profs musettes aangeven en brengen door hun onkunde andere ten val! Ik weet wel dat dit bitter klinkt, maar ik brak wel mijn sleutelbeen. De renner die me door zijn 'onkunde' ten val bracht kon gewoon verder... Dat is dus zuur. Gelukkig valt de schade al bij al nog mee en hopelijk ben ik dit binnen 2 maanden vergeten.
Dit alles gebeurde bovenop de Trieu toen de wedstrijd al losgebarsten was. Ik voelde me goed, maar door het fout inschatten van een bocht op de Steenbeekdries mistte ik de aansluiting met de kopgroep. Ik zat dus in een eerste pelotonnetje tot het fatale moment.
Ik zal dus even buiten strijd zijn. Hoelang is voorlopig moeilijk te zeggen.
Groeten
Klaas
vrijdag 18 april 2014
Tweedaagse van de Gaverstreek
De komende twee dagen rij ik de Tweedaagse van de Gaverstreek.
Meer info op
www.2dgaverstreek.be
Gr
Klaas
Meer info op
www.2dgaverstreek.be
Gr
Klaas
zondag 6 april 2014
Goede koers in Anzegem niet beloond
Hallo
Gisteren ging ik met 252 andere gekken (want voor gekkenwerk heb je gekken nodig) van start in Anzegem. Omdat ik maar laat aan de inschrijvingstafel passeerde en de startstrook al volzet was toen ik aankwam moest ik mij verplicht vooraan zetten. Omdat ik weinig zin had om in de obese buik van het peloton te belanden schoof ik onmiddellijk mee met 2 andere renners na 2 km koers op de beklimming van de Holstraat (die we iedere ronde moesten beklimmen). Ik hoopte dat het wat zou scheuren, dat deed het ook, maar vlak achter mij. Zo kwam ik samen met Louis Vervaeke en Thomas Vanbesien (beiden Lotto-Belisol) op kop. We werkten onmiddellijk goed samen en konden zowaar een kloof van één minuut slaan op het 250 koppige peloton. Na 4 van de 13 ronden konden twee renners de kloof overbruggen (Allegaert en Oerlemans van Soenens). De samenwerking verminderde wat maar toch behielden we altijd één minuut voorsprong op het peloton. Na 8 ronden wedstrijd kwam ook Joeri Calleeuw met Dimitri Claeys aansluiten. Nu verliep de samenwerking heel wat minder met als gevolg dat de voorsprong op 25 achtervolgers snel terug liep. Met nog één ronde te gaan kwamen die dan ook terug. Niemand kon nog weg geraken, ik had nog goede benen voor een spurt, maar ik kon me niet goed plaatsen en wou vooral niet vallen. 22e dus... Een tegenvallend resultaat na een zéér goede koers.
Volgende week zaterdag ga ik in Wevelgem rijden (onder voorbehoud)
Klaas
Gisteren ging ik met 252 andere gekken (want voor gekkenwerk heb je gekken nodig) van start in Anzegem. Omdat ik maar laat aan de inschrijvingstafel passeerde en de startstrook al volzet was toen ik aankwam moest ik mij verplicht vooraan zetten. Omdat ik weinig zin had om in de obese buik van het peloton te belanden schoof ik onmiddellijk mee met 2 andere renners na 2 km koers op de beklimming van de Holstraat (die we iedere ronde moesten beklimmen). Ik hoopte dat het wat zou scheuren, dat deed het ook, maar vlak achter mij. Zo kwam ik samen met Louis Vervaeke en Thomas Vanbesien (beiden Lotto-Belisol) op kop. We werkten onmiddellijk goed samen en konden zowaar een kloof van één minuut slaan op het 250 koppige peloton. Na 4 van de 13 ronden konden twee renners de kloof overbruggen (Allegaert en Oerlemans van Soenens). De samenwerking verminderde wat maar toch behielden we altijd één minuut voorsprong op het peloton. Na 8 ronden wedstrijd kwam ook Joeri Calleeuw met Dimitri Claeys aansluiten. Nu verliep de samenwerking heel wat minder met als gevolg dat de voorsprong op 25 achtervolgers snel terug liep. Met nog één ronde te gaan kwamen die dan ook terug. Niemand kon nog weg geraken, ik had nog goede benen voor een spurt, maar ik kon me niet goed plaatsen en wou vooral niet vallen. 22e dus... Een tegenvallend resultaat na een zéér goede koers.
Volgende week zaterdag ga ik in Wevelgem rijden (onder voorbehoud)
Klaas
| 12/04/2014- WEVELGEM - WIJNBERG (W) | ||
| 1.12B - ind.reg.wedstr.(100-120 km) Elite z.c./U23 - Open omloop | ||
Technische gegevens:
|
120 km - 810 EUR - Bijkomende prijzen: 550 EUR. - I: Zaal Ter Wijngaard, Kastanjestraat 7, 8560 Wevelgem (0478268217). - U: 13:30/14:45/15:00 - K: Gemeentelijke Basisschool, Oleanderstraat 10, 8560 Wevelgem - Contact: Vanneste Frans, Rootbeekstraat 12, 8560 Wevelgem (Tel.: 056414245) (vanneste.frans@skynet.be) - Extra info: 19 x 6,3 km / 10€ (31-40)
| |
donderdag 3 april 2014
Wijnendale: niet mijn ding...
Hallo
Vorige zondag reed ik samen met 212!!! andere deelnemers in Wijnendale. Dit was niet echt verantwoord, veel zin had ik er dan ook niet in. Ik maakte er dan maar een goede training van door een beetje op kop te rijden en zo het risico op vallen te beperken.
Zaterdag ga ik in Anzegem rijden als ik voldoende hersteld ben van een hardnekkige verkoudheid.
115,7 km - Bijkomende prijzen: 150 EUR. - I: Café De Sportduif, Dorpsplein 13, 8570 Anzegem (056688393). - U: 13:30/14:45/15:00 - K: Café De Sportduif, Dorpsplein 13, 8570 Anzegem - Contact: Rudy Vandenheede, Statiestraat 42, 8570 Anzegem (Tel.: 0487520882) (rudy.vandenheede@telenet.be) - Extra info: 13 x 8,9 km - Website: www.vltechnics-abutriek.be
Klaas
Vorige zondag reed ik samen met 212!!! andere deelnemers in Wijnendale. Dit was niet echt verantwoord, veel zin had ik er dan ook niet in. Ik maakte er dan maar een goede training van door een beetje op kop te rijden en zo het risico op vallen te beperken.
Zaterdag ga ik in Anzegem rijden als ik voldoende hersteld ben van een hardnekkige verkoudheid.
115,7 km - Bijkomende prijzen: 150 EUR. - I: Café De Sportduif, Dorpsplein 13, 8570 Anzegem (056688393). - U: 13:30/14:45/15:00 - K: Café De Sportduif, Dorpsplein 13, 8570 Anzegem - Contact: Rudy Vandenheede, Statiestraat 42, 8570 Anzegem (Tel.: 0487520882) (rudy.vandenheede@telenet.be) - Extra info: 13 x 8,9 km - Website: www.vltechnics-abutriek.be
Klaas
vrijdag 28 maart 2014
Zondag koers ik in Torhout
115,6 km - 690 EUR. - I: Vermeersch Gilbert, Wijnendalestraat 42, 8820 Torhout (050220112). - U: 13:15/14:15/14:30 - K: Naert Roger, Hendrik Consciencestraat 1, 8820 Torhout - Contact: Stefaan Pollin, Oesterstraat 3, 8820 Torhout (Tel.: 0476603301) (cindy.stefaan@telenet.be) - Extra info: 17 x 6,8 km
| ||
vrijdag 21 maart 2014
Een nieuw seizoen
Hallo
Vandaag is een nieuw seizoen begonnen, de lente! Hoewel de winterperiode zich niet echt liet gelden heeft ze voor mij toch voor serieuze verandering gezorgd. Door de crisis in het wielrennen en mijn beperkte talent (wat het meest door weegt laat ik in het midden) ben ik geen profrenner meer. Op 27 jarige leeftijd zal ik dat naar alle waarschijnlijkheid ook niet meer worden. Jammer, maar… ik heb het toch meegemaakt en heb mezelf niks te verwijten. In normale omstandigheden had het waarschijnlijk ook wat langer geduurd.
En dus heb ik ervoor gekozen om een nieuwe richting in te slaan. Sinds 1 maart ben ik aan een doctoraatsstudie begonnen. Ik ben nu voltijds aan de slag als 'wetenschappelijk onderzoeker', het begint ook met een 'w' en eindigt op 'er', maar tot zover de gelijkenis (buiten ik ook een vergoeding ontvang om met de fiets te gaan werken, een fietsvergoeding). En ik ga regelmatig met de fiets naar het werk, want inderdaad, ik koers ook nog! Ondertussen staan er al 4 wedstrijden op de teller (2 oefenkoersen, 1 kermiskoers (Maldegem-Kleit) en de GP de Lillers (1.2)). En het liep zelf vlot, in 3 van de 4 reed ik al ruimschoots in de aanval, maar de grote beloning bleef nog uit, maar die komt hopelijk nog.
Misschien zondag al in Ichtegem?
Klaas
Vandaag is een nieuw seizoen begonnen, de lente! Hoewel de winterperiode zich niet echt liet gelden heeft ze voor mij toch voor serieuze verandering gezorgd. Door de crisis in het wielrennen en mijn beperkte talent (wat het meest door weegt laat ik in het midden) ben ik geen profrenner meer. Op 27 jarige leeftijd zal ik dat naar alle waarschijnlijkheid ook niet meer worden. Jammer, maar… ik heb het toch meegemaakt en heb mezelf niks te verwijten. In normale omstandigheden had het waarschijnlijk ook wat langer geduurd.
En dus heb ik ervoor gekozen om een nieuwe richting in te slaan. Sinds 1 maart ben ik aan een doctoraatsstudie begonnen. Ik ben nu voltijds aan de slag als 'wetenschappelijk onderzoeker', het begint ook met een 'w' en eindigt op 'er', maar tot zover de gelijkenis (buiten ik ook een vergoeding ontvang om met de fiets te gaan werken, een fietsvergoeding). En ik ga regelmatig met de fiets naar het werk, want inderdaad, ik koers ook nog! Ondertussen staan er al 4 wedstrijden op de teller (2 oefenkoersen, 1 kermiskoers (Maldegem-Kleit) en de GP de Lillers (1.2)). En het liep zelf vlot, in 3 van de 4 reed ik al ruimschoots in de aanval, maar de grote beloning bleef nog uit, maar die komt hopelijk nog.
Misschien zondag al in Ichtegem?
Klaas
dinsdag 19 november 2013
Een maandje China...
Hallo
Ondertussen ben ik al een weekje terug uit China. Hoog tijd dus om eens iets te laten weten…
De drie-en-een-halve week China zijn snel voorbij gegaan. Sportief gezien was het misschien niet het allerhoogste, maar het was zeker een mooie ervaring.
De eerste ronde, de Tour of Hainan, werd verreden op het tropische eiland Hainan. In totaal moesten we 9, vaak lange ritten (max. 217 km) afwerken. De helft van de ritten waren vlak en in de andere etappes lagen enkele heuvels, de ene al zwaarder dan de andere. Het deelnemersveld was zéér gevarieerd, met Belkin als absolute topploeg en aan de andere kant enkele lokale amateur(?) teams. Zoals zo vaak is de eerste rit in een rittenkoers van cruciaal belang. In deze wedstrijd zou dit zeker het geval zijn door het onevenwichtige deelnemersveld. Na 15 (van de 80) km was de wedstrijd reeds beslist. Twaalf renners reden weg, ik schoof nog in de achtervolging met Marc Goos (Belkin), een renner van CCC Polsat en twee Duitsers. Enkel de twee Duitsers reden aangezien zij niet vertegenwoordigd waren. Toen we op 10 meter kwamen keken we allemaal naar elkaar en weg waren ze… Het peloton reageerde nog, maar de verstandhouding vooraan was uitstekend waardoor de 13 voorop bleven. Moreno Hofland (Belkin) en mijn ploegmaat Amorison konden zich nog afzonderen en Hofland toonde zich de snelste. Door deze uitslag lag de wedstrijd onmiddellijk in zijn plooi hoewel er nog meer dan 1500 km afgelegd moesten worden. Iedereen wist namelijk dat Belkin veruit de sterkste was en wij wisten dan ook dat het maximaal haalbare de tweede plaats was. Samen met Belkin controleerden we dan ook steeds de wedstrijd. Ikzelf reed hierdoor een pak kilometers op kop samen met Marc Goos. Hierdoor eindigden alle ritten op een massaspurt of één keer op een spurt met uitgedund peloton. In 6 van de 8 keer was Theo Bos de sterkste, de overige twee ritten werden nog gewonnen door Moreno Hofland. Wij behielden uiteindelijk onze tweede plaats in de eindstand en ploegenklassement.
Na deze ronde reisden we af naar WuXi, een 180 km van Shanghai. Daar verbleven we 4 dagen alvorens de Tour of Taihu Lake aan te vatten. Opnieuw 9 ritten, maar dit keer allemaal zeer kort (maximaal 136 km). Alle ritten verliepen over vlakke, brede wegen en dit vaak op circuits. Het was dan ook duidelijk dat dit een echt spurtersfestijn zou worden. Met de ploeg probeerden we er het beste van te maken door vaak mee te schuiven in de aanval. Zo reed ikzelf tijdens de 4e rit 80 km voorop met 8 andere renners, maar zonder succes. Iedere dag was zowat hetzelfde scenario, behalve op rit 8. Deze etappe was maar 80 km, maar werd zéér snel verreden. Van in de start reden een 10 tal renners weg, zij werden aan de eerste tussenspurt teruggegrepen waarna ik er samen met mijn ploegmaat en kamergenoot Jontahan Breyne en de sterke Vitaly Buts (4 jaar Lampre) vandoor ging. Het was vooral mijn ploegmaat Breyne die het leeuwenaandeel van het werk deed en zo konden we tot meer dan 2 minuten voorsprong nemen. Bij het ingaan van de laatste ronde hadden we nog steeds 1min45 seconden in het peloton waar het nu alle 'hands on deck' was. Onze voorsprong liep snel achteruit, maar Jontathan Breyne was beresterk en hij kon nog versnellen. Hoewel ik en Buts minder waren, bleven we alles geven. Ik gaf me voluit en deed nog een laatste inspanning op 3 km van het einde. In de laatste kilometer schudde Breyne ook Buts van zich af. Na een prachtige inspanning bleef hij enkele centimeters voor op het aanstormende peloton. Een mooie overwinning… Ook de laatste rit eindigde opnieuw op een massaspurt trouwens…
Voila, dit was mijn seizoenseinde in een notendop. Uiteraard blijft er nog één groot vraagteken open, 2014. Helaas kan ik hier nog geen antwoord op geven. Ik hoop nog iets uitdagend te vinden, maar gezien de huidige situatie in het wielrennen is dit weinig evident. Dit is geen gemakkelijke situatie, want ik heb het zelf niet in de hand, vandaar ook dat het lange tijd stil was op mijn blog.
Tot hoors,
Klaas
Ondertussen ben ik al een weekje terug uit China. Hoog tijd dus om eens iets te laten weten…
De drie-en-een-halve week China zijn snel voorbij gegaan. Sportief gezien was het misschien niet het allerhoogste, maar het was zeker een mooie ervaring.
De eerste ronde, de Tour of Hainan, werd verreden op het tropische eiland Hainan. In totaal moesten we 9, vaak lange ritten (max. 217 km) afwerken. De helft van de ritten waren vlak en in de andere etappes lagen enkele heuvels, de ene al zwaarder dan de andere. Het deelnemersveld was zéér gevarieerd, met Belkin als absolute topploeg en aan de andere kant enkele lokale amateur(?) teams. Zoals zo vaak is de eerste rit in een rittenkoers van cruciaal belang. In deze wedstrijd zou dit zeker het geval zijn door het onevenwichtige deelnemersveld. Na 15 (van de 80) km was de wedstrijd reeds beslist. Twaalf renners reden weg, ik schoof nog in de achtervolging met Marc Goos (Belkin), een renner van CCC Polsat en twee Duitsers. Enkel de twee Duitsers reden aangezien zij niet vertegenwoordigd waren. Toen we op 10 meter kwamen keken we allemaal naar elkaar en weg waren ze… Het peloton reageerde nog, maar de verstandhouding vooraan was uitstekend waardoor de 13 voorop bleven. Moreno Hofland (Belkin) en mijn ploegmaat Amorison konden zich nog afzonderen en Hofland toonde zich de snelste. Door deze uitslag lag de wedstrijd onmiddellijk in zijn plooi hoewel er nog meer dan 1500 km afgelegd moesten worden. Iedereen wist namelijk dat Belkin veruit de sterkste was en wij wisten dan ook dat het maximaal haalbare de tweede plaats was. Samen met Belkin controleerden we dan ook steeds de wedstrijd. Ikzelf reed hierdoor een pak kilometers op kop samen met Marc Goos. Hierdoor eindigden alle ritten op een massaspurt of één keer op een spurt met uitgedund peloton. In 6 van de 8 keer was Theo Bos de sterkste, de overige twee ritten werden nog gewonnen door Moreno Hofland. Wij behielden uiteindelijk onze tweede plaats in de eindstand en ploegenklassement.
Na deze ronde reisden we af naar WuXi, een 180 km van Shanghai. Daar verbleven we 4 dagen alvorens de Tour of Taihu Lake aan te vatten. Opnieuw 9 ritten, maar dit keer allemaal zeer kort (maximaal 136 km). Alle ritten verliepen over vlakke, brede wegen en dit vaak op circuits. Het was dan ook duidelijk dat dit een echt spurtersfestijn zou worden. Met de ploeg probeerden we er het beste van te maken door vaak mee te schuiven in de aanval. Zo reed ikzelf tijdens de 4e rit 80 km voorop met 8 andere renners, maar zonder succes. Iedere dag was zowat hetzelfde scenario, behalve op rit 8. Deze etappe was maar 80 km, maar werd zéér snel verreden. Van in de start reden een 10 tal renners weg, zij werden aan de eerste tussenspurt teruggegrepen waarna ik er samen met mijn ploegmaat en kamergenoot Jontahan Breyne en de sterke Vitaly Buts (4 jaar Lampre) vandoor ging. Het was vooral mijn ploegmaat Breyne die het leeuwenaandeel van het werk deed en zo konden we tot meer dan 2 minuten voorsprong nemen. Bij het ingaan van de laatste ronde hadden we nog steeds 1min45 seconden in het peloton waar het nu alle 'hands on deck' was. Onze voorsprong liep snel achteruit, maar Jontathan Breyne was beresterk en hij kon nog versnellen. Hoewel ik en Buts minder waren, bleven we alles geven. Ik gaf me voluit en deed nog een laatste inspanning op 3 km van het einde. In de laatste kilometer schudde Breyne ook Buts van zich af. Na een prachtige inspanning bleef hij enkele centimeters voor op het aanstormende peloton. Een mooie overwinning… Ook de laatste rit eindigde opnieuw op een massaspurt trouwens…
Voila, dit was mijn seizoenseinde in een notendop. Uiteraard blijft er nog één groot vraagteken open, 2014. Helaas kan ik hier nog geen antwoord op geven. Ik hoop nog iets uitdagend te vinden, maar gezien de huidige situatie in het wielrennen is dit weinig evident. Dit is geen gemakkelijke situatie, want ik heb het zelf niet in de hand, vandaar ook dat het lange tijd stil was op mijn blog.
Tot hoors,
Klaas
woensdag 16 oktober 2013
De afgelopen wedstrijden en de vooruitzichten.
Hallo
Ondertussen is het al een tijdje geleden dat ik nog een berichtje plaatste. Om eerlijk te zijn is de inspiratie om te schrijven de laatste tijd wat minder door de gekende omstandigheden. Om niet te veel te piekeren heb ik nog heel wat gekoerst de voorbije weken.
Eerst was er de Munsterland Giro waar ik goede benen had. Het was vooral een waaierkoers die zéér snel verliep. Ik voelde me goed en was steeds mee in de eerste waaier, maar rond half koers liep alles terug samen. Daarna trok ik in de aanval met 4 anderen, 15 kilometer verder werden we gegrepen. Daarop volgde een nieuwe vlucht van 5, en toen ook die op 40 km van het einde werd ingerekend gingen onmiddellijk opnieuw 5 renners er vandoor. Nu waren er geen ploegen meer om de boel te organiseren en zij bleven voorop. Ik reageerde nog samen met Matthias Friedemann, de kloof was echter te groot om te overbruggen. Lange tijd zag het er nog naar uit dat ik 6e of 7e zou worden, maar net op het einde werd ik nog terug gegrepen. Spijtig, het had nog een mooie afsluiter geweest...
Daarna ging ik naar de Tour de Vendée, een golvende koers met tal van korte, steile hellingen. Een vrij explosieve wedstrijd. Ik voelde me lange tijd goed en probeerde in het eerste wedstrijduur weg te komen. Dit lukte echter niet. Daarna reden 4 renners weg en op 50 km van het einde kwam er een serieuze versnelling in het peloton. Ik ontplofte op één van de hellingen en kwam er niet meer door en verliet dan maar na 165 km de wedstrijd, een mindere dag...
Dinsdag startte ik dan alweer in Binche-Chimay-Binche, ook hier duurde het lang tegen dat een vroege vlucht ruimte kreeg. Het eerste uur over brede golvende wegen was niet echt uitnodigend om weg te geraken. Eén keer schoof ik mee in een grote groep van een goede 20 renners, het leek er op alsof we weg zouden geraken, maar na een 10 tal kilometer werden we opnieuw ingerekend. Dan maar wachten op de lokale ronden. Hierin reed een grote groep een ronde voorop waarna alles in de laatste ronde weer samenliep. Ik waagde nog mijn kans samen met Yannick Eijssen, maar er was geen ontkomen aan. Op 5 kilometer van het einde vielen er wat gaten in de staart van de groep en zo kwam ik met wat achterstand binnen.
Donderdag viel ik dan weer in in Parijs-Bourges. Ondanks de koude en de strakke wind, enkele stevige heuveltjes in het midden van de koers viel de schifting al bij al mee. In het begin van de koers had ik nog wat zware benen, maar langzaam verbeterde ik. Zo kon ik zonder forceren uitrijden. Veel viel er niet te doen, een vroege vlucht, ingerekend op minder dan 10 km van het einde en dan spurt...
Zondag nam ik dan nog deel aan de laatste klassieker van het seizoen, Parijs-Tours, goed voor 235 km. Ik voelde me vrij goed en na 25 kilometer zette ik zelf een ontsnapping op, tot mijn grote verbazing reden we met 14 renners weg waarbij alle grote ploegen vertegenwoordigd waren behalve Belkin. We reden volle bak en zo hadden we na 40 km maar liefst 53 gemiddeld. Toch konden we nooit meer dan 20 seconden voorsprong nemen op het peloton, waar ze met verenigde krachten alles op alles zetten om deze hachelijke situatie recht te zetten. Dit lukte uiteindelijk en onmiddellijk hierna reden 4 renners weg. Zij reden daarna de hele wedstrijd voorop.
Omdat de wind vooral in het nadeel zat bleef de koers zéér gesloten en was de afmatting gering. Hierdoor had iedereen nog krachten over op het einde. Dit zorgde ervoor dat iedereen vooraan wou zitten op de smalle hellingen. Ik wrong een hele poos mee, maar na een valpartij had ik er genoeg van en nam ik geen risico's meer. Hierdoor belandde ik uiteraard achteraan, op 10 km van het einde moesten een pak renners afhaken op de voorlaatste helling. Ik probeerde er nog tussen te laveren en naar voor te rijden, maar dat was onbegonnen werk. Zo finishte ik even achterop in een wedstrijd die zoals verwacht uitdraaide op een massaspurt. Was er één Belkin renner in het begin mee geweest was de wedstrijd allicht anders verlopen...
Morgen vertrek ik nog naar China voor de Tour of Hainan en de Tour of Lake of Taihu. Ik probeer van deze mooie ervaring nog het beste te maken.
Klaas
Ondertussen is het al een tijdje geleden dat ik nog een berichtje plaatste. Om eerlijk te zijn is de inspiratie om te schrijven de laatste tijd wat minder door de gekende omstandigheden. Om niet te veel te piekeren heb ik nog heel wat gekoerst de voorbije weken.
Eerst was er de Munsterland Giro waar ik goede benen had. Het was vooral een waaierkoers die zéér snel verliep. Ik voelde me goed en was steeds mee in de eerste waaier, maar rond half koers liep alles terug samen. Daarna trok ik in de aanval met 4 anderen, 15 kilometer verder werden we gegrepen. Daarop volgde een nieuwe vlucht van 5, en toen ook die op 40 km van het einde werd ingerekend gingen onmiddellijk opnieuw 5 renners er vandoor. Nu waren er geen ploegen meer om de boel te organiseren en zij bleven voorop. Ik reageerde nog samen met Matthias Friedemann, de kloof was echter te groot om te overbruggen. Lange tijd zag het er nog naar uit dat ik 6e of 7e zou worden, maar net op het einde werd ik nog terug gegrepen. Spijtig, het had nog een mooie afsluiter geweest...
Daarna ging ik naar de Tour de Vendée, een golvende koers met tal van korte, steile hellingen. Een vrij explosieve wedstrijd. Ik voelde me lange tijd goed en probeerde in het eerste wedstrijduur weg te komen. Dit lukte echter niet. Daarna reden 4 renners weg en op 50 km van het einde kwam er een serieuze versnelling in het peloton. Ik ontplofte op één van de hellingen en kwam er niet meer door en verliet dan maar na 165 km de wedstrijd, een mindere dag...
Dinsdag startte ik dan alweer in Binche-Chimay-Binche, ook hier duurde het lang tegen dat een vroege vlucht ruimte kreeg. Het eerste uur over brede golvende wegen was niet echt uitnodigend om weg te geraken. Eén keer schoof ik mee in een grote groep van een goede 20 renners, het leek er op alsof we weg zouden geraken, maar na een 10 tal kilometer werden we opnieuw ingerekend. Dan maar wachten op de lokale ronden. Hierin reed een grote groep een ronde voorop waarna alles in de laatste ronde weer samenliep. Ik waagde nog mijn kans samen met Yannick Eijssen, maar er was geen ontkomen aan. Op 5 kilometer van het einde vielen er wat gaten in de staart van de groep en zo kwam ik met wat achterstand binnen.
Donderdag viel ik dan weer in in Parijs-Bourges. Ondanks de koude en de strakke wind, enkele stevige heuveltjes in het midden van de koers viel de schifting al bij al mee. In het begin van de koers had ik nog wat zware benen, maar langzaam verbeterde ik. Zo kon ik zonder forceren uitrijden. Veel viel er niet te doen, een vroege vlucht, ingerekend op minder dan 10 km van het einde en dan spurt...
Zondag nam ik dan nog deel aan de laatste klassieker van het seizoen, Parijs-Tours, goed voor 235 km. Ik voelde me vrij goed en na 25 kilometer zette ik zelf een ontsnapping op, tot mijn grote verbazing reden we met 14 renners weg waarbij alle grote ploegen vertegenwoordigd waren behalve Belkin. We reden volle bak en zo hadden we na 40 km maar liefst 53 gemiddeld. Toch konden we nooit meer dan 20 seconden voorsprong nemen op het peloton, waar ze met verenigde krachten alles op alles zetten om deze hachelijke situatie recht te zetten. Dit lukte uiteindelijk en onmiddellijk hierna reden 4 renners weg. Zij reden daarna de hele wedstrijd voorop.
Omdat de wind vooral in het nadeel zat bleef de koers zéér gesloten en was de afmatting gering. Hierdoor had iedereen nog krachten over op het einde. Dit zorgde ervoor dat iedereen vooraan wou zitten op de smalle hellingen. Ik wrong een hele poos mee, maar na een valpartij had ik er genoeg van en nam ik geen risico's meer. Hierdoor belandde ik uiteraard achteraan, op 10 km van het einde moesten een pak renners afhaken op de voorlaatste helling. Ik probeerde er nog tussen te laveren en naar voor te rijden, maar dat was onbegonnen werk. Zo finishte ik even achterop in een wedstrijd die zoals verwacht uitdraaide op een massaspurt. Was er één Belkin renner in het begin mee geweest was de wedstrijd allicht anders verlopen...
Morgen vertrek ik nog naar China voor de Tour of Hainan en de Tour of Lake of Taihu. Ik probeer van deze mooie ervaring nog het beste te maken.
Klaas
dinsdag 1 oktober 2013
De verblindende schoonheid van de fiets.
Hallo
Zoals jullie waarschijnlijk reeds weten kreeg ik vrijdag zéér slecht nieuws te horen. In tegenstelling tot alle goede signalen en reeds ondertekende sponsor contracten komt er toch geen opvolger van mijn huidige ploeg Crelan-Euphony. Hoe de vork precies aan de steel zit weet ik ook niet precies, dat doet er ook niet meer toe, want dat verandert niks aan deze moeilijke situatie.
Aangezien ik al een akkoord had voor volgend jaar was ik vrij gerust, helaas vervalt dit nu allemaal en leef ik in onzekerheid. Ik hoef jullie niet te vertellen dat dat een zéér moeilijke situatie is. Over wat 2014 zal brengen kan ik nog geen uitspraken doen. Ik hoop enkel dat de fiets ook in 2014 nog centraal staat, want het blijft mijn grote passie. Dit nieuws komt nog zo hard aan na dit seizoen. Een eerste jaar op het allerhoogste niveau dat voor mij in het teken stond van zoveel en zo snel mogelijk progressie te maken en sterker te worden. Dat lukte goed, ik paste me steeds beter aan en was overtuigd (ik niet alleen trouwens) dat ik in 2014 de vruchten zou plukken. Helaas ziet het er naar uit dat die vruchten aan de boom zullen wegrotten...
De 'crisis' in het wielrennen is nog nooit zo groot geweest met maar liefst vijf en misschien nog een zesde ploeg die er mee ophouden, dit is meer dan 10% van de profploegen (in 2013 waren er 40). Ook België komt nu aan de beurt, als je weet dat 3 (Vlaanderen, Wallonië, Nationale Loterij) van de 5 ploegen enkel en alleen door de overheid instant blijven ziet de situatie er niet gezond uit. Ook in het buitenland zijn sponsors steeds schaarser, zie maar hoeveel ploegen er in stand gehouden worden door fietsconstructeurs.
Mijn inziens is het grote probleem in het wielrennen dat er geen continuïteit is. In plaats van elkaar te helpen, is er binnen de wielerwereld een zéér grote interne concurrentie met wantoestanden tot gevolg (onder andere het dopinggebruik waarvan ik wel geloof dat dit sterk teruggeschroefd is). Renners zijn concurrent van elkaar (in dezelfde ploeg -er zijn maar 30 plaatsen-), ploegen zijn concurrent van elkaar (voor sponsors, wedstrijden), wedstrijdorganisatoren (categorie, plaats op de kalender), organisaties (ASO vs. UCI voor de inkomsten), binnen de UCI... De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de schoonheid van de fiets verblindt als je er zelf in zit, maar misschien is dit wel de werkelijkheid. Verder wordt deze sport ook steeds duurder in onze contreien. Een parcours verkeersvrij maken in deze tijden vergt andere inspanningen dan in pakweg de jaren 70 en dit zal er niet op verbeteren.
Vraag is uiteraard wat de oplossing is. Er worden veel pogingen ondernomen, maar helaas lijken die weinig zoden aan de dijk te brengen en ik weet ook nog niet of er snel verandering komt. Als je ziet hoe amateuristisch de verkiezingen van de nieuwe UCI voorzitter de voorbije week verliepen zit er duidelijk nog weinig lijn in...
Dit is gelukkig het einde van de wereld niet. Ik hoop dat ik toch nog iets moois kan vinden voor 2014 en probeer nu de laatste wedstrijden ondanks deze vervelende situatie zo goed mogelijk af te werken.
Komende donderdag rijd ik nog de Sparkassen Giro Munsterland, zondag volgt dan de Tour du Vendée. Maandag ga ik dan nog van start in het Herfstcriterium van Oostrozebeke. Daarna volgen nog Parijs-Tours (13/10) en op 17/10 vertrek ik nog naar China voor de Ronde van Hainan (20-28/10).
Groeten
Klaas
Zoals jullie waarschijnlijk reeds weten kreeg ik vrijdag zéér slecht nieuws te horen. In tegenstelling tot alle goede signalen en reeds ondertekende sponsor contracten komt er toch geen opvolger van mijn huidige ploeg Crelan-Euphony. Hoe de vork precies aan de steel zit weet ik ook niet precies, dat doet er ook niet meer toe, want dat verandert niks aan deze moeilijke situatie.
Aangezien ik al een akkoord had voor volgend jaar was ik vrij gerust, helaas vervalt dit nu allemaal en leef ik in onzekerheid. Ik hoef jullie niet te vertellen dat dat een zéér moeilijke situatie is. Over wat 2014 zal brengen kan ik nog geen uitspraken doen. Ik hoop enkel dat de fiets ook in 2014 nog centraal staat, want het blijft mijn grote passie. Dit nieuws komt nog zo hard aan na dit seizoen. Een eerste jaar op het allerhoogste niveau dat voor mij in het teken stond van zoveel en zo snel mogelijk progressie te maken en sterker te worden. Dat lukte goed, ik paste me steeds beter aan en was overtuigd (ik niet alleen trouwens) dat ik in 2014 de vruchten zou plukken. Helaas ziet het er naar uit dat die vruchten aan de boom zullen wegrotten...
De 'crisis' in het wielrennen is nog nooit zo groot geweest met maar liefst vijf en misschien nog een zesde ploeg die er mee ophouden, dit is meer dan 10% van de profploegen (in 2013 waren er 40). Ook België komt nu aan de beurt, als je weet dat 3 (Vlaanderen, Wallonië, Nationale Loterij) van de 5 ploegen enkel en alleen door de overheid instant blijven ziet de situatie er niet gezond uit. Ook in het buitenland zijn sponsors steeds schaarser, zie maar hoeveel ploegen er in stand gehouden worden door fietsconstructeurs.
Mijn inziens is het grote probleem in het wielrennen dat er geen continuïteit is. In plaats van elkaar te helpen, is er binnen de wielerwereld een zéér grote interne concurrentie met wantoestanden tot gevolg (onder andere het dopinggebruik waarvan ik wel geloof dat dit sterk teruggeschroefd is). Renners zijn concurrent van elkaar (in dezelfde ploeg -er zijn maar 30 plaatsen-), ploegen zijn concurrent van elkaar (voor sponsors, wedstrijden), wedstrijdorganisatoren (categorie, plaats op de kalender), organisaties (ASO vs. UCI voor de inkomsten), binnen de UCI... De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de schoonheid van de fiets verblindt als je er zelf in zit, maar misschien is dit wel de werkelijkheid. Verder wordt deze sport ook steeds duurder in onze contreien. Een parcours verkeersvrij maken in deze tijden vergt andere inspanningen dan in pakweg de jaren 70 en dit zal er niet op verbeteren.
Vraag is uiteraard wat de oplossing is. Er worden veel pogingen ondernomen, maar helaas lijken die weinig zoden aan de dijk te brengen en ik weet ook nog niet of er snel verandering komt. Als je ziet hoe amateuristisch de verkiezingen van de nieuwe UCI voorzitter de voorbije week verliepen zit er duidelijk nog weinig lijn in...
Dit is gelukkig het einde van de wereld niet. Ik hoop dat ik toch nog iets moois kan vinden voor 2014 en probeer nu de laatste wedstrijden ondanks deze vervelende situatie zo goed mogelijk af te werken.
Komende donderdag rijd ik nog de Sparkassen Giro Munsterland, zondag volgt dan de Tour du Vendée. Maandag ga ik dan nog van start in het Herfstcriterium van Oostrozebeke. Daarna volgen nog Parijs-Tours (13/10) en op 17/10 vertrek ik nog naar China voor de Ronde van Hainan (20-28/10).
Groeten
Klaas
maandag 23 september 2013
GP de Wallonie en GP de la Somme
Hallo
Met de GP de Wallonie stond er vorige week nog een mooie wedstrijd gepland. 205 km moesten afgelegd worden met start in Cheaudefontaine en aankomst op de Citadelle van Namen. Ik kreeg de opdracht om proberen mee te gaan in een vroege vlucht. Helaas bleek dit niet eenvoudig. Het eerste uur sprong ik vaak mee, maar het peloton liep voorlopig niemand rijden. Toen we vervolgens in Trois Ponts de eerste zware helling van de dag te verwerken kregen zakte ik logischer wijs wat terug. Bovenop viel het wat stil en zo konden 10 renners wegrijden zonder mezelf...
Aangezien er behoorlijk wat kwaliteit in de kopgroep aanwezig was hield het peloton de voorsprong van de leiders binnen de perken. Dit zorgde er wel voor dat de wedstrijd nooit helemaal stil viel en er steeds stevig doorgereden werd. Samen met het slechte weer, de hellingen, de slechte wegen en strakke wind zorgde dit voor een lastige koers. Op 40 kilometer van het einde werden de vluchters ingelopen en ging het peloton op de kant. Jammer genoeg zat ik net iets te ver, en hoewel ik me nog vrij goed voelde belandde ik in een 3e waaier. Ik probeerde nog terug te keren, maar de meesten in mijn groep konden niet echt meer meerijden waardoor terugkeren er net niet meer in zat. Temeer omdat het peloton, dat nog 60 man sterk was, in de aanloop naar de laatste hellingen niet meer stil viel. Zo was mijn koers jammer genoeg afgelopen. Een slechte plaatsing... en collega's die niet meer gemotiveerd waren... De harde koers zorgde ook vooraan voor de nodige verbrokkeling en in tegenstelling tot andere jaren werd met Jan Bakelants de aanvaller beloond.
Vrijdag moest ik dan nog invallen in de GP de la Somme, een waaierkoers in de baai van de Somme over goed 200 kilometer. Hoewel er weinig wind stond, zorgde het lichte briesje toch voor de nodige nervositeit. Er werd dan ook snel van start gegaan. Ikzelf voelde me niet super in de start en hield me wat gedeisd. Dit bleek echter een foute beslissing, want na 25 km reden 23 renners weg, op één na waren alle ploegen vertegenwoordigd. Het peloton spartelde nog een 50 tal kilometer tegen en hield de voorsprong op 2min, maar toen brak de veer en was de wedstrijd voorbij voor iedereen die niet in de kopgroep zat. Ik reed de wedstrijd nog uit als training en werd 44e.
De conditie is niet slecht, maar ik merkte dat ik de voorbije koersen net een tikkeltje frisheid miste. Deze week doe ik het wat rustiger aan zonder koersen in de hoop om op het eind van het seizoen nog iets te kunnen meepikken.
Groetjes
Klaas
Met de GP de Wallonie stond er vorige week nog een mooie wedstrijd gepland. 205 km moesten afgelegd worden met start in Cheaudefontaine en aankomst op de Citadelle van Namen. Ik kreeg de opdracht om proberen mee te gaan in een vroege vlucht. Helaas bleek dit niet eenvoudig. Het eerste uur sprong ik vaak mee, maar het peloton liep voorlopig niemand rijden. Toen we vervolgens in Trois Ponts de eerste zware helling van de dag te verwerken kregen zakte ik logischer wijs wat terug. Bovenop viel het wat stil en zo konden 10 renners wegrijden zonder mezelf...
Aangezien er behoorlijk wat kwaliteit in de kopgroep aanwezig was hield het peloton de voorsprong van de leiders binnen de perken. Dit zorgde er wel voor dat de wedstrijd nooit helemaal stil viel en er steeds stevig doorgereden werd. Samen met het slechte weer, de hellingen, de slechte wegen en strakke wind zorgde dit voor een lastige koers. Op 40 kilometer van het einde werden de vluchters ingelopen en ging het peloton op de kant. Jammer genoeg zat ik net iets te ver, en hoewel ik me nog vrij goed voelde belandde ik in een 3e waaier. Ik probeerde nog terug te keren, maar de meesten in mijn groep konden niet echt meer meerijden waardoor terugkeren er net niet meer in zat. Temeer omdat het peloton, dat nog 60 man sterk was, in de aanloop naar de laatste hellingen niet meer stil viel. Zo was mijn koers jammer genoeg afgelopen. Een slechte plaatsing... en collega's die niet meer gemotiveerd waren... De harde koers zorgde ook vooraan voor de nodige verbrokkeling en in tegenstelling tot andere jaren werd met Jan Bakelants de aanvaller beloond.
Vrijdag moest ik dan nog invallen in de GP de la Somme, een waaierkoers in de baai van de Somme over goed 200 kilometer. Hoewel er weinig wind stond, zorgde het lichte briesje toch voor de nodige nervositeit. Er werd dan ook snel van start gegaan. Ikzelf voelde me niet super in de start en hield me wat gedeisd. Dit bleek echter een foute beslissing, want na 25 km reden 23 renners weg, op één na waren alle ploegen vertegenwoordigd. Het peloton spartelde nog een 50 tal kilometer tegen en hield de voorsprong op 2min, maar toen brak de veer en was de wedstrijd voorbij voor iedereen die niet in de kopgroep zat. Ik reed de wedstrijd nog uit als training en werd 44e.
De conditie is niet slecht, maar ik merkte dat ik de voorbije koersen net een tikkeltje frisheid miste. Deze week doe ik het wat rustiger aan zonder koersen in de hoop om op het eind van het seizoen nog iets te kunnen meepikken.
Groetjes
Klaas
donderdag 12 september 2013
GP de Fourmies en GP Briek Schotte (Desselgem)
Hallo
Zondag en dinsdag kwam ik aan de start in de GP de Fourmies (UCI 1.HC) en de GP Briek Schotte (een kermiskoers te Desselgem).
Van voor de start was het al duidelijk dat de wedstrijd in Fourmies na ruim 200 kilometer in een (massa)spurt beslecht zou worden. De bezetting met tal van topspurters (Greipel, Kittel, Bouhanni, Coquard, Kristoff, Hutarovich...) en hun spurtersploegen zorgden ervoor dat aanvallers weinig kans maakten. Het parcours was nochtans lastig, met tal van korte klimmetjes, maar net niet lastig genoeg om verschillen te maken. Ook het mooie weer, windstil en een deugddoende zon zorgden ervoor dat het peloton gesloten bleef. Het verwachtte scenario dus, vroege vlucht, terug ingelopen in de finale en spurten. Zo was het ongeveer, al duurde het dit keer wel zéér lang alvorens die vlucht van 6 gevormd was. Samen met ploegmaat Delfosse probeerde ik mee te springen, maar geen succes, na 37 kilometer reden dan toch 4 renners weg, maar onder impuls van BigMat liep alles na 45 km weer samen. Opnieuw volle bak oorlog, dit keer schoof ik niet meer mee, aangezien ik al veel gegeven had in de eerste 37 kilometer. Uiteindelijk duurde het tot kilometer 66 vooraleer 6 renners wegreden, tot dan hadden we meer dan 50 km/u op een geaccidenteerd parcours! Zo zie je maar dat dat geijkte scenario niet altijd vanzelfsprekend is. Toen de sanitaire stop gedaan was en de voorsprong tot 5 minuten was opgelopen nam FDJ samen met AG2R de achtervolging op zich. Bij het ingaan van de 5 lokale ronden hadden de leiders nog 3 minuten voor. Maar toen er in de derde ronde versneld werd werden de koplopers ingelopen. Op goed anderhalve ronde van het einde zorgde een valpartij voor een scheur in het peloton. Het eerste deel (circa 45 renners) met de spurters viel niet meer stil, ikzelf zat achter de breuk en kwam zo niet meer in de kop van de koers. Veel had dit waarschijnlijk niet verandert, want de wedstrijd eindigde op de voorziene spurt die door Bouhanni gewonnen werd.
Dinsdag nam ik dan deel aan de kermiskoers in Desselgem waar we 17 ronden moesten afleggen, goed voor 155 km. De wedstrijd werd verreden onder herfstige omstandigheden, veel wind en stevige buien. De smalle wegen en vele bochten in de zone van de aankomst zorgden verder voor afscheiding. Van in het begin werd er onder impuls van Omega Pharma Quick Step fel gekoerst, maar toch kwam er niet meteen afscheiding vooraan, achteraan stond de deur wel flink open in het peloton... In de vierde ronde reden dan toch 4 renners weg, onmiddellijk gevolgd door nog een zevental. Ik zette de achtervolging in, maar werd afgeremd door een lekke band. Na de wissel kon ik nog opnieuw aansluiten bij het peloton, de koplopers waren ondertussen al ver weg. Daarna volgde nog een tegenreactie van een 15 tal renners, maar de drang was er niet echt meer om nog mee te gaan aangezien de koers toch gereden was. Na 100 km gaf ik er dan maar de brui aan in het peloton dat nog een 30 tal renners telde, slechts 20 renners brachten de wedstrijd tot een goed einde...
Volgende week volgt de GP de Wallonie, een wedstrijd waar ik me nog eens wil tonen.
Klaas
Zondag en dinsdag kwam ik aan de start in de GP de Fourmies (UCI 1.HC) en de GP Briek Schotte (een kermiskoers te Desselgem).
Van voor de start was het al duidelijk dat de wedstrijd in Fourmies na ruim 200 kilometer in een (massa)spurt beslecht zou worden. De bezetting met tal van topspurters (Greipel, Kittel, Bouhanni, Coquard, Kristoff, Hutarovich...) en hun spurtersploegen zorgden ervoor dat aanvallers weinig kans maakten. Het parcours was nochtans lastig, met tal van korte klimmetjes, maar net niet lastig genoeg om verschillen te maken. Ook het mooie weer, windstil en een deugddoende zon zorgden ervoor dat het peloton gesloten bleef. Het verwachtte scenario dus, vroege vlucht, terug ingelopen in de finale en spurten. Zo was het ongeveer, al duurde het dit keer wel zéér lang alvorens die vlucht van 6 gevormd was. Samen met ploegmaat Delfosse probeerde ik mee te springen, maar geen succes, na 37 kilometer reden dan toch 4 renners weg, maar onder impuls van BigMat liep alles na 45 km weer samen. Opnieuw volle bak oorlog, dit keer schoof ik niet meer mee, aangezien ik al veel gegeven had in de eerste 37 kilometer. Uiteindelijk duurde het tot kilometer 66 vooraleer 6 renners wegreden, tot dan hadden we meer dan 50 km/u op een geaccidenteerd parcours! Zo zie je maar dat dat geijkte scenario niet altijd vanzelfsprekend is. Toen de sanitaire stop gedaan was en de voorsprong tot 5 minuten was opgelopen nam FDJ samen met AG2R de achtervolging op zich. Bij het ingaan van de 5 lokale ronden hadden de leiders nog 3 minuten voor. Maar toen er in de derde ronde versneld werd werden de koplopers ingelopen. Op goed anderhalve ronde van het einde zorgde een valpartij voor een scheur in het peloton. Het eerste deel (circa 45 renners) met de spurters viel niet meer stil, ikzelf zat achter de breuk en kwam zo niet meer in de kop van de koers. Veel had dit waarschijnlijk niet verandert, want de wedstrijd eindigde op de voorziene spurt die door Bouhanni gewonnen werd.
Dinsdag nam ik dan deel aan de kermiskoers in Desselgem waar we 17 ronden moesten afleggen, goed voor 155 km. De wedstrijd werd verreden onder herfstige omstandigheden, veel wind en stevige buien. De smalle wegen en vele bochten in de zone van de aankomst zorgden verder voor afscheiding. Van in het begin werd er onder impuls van Omega Pharma Quick Step fel gekoerst, maar toch kwam er niet meteen afscheiding vooraan, achteraan stond de deur wel flink open in het peloton... In de vierde ronde reden dan toch 4 renners weg, onmiddellijk gevolgd door nog een zevental. Ik zette de achtervolging in, maar werd afgeremd door een lekke band. Na de wissel kon ik nog opnieuw aansluiten bij het peloton, de koplopers waren ondertussen al ver weg. Daarna volgde nog een tegenreactie van een 15 tal renners, maar de drang was er niet echt meer om nog mee te gaan aangezien de koers toch gereden was. Na 100 km gaf ik er dan maar de brui aan in het peloton dat nog een 30 tal renners telde, slechts 20 renners brachten de wedstrijd tot een goed einde...
Volgende week volgt de GP de Wallonie, een wedstrijd waar ik me nog eens wil tonen.
Klaas
maandag 2 september 2013
Kortemark, World Ports Classic en Bavikhove
Hallo
De voorbije dagen was ik vijf keer aan de slag, geen rittenkoers, maar wedstrijden van allerlei allooi.
Na Geraardsbergen nam ik deel aan Kortemark, de bedoeling was dat ik daar mijn krachten zou sparen om zo fris mogelijk aan de World Ports Classics te beginnen. De koerssituatie liep echter anders. De wedstrijd bleef lang gesloten, ikzelf reed ook een ronde voorop in het begin om te kijken hoe het liep. Na 6 van de 14 ronden leek de beslissing dan te vallen, 6 renners voorop met 2 ploegmaats, ideaal dus... Nog één ronde volle bak meespringen en afstoppen om dan de wedstrijd te verlaten leek het ideale scenario... In de zevende ronde schoof ik dus mee en met een 15 tal renners konden we twee ronden verder aansluiten bij de leiders, even later sloten nog een 15 tal renners aan en zo kwamen we met een 40 tal renners voorop. De rest was uitgeteld... De koers kon dus opnieuw beginnen en dus zat afstappen er niet meer in. Op 3 ronden van het einde reden dan 9 renners weg, een ronde verder sprongen er nog 10 naar toe. Ik hield me gedeisd en was dus niet mee. Ik eindigde uiteindelijk als 28e, ploegmaat Steels werd 2e.
Daags nadien nam ik deel aan de tweedaagse World Ports Classic, een waaierkoers met ritten heen en terug tussen Antwerpen en Rotterdam.
De eerste rit verliep vrij snel, maar relatief rustig. Na 30 kilometer aan 53 km/u te rijden reden 5 renners weg. Daarna kwam er al snel controle in het peloton door de spurtersploegen. Zij hielden de voorsprong op 3 minuten. Met nog 45 km te gaan was die zelf geslonken tot 1min30, maar toen was er een wegvergissing, de kopgroep werd een kortere weg in gestuurd waardoor hun voorsprong weer opliep tot 4min50. Het peloton schoot hierop in gang en werd in 3 stukken gereden door de zijwind, maar na een 10 tal kilometer liep alles weer samen. Jelle Wallays was ondertussen van zijn medevluchters weggereden, zij werden op 15 km van het einde opgeslokt. Toen heerste er heel wat verwarring, de bordjesman toonde geen voorsprong meer en bijna iedereen dacht dat er niemand nog voorop reed. Maar Wallays was bezig aan een sterk nummer en had nog steeds één minuut voorsprong. In de laatste 5 km ging het nog razendsnel en werd het peloton nog uitgedund tot 70 renners, maar Wallays bleef knap voorop. Ikzelf werd 61e, niet slecht na al 2 dagen gekoerst te hebben.
Dag twee trok dwars door Zeeland en zou een waaierrit worden, dit zorgde van bij de start voor de nodige nervositeit in het peloton. Ontsnappen was dan ook zo goed als onmogelijk. Na 30 km ging het onder impuls van Omega Pharma Quick Step een eerste maal op de kant. Het peloton brak in een 5 tal stukken, ikzelf gooide me niet echt in de strijd en zat daardoor te ver en kwam in het 4e stuk terecht. Na enkele kilometer kwam de wind echter weer op de kop te zitten en kwam alles opnieuw samen. Het was vervolgens wachten tot km 70, waar we de Oosterschelde kering over moesten vooraleer het opnieuw de kant op ging. Dit keer kon ik me wel vooraan houden, net voor de bevoorrading liep alles opnieuw samen. Omdat we daarna onmiddellijk van richting veranderen besloot ik nog net bevoorrading op te halen naar de wagen om niet verrast te zijn tijdens de bevoorrading. Dit bleek een goede zet, wat onder impuls van Quick Step werd het peloton opnieuw op de kant getrokken. Na enkele kilometers volle bak rijden schoten we met nog een 50 tal renners over, de rest mocht inpakken. Omdat de meeste teams niet meer sterk vertegenwoordigd was de controle zoek en volgde de ene aanval de andere op. Maar niemand raakte weg, op die manier werd het peloton wel steeds verder uitgedund en dit zorgde ervoor dat we op 35 km van het einde met nog slechts een 35 renners overbleven waar ik (tegen mijn verwachtingen) nog steeds bij zat. Omdat het even stil viel ging ik nog snel drank ophalen voor de finale, maar net op dat moment reden op een 'domme' manier 17 renners weg. Aangezien mijn ploegmaat Honig mee was moest ik niets meer doen. Het viel volledig stil en de kopgroep was gaan vliegen. In mijn groep werd er nu langzaam naar de finish gereden en kwamen achtervolgende groepen nog aansluiten. Mijn ploegmaat Honig werd mooi 10e in de rit en 3e in de eindstand. Ikzelf kon op een goede tweedaagse terugblikken.
Gisteren startte ik dan nog in het criterium van Bavikhove. Na in het begin even voorop gereden te hebben werkte ik de rest van de wedstrijd in de groep af. Kittel won in een prestigespurt voor Greipel en Petacchi.
Nu even uitrusten en dan volgende week zondag Fourmies.
Klaas
donderdag 29 augustus 2013
Stadsprijs Geraardsbergen
Hallo
Gisteren nam ik deel aan één van de klassiekers onder de kermiskoersen, de Stadsprijs in Geraardsbergen. De oudste kermiskoers van het land in één van de wielersteden bij uitstek (en de aanwezigheid van de zon) lokte een massa volk en renners, 253 renners en een veelvoud liters bier!
Een echte kermis dus! Bij de start op de markt was het dan ook drummen geblazen, achteraan starten kon wel eens betekenen dat het zeer lang duurde vooraleer de kop van de wedstrijd in zicht was. De grote massa werkte voor mezelf niet echt uitnodigend, ik tastte de eerste ronde wat af en nam geen risico's, zo belandde ik uiteraard wat achteraan. Toen ik na één ronde, na de beklimming van de Markt en Vesten een spaak uitreed en moest achtervolgen dacht ik even dat mijn wedstrijd over was. Toch kon ik een ronde verder opnieuw aansluiten in de staart van de meute.
Ondertussen reden 11 renners voorop. Zij hadden een voorsprong van 45 seconden op het peloton. Na 5 ronden wedstrijd kwam ik een eerste maal vooraan postvatten. Ik schoof mee op de Vesten en reed met een 10 tal renners weg. We naderden zienderogen op de koplopers, maar enkele renners konden/ wilden niet meewerken waardoor de samenwerking stokte toen we op 15 seconden kwamen. Hierdoor vielen we terug naar het peloton. De benen voelden zeer goed aan en een ronde verder kon ik opnieuw wegrijden op de Vesten, dit keer in prima gezelschap, Devenys, Van Hecke, Ruygh, Van Goolen en ikzelf konden in een halve ronde de sprong naar de leiders maken. Nog 2 renners sloten aan en even zag het er naar uit dat we vertrokken waren. Maar in het peloton zag men het gevaar en enkele ploegen verenigden zich zodat na half koers de vlucht erop zat. Daarna hield ik me meer gedeisd in het peloton omdat ik voelde dat wegrijden bijna onmogelijk was, ik zou nog één keer proberen in de finale.
Bij de laatste beklimming van de Markt en Vesten zat ik goed vooraan en schoof ik mee met de eersten, bovenop ging ik door, maar er waren slechts kleine breukjes. En op de lange rechte wegen met de wind op de kop schoof alles weer inéén. Zo werd het een massaspurt met de helft van het peloton. Ik nam hier niet aan deel en werd 77e.
Vandaag start ik in Kortemark en morgen en overmorgen neem ik deel aan de World Ports Classic en zondag ga ik nog starten in Bavikhove. Afhankelijk van de wedstrijdsituatie zal ik zien hoe lang ik mee rijd in Kortemark. Indien ik mee ben van in het begin voluit, in het andere geval zal ik wat krachten sparen...
Klaas
Gisteren nam ik deel aan één van de klassiekers onder de kermiskoersen, de Stadsprijs in Geraardsbergen. De oudste kermiskoers van het land in één van de wielersteden bij uitstek (en de aanwezigheid van de zon) lokte een massa volk en renners, 253 renners en een veelvoud liters bier!
Een echte kermis dus! Bij de start op de markt was het dan ook drummen geblazen, achteraan starten kon wel eens betekenen dat het zeer lang duurde vooraleer de kop van de wedstrijd in zicht was. De grote massa werkte voor mezelf niet echt uitnodigend, ik tastte de eerste ronde wat af en nam geen risico's, zo belandde ik uiteraard wat achteraan. Toen ik na één ronde, na de beklimming van de Markt en Vesten een spaak uitreed en moest achtervolgen dacht ik even dat mijn wedstrijd over was. Toch kon ik een ronde verder opnieuw aansluiten in de staart van de meute.
Ondertussen reden 11 renners voorop. Zij hadden een voorsprong van 45 seconden op het peloton. Na 5 ronden wedstrijd kwam ik een eerste maal vooraan postvatten. Ik schoof mee op de Vesten en reed met een 10 tal renners weg. We naderden zienderogen op de koplopers, maar enkele renners konden/ wilden niet meewerken waardoor de samenwerking stokte toen we op 15 seconden kwamen. Hierdoor vielen we terug naar het peloton. De benen voelden zeer goed aan en een ronde verder kon ik opnieuw wegrijden op de Vesten, dit keer in prima gezelschap, Devenys, Van Hecke, Ruygh, Van Goolen en ikzelf konden in een halve ronde de sprong naar de leiders maken. Nog 2 renners sloten aan en even zag het er naar uit dat we vertrokken waren. Maar in het peloton zag men het gevaar en enkele ploegen verenigden zich zodat na half koers de vlucht erop zat. Daarna hield ik me meer gedeisd in het peloton omdat ik voelde dat wegrijden bijna onmogelijk was, ik zou nog één keer proberen in de finale.
Bij de laatste beklimming van de Markt en Vesten zat ik goed vooraan en schoof ik mee met de eersten, bovenop ging ik door, maar er waren slechts kleine breukjes. En op de lange rechte wegen met de wind op de kop schoof alles weer inéén. Zo werd het een massaspurt met de helft van het peloton. Ik nam hier niet aan deel en werd 77e.
Vandaag start ik in Kortemark en morgen en overmorgen neem ik deel aan de World Ports Classic en zondag ga ik nog starten in Bavikhove. Afhankelijk van de wedstrijdsituatie zal ik zien hoe lang ik mee rijd in Kortemark. Indien ik mee ben van in het begin voluit, in het andere geval zal ik wat krachten sparen...
Klaas
dinsdag 27 augustus 2013
Tour du Limousin en Chateauroux Classic de l'Indre
Hallo
De voorbije dagen speldde ik 5 keer een rugnummer op in Frankrijk, 4 dagen Tour du Limousin, een dagje rust en de Classic de l'Indre in Chateauroux waren de opdrachten.
Naar de Tour du Limousin had ik wel uitgekeken, de 4 heuvelachtige ritten zouden een goed terrein moeten zijn om me in de kijker te rijden. Ook het mooie weer, een hele week om en bij de 30°C was mooi meegenomen.
In de eerste rit was het vooral opletten geen grote groepen te laten wegrijden zodat het klassement niet meteen verloren zou zijn. Al snel reden 4 renners weg en toen hun voorsprong opliep tot 4 minuten zette FdJ de achtervolging in. Dit deden ze misschien iets te overhaast, want hierdoor werden de leiders opnieuw ingelopen rond halfkoers en begon de wedstrijd dus opnieuw. Het duurde 40 kilometer tot een nieuwe ontsnapping zicht vormde. Dit gebeurde net voor de eerste passage aan de aankomst die getrokken was op een steile klim van zowat 600 meter. In schuifjes kwamen 17 renners voorop. Ik voelde me goed en had al enkele malen geprobeerd weg te rijden en was dan ook mee in de kopgroep. Al snel liepen we uit tot 45 seconden op het peloton. Helaas was de samenwerking niet optimaal en was er niemand vertegenwoordigd van het sterke blok Movistar. Zij zetten de achtervolging dan ook in en zorgden op 30 kilometer van het einde voor een hergroepering. Op dat moment moest ik even recupereren en zag het er naar uit dat we met het fel uitgedunde peloton zouden spurtten. Maar bijna onmiddellijk reden opnieuw 11 renners weg. Zij reden snel een voorsprong van meer dan een minuut bijeen. Movistar dat opnieuw de slag gemist had probeerde nog te achtervolgen maar slaagde er niet meer in om de kopgroep terug te pakken. Zo mocht ik spurtten voor de 12e plaats. Ik werd uiteindelijk 48e. Spijtig, ik voelde me goed en had de benen om mee te zijn, maar ik zat in de verkeerde vlucht...
De tweede rit verliep zeer rustig gedurende de eerste 90 kilometer. 4 renners reden bij kilometer 0 weg en reden kregen een voorsprong van 5 minuten waarna de ploeg IAM van leider Elmiger rustig controleerde. Vanaf de bevoorrading ging het tempo met een snok de hoogte in. La Pomme Marseille brak de wedstrijd open op een klim, tal van renners werden gelost en ikzelf voelde me ook niet super, maar kon toch stand houden. De koplopers werden onmiddellijk gegrepen en meteen reden 5 anderen weg. In de finale viel het tempo niet meer terug en op de smalle, kronkelende wegen die constant op en af liepen was het constant volle bak koers in het peloton. Hierdoor stond de deur achteraan flink open, ikzelf voelde me wat beter en kon stand houden. Alle vluchters werden ingerekend en zo werd het een spurt met een kleine 80 renners. Op 5 kilometer van het einde was er nog een valpartij die ik gelukkig kon ontwijken. Ik eindigde opnieuw rond de 50e plaats.
De derde rit was op papier de zwaarste rit. De eerste 30 kilometer werd er 'volle bak' gekoerst. Dit zorgde voor verbrokkeling in het peloton, maar toen konden 3 renners wegrijden en zo keerde de rust terug in het peloton dat opnieuw aandikte. IAM controleerde hierna de wedstrijd. Met nog 60 kilometer te gaan maakten 4 renners de sprong naar voren waarna het tempo in het peloton de hoogte in ging. Op 29 kilometer van het einde volgde de laatste 'officiële' helling. Een klim van een goede kilometer op een smal weggetje met percentages van 15 tot 20%. Op deze klim kende ik een moeilijk moment, ik vond het goede ritme niet en moest op 200 meter van de top afhaken. Het peloton viel niet meer stil waardoor ik niet meer terug kon keren en uiteindelijk in een eerste 'grupetto' belandde. Vooraan liep alles weer samen en spurtten ze met zo'n 70 renners voor de zege. Ik eindigde ontgoocheld op ruime afstand.
In de laatste rit had ik niets meer te verliezen. Op kilometer 0 viel ik dan ook als eerste aan, ik schoof steeds mee, maar kende geen succes. Na 5 kilometer reden 11 renners weg met hierbij mijn ploegmaat Prémont. Hierdoor twijfelde ik en hield ik de benen stil en waren de leiders gaan vliegen. Toen de kopgroep 5 minuten voorop lag nam IAM samen met Bardiani de achtervolging op zich. En uiteindelijk werden de leiders in de eerste van 3 plaatselijke ronden ingerekend. Ik voelde me een pak beter dan daags voordien en kon moeiteloos standhouden in het peloton dat op het lastige circuit in Limoges steeds uitdunde. Op de laatste steile klim in de laatste ronde schoof ik dan mee in de aanval. Bovenop werden we echter gegrepen waarna 6 renners counterden. Zij hielden het vol tot de streep. Ik eindigde op korte afstand in het peloton.
Na een dagje rust volgde dan de Classic de l'Indre in Chateauroux. 200 kilometer waarvan eerst 160 in lijn en daarna nog 5 plaatselijke ronden. De zon had plaats gemaakt voor de wolken en de eerste 2 uur verliepen ook onder natte omstandigheden. Omdat deze koers vaak op een massaspurt eindigt had ik hier weinig te winnen en daarom probeerde ik mee te gaan in een vroege vlucht. Zonder succes, 4 renners konden wel wegrijden na een 15 tal kilometer en reden een maximale voorsprong van 6 minuten bijeen. FdJ en Europcar namen de leiding in het peloton en langzaam liep de voorsprong terug. Na 90 kilometer volgde in de heuvelzone een eerste schifting. Waardoor het peloton een 30 tal renners verloor. Ik begon me steeds beter te voelen en kon goed vooraan blijven. Ook toen het peloton even op de kant ging net voor de plaatselijke ronden kon ik zonder problemen stand houden in het eerste deel. Door deze versnellingen werden de leiders ingerekend in de eerste ronde waarna de wedstrijd op een spurt met een kleine 100 renners leek te eindigen. Omdat ik me goed voelde ondernam ik toch nog iets. Op 3,5 ronden van het einde viel ik aan en een ronde verder kreeg ik versterking van 2 andere renners. Eén van mijn medevluchters reed onmiddellijk lek waardoor we nog met 2 overschoten. Het peloton hield ons echter steeds binnen schot en bij het ingaan van de laatste ronde werd ik samen met mijn medevluchter na een kleine 20 aanvalskilometers opnieuw ingerekend. 500 meter verder was er een massale valpartij. Ikzelf ging ook tegen de grond, maar gelukkig zonder erg. Hierdoor verloor ik wel mijn plaats in het peloton dat zo uitgedund was tot 50 renners. Toch kon ik de wedstrijd met een tevreden gevoel beëindigen.
Morgen Geraardsbergen!
Klaas
De voorbije dagen speldde ik 5 keer een rugnummer op in Frankrijk, 4 dagen Tour du Limousin, een dagje rust en de Classic de l'Indre in Chateauroux waren de opdrachten.
Naar de Tour du Limousin had ik wel uitgekeken, de 4 heuvelachtige ritten zouden een goed terrein moeten zijn om me in de kijker te rijden. Ook het mooie weer, een hele week om en bij de 30°C was mooi meegenomen.
In de eerste rit was het vooral opletten geen grote groepen te laten wegrijden zodat het klassement niet meteen verloren zou zijn. Al snel reden 4 renners weg en toen hun voorsprong opliep tot 4 minuten zette FdJ de achtervolging in. Dit deden ze misschien iets te overhaast, want hierdoor werden de leiders opnieuw ingelopen rond halfkoers en begon de wedstrijd dus opnieuw. Het duurde 40 kilometer tot een nieuwe ontsnapping zicht vormde. Dit gebeurde net voor de eerste passage aan de aankomst die getrokken was op een steile klim van zowat 600 meter. In schuifjes kwamen 17 renners voorop. Ik voelde me goed en had al enkele malen geprobeerd weg te rijden en was dan ook mee in de kopgroep. Al snel liepen we uit tot 45 seconden op het peloton. Helaas was de samenwerking niet optimaal en was er niemand vertegenwoordigd van het sterke blok Movistar. Zij zetten de achtervolging dan ook in en zorgden op 30 kilometer van het einde voor een hergroepering. Op dat moment moest ik even recupereren en zag het er naar uit dat we met het fel uitgedunde peloton zouden spurtten. Maar bijna onmiddellijk reden opnieuw 11 renners weg. Zij reden snel een voorsprong van meer dan een minuut bijeen. Movistar dat opnieuw de slag gemist had probeerde nog te achtervolgen maar slaagde er niet meer in om de kopgroep terug te pakken. Zo mocht ik spurtten voor de 12e plaats. Ik werd uiteindelijk 48e. Spijtig, ik voelde me goed en had de benen om mee te zijn, maar ik zat in de verkeerde vlucht...
De tweede rit verliep zeer rustig gedurende de eerste 90 kilometer. 4 renners reden bij kilometer 0 weg en reden kregen een voorsprong van 5 minuten waarna de ploeg IAM van leider Elmiger rustig controleerde. Vanaf de bevoorrading ging het tempo met een snok de hoogte in. La Pomme Marseille brak de wedstrijd open op een klim, tal van renners werden gelost en ikzelf voelde me ook niet super, maar kon toch stand houden. De koplopers werden onmiddellijk gegrepen en meteen reden 5 anderen weg. In de finale viel het tempo niet meer terug en op de smalle, kronkelende wegen die constant op en af liepen was het constant volle bak koers in het peloton. Hierdoor stond de deur achteraan flink open, ikzelf voelde me wat beter en kon stand houden. Alle vluchters werden ingerekend en zo werd het een spurt met een kleine 80 renners. Op 5 kilometer van het einde was er nog een valpartij die ik gelukkig kon ontwijken. Ik eindigde opnieuw rond de 50e plaats.
De derde rit was op papier de zwaarste rit. De eerste 30 kilometer werd er 'volle bak' gekoerst. Dit zorgde voor verbrokkeling in het peloton, maar toen konden 3 renners wegrijden en zo keerde de rust terug in het peloton dat opnieuw aandikte. IAM controleerde hierna de wedstrijd. Met nog 60 kilometer te gaan maakten 4 renners de sprong naar voren waarna het tempo in het peloton de hoogte in ging. Op 29 kilometer van het einde volgde de laatste 'officiële' helling. Een klim van een goede kilometer op een smal weggetje met percentages van 15 tot 20%. Op deze klim kende ik een moeilijk moment, ik vond het goede ritme niet en moest op 200 meter van de top afhaken. Het peloton viel niet meer stil waardoor ik niet meer terug kon keren en uiteindelijk in een eerste 'grupetto' belandde. Vooraan liep alles weer samen en spurtten ze met zo'n 70 renners voor de zege. Ik eindigde ontgoocheld op ruime afstand.
In de laatste rit had ik niets meer te verliezen. Op kilometer 0 viel ik dan ook als eerste aan, ik schoof steeds mee, maar kende geen succes. Na 5 kilometer reden 11 renners weg met hierbij mijn ploegmaat Prémont. Hierdoor twijfelde ik en hield ik de benen stil en waren de leiders gaan vliegen. Toen de kopgroep 5 minuten voorop lag nam IAM samen met Bardiani de achtervolging op zich. En uiteindelijk werden de leiders in de eerste van 3 plaatselijke ronden ingerekend. Ik voelde me een pak beter dan daags voordien en kon moeiteloos standhouden in het peloton dat op het lastige circuit in Limoges steeds uitdunde. Op de laatste steile klim in de laatste ronde schoof ik dan mee in de aanval. Bovenop werden we echter gegrepen waarna 6 renners counterden. Zij hielden het vol tot de streep. Ik eindigde op korte afstand in het peloton.
Na een dagje rust volgde dan de Classic de l'Indre in Chateauroux. 200 kilometer waarvan eerst 160 in lijn en daarna nog 5 plaatselijke ronden. De zon had plaats gemaakt voor de wolken en de eerste 2 uur verliepen ook onder natte omstandigheden. Omdat deze koers vaak op een massaspurt eindigt had ik hier weinig te winnen en daarom probeerde ik mee te gaan in een vroege vlucht. Zonder succes, 4 renners konden wel wegrijden na een 15 tal kilometer en reden een maximale voorsprong van 6 minuten bijeen. FdJ en Europcar namen de leiding in het peloton en langzaam liep de voorsprong terug. Na 90 kilometer volgde in de heuvelzone een eerste schifting. Waardoor het peloton een 30 tal renners verloor. Ik begon me steeds beter te voelen en kon goed vooraan blijven. Ook toen het peloton even op de kant ging net voor de plaatselijke ronden kon ik zonder problemen stand houden in het eerste deel. Door deze versnellingen werden de leiders ingerekend in de eerste ronde waarna de wedstrijd op een spurt met een kleine 100 renners leek te eindigen. Omdat ik me goed voelde ondernam ik toch nog iets. Op 3,5 ronden van het einde viel ik aan en een ronde verder kreeg ik versterking van 2 andere renners. Eén van mijn medevluchters reed onmiddellijk lek waardoor we nog met 2 overschoten. Het peloton hield ons echter steeds binnen schot en bij het ingaan van de laatste ronde werd ik samen met mijn medevluchter na een kleine 20 aanvalskilometers opnieuw ingerekend. 500 meter verder was er een massale valpartij. Ikzelf ging ook tegen de grond, maar gelukkig zonder erg. Hierdoor verloor ik wel mijn plaats in het peloton dat zo uitgedund was tot 50 renners. Toch kon ik de wedstrijd met een tevreden gevoel beëindigen.
Morgen Geraardsbergen!
Klaas
vrijdag 16 augustus 2013
Arctic Race of Norway: koersen boven de Noordpoolcirkel
Hallo
Vorige week nam ik deel aan een unieke wedstrijd, de eerste wedstrijd verreden boven de Noordpoolcirkel. De Noorse 'counties' Nordland en Troms waren het decor voor dit gebeuren mede mogelijk gemaakt door de warme golfstroom.
Toch was er tijdens de eerste rit weinig te merken van die warme golfstroom. Bij de start was het reeds druilerig, daarna was het droog gedurende een tweetal uur, maar toen gingen de hemelsluizen opnieuw open en de temperaturen naar beneden. Nauwelijks nog 10 graden en regen, na de hitte van de afgelopen weken een hele aanpassing en zeker niet mijn favoriete weer.
Die eerste rit met start en aankomst in Bodo verliep over net geen 200 kilometer met 5 beklimmingen. Aangezien de eerste rit in een etappewedstrijd vaak beslissend is probeerde ik zeer attent te koersen. Maar iedereen deed dit, als gevolg hadden we na 90 kilometer nog een compact peloton en een gemiddelde snelheid van 50 km/u. Even was ik weg gereden op de tweede bergprijs, wat later kwamen 20 renners aansluiten waarbij bijna alle ploegen. Maar na enkele kilometers werden we weer ingerekend. Het duurde uiteindelijk tot na de 3e helling vooraleer 8 renners konden wegrijden waarbij mijn ploegmaat Delfosse. Ikzelf was ondertussen het goede gevoel volledig kwijtgeraakt door de koude regen en voor mij was het vanaf dat moment op automatische piloot binnen rijden. BMC hield de vluchters steeds binnen schot en met de hulp van Vacansoleil en Argos werd het uiteindelijk een massaspurt waarin Van Hummel de snelste was. Na de rit gingen we nog het vliegtuig op voor een vlucht van 25 minuten richting de Lofoten eilanden.
Tijdens de tweede rit (en 3e en 4e ook) was de zon wel van de partij. Dit zorgde voor aangenaam koersweer met temperaturen van 15 tot 17 graden. Onder deze omstandigheden was er ook wat meer tijd om van het natuurschoon te genieten. Bijna constant reden we van het ene eiland naar het andere en doorkruisten constant fjorden, prachtig...
Uiteraard was er ook koers. Maar die bleef telkens relatief gesloten vanwege de niet zo moeilijke parcoursen, er waren wel steeds veel hoogtemeters te overwinnen per rit, maar door de constant licht golvende, rechte en brede wegen hadden vluchters weinig kans tegen het peloton. In de tweede rit (Svolvaer - Svolvaer) voelde ik me wat slap in het begin waardoor ik me gedeisd hield, 5 renners kregen na 15 kilometer een vrijgeleide en werden uiteindelijk allemaal ingerekend met nog 10 kilometer te gaan. Ikzelf probeerde samen met de ploegmaats onze spurter Baptiste Planckaert in zo goed mogelijke omstandigheden naar de slotkilometer te loodsen en kwam daarna in de buik van het peloton binnen waarvan Thor Hushovd de snelste was.
In de derde rit (Svolvaer - Storkmarknes) duurde het langer vooraleer de kopgroep gevormd werd. Ik voelde me veel beter en probeerde dan ook zo vaak mogelijk mee te schuiven. Het was echter onmiddellijk na de eerste tussenspurt dat opnieuw 5 renners wegreden. Op dat moment zat ik te ver om te kunnen reageren. Deze kopgroep werd gevat met nog 8 kilometer te gaan en zo kregen we opnieuw een massaspurt dit keer gewonnen door Nikias Arndt.
De laatste rit (Sortland - Harstad) zou nog voor verschuivingen zorgen aangezien we op het einde 5 rondjes van 6 kilometer moesten afwerken met aankomst op een strook van 600 meter bergop. Ook in deze rit duurde het zeer lang vooraleer een kopgroep zich vormde, niet alleen omdat het de laatste rit was, maar vooral omdat er een stuk bouwgrond te winnen was na 75 kilometer! Ikzelf maakte deel uit van een gevaarlijke ontsnapping van een kleine 20 renners na 10 kilometer koers maar na enkele kilometers kwam alles opnieuw samen. Uiteindelijk konden 5 renners net voor die eerste spurt wegrijden en zij hielden stand tot de eerste plaatselijke ronde. Tijdens de eerste twee ronden was het BMC die het tempo hoog hield, ik voelde me steeds beter en schoof stelselmatig op. Er kwamen steeds nieuwe aanvallen, maar die kregen maximaal 15 seconden voorgift. Bij het ingaan van de laatste ronde reageerde ik op een uitval van Belkin renner Moreno Hofland. Maar na enkele kilometers werden we terug ingerekend en zo werd het spurt met een 70 tal renners. Aangezien ik net mijn 'cartouche' verschoten had kon ik niet meer meedoen en werd 47e. In het eindklassement werd ik 50e. Thor Hushovd won die laatste rit en het eindklassement.
De volgende wedstrijd is de Tour du Limousin. Een lastige wedstrijd in centraal Frankrijk, hopelijk kan ik daar voor een uitschieter zorgen.
Klaas
Vorige week nam ik deel aan een unieke wedstrijd, de eerste wedstrijd verreden boven de Noordpoolcirkel. De Noorse 'counties' Nordland en Troms waren het decor voor dit gebeuren mede mogelijk gemaakt door de warme golfstroom.
Toch was er tijdens de eerste rit weinig te merken van die warme golfstroom. Bij de start was het reeds druilerig, daarna was het droog gedurende een tweetal uur, maar toen gingen de hemelsluizen opnieuw open en de temperaturen naar beneden. Nauwelijks nog 10 graden en regen, na de hitte van de afgelopen weken een hele aanpassing en zeker niet mijn favoriete weer.
Die eerste rit met start en aankomst in Bodo verliep over net geen 200 kilometer met 5 beklimmingen. Aangezien de eerste rit in een etappewedstrijd vaak beslissend is probeerde ik zeer attent te koersen. Maar iedereen deed dit, als gevolg hadden we na 90 kilometer nog een compact peloton en een gemiddelde snelheid van 50 km/u. Even was ik weg gereden op de tweede bergprijs, wat later kwamen 20 renners aansluiten waarbij bijna alle ploegen. Maar na enkele kilometers werden we weer ingerekend. Het duurde uiteindelijk tot na de 3e helling vooraleer 8 renners konden wegrijden waarbij mijn ploegmaat Delfosse. Ikzelf was ondertussen het goede gevoel volledig kwijtgeraakt door de koude regen en voor mij was het vanaf dat moment op automatische piloot binnen rijden. BMC hield de vluchters steeds binnen schot en met de hulp van Vacansoleil en Argos werd het uiteindelijk een massaspurt waarin Van Hummel de snelste was. Na de rit gingen we nog het vliegtuig op voor een vlucht van 25 minuten richting de Lofoten eilanden.
Tijdens de tweede rit (en 3e en 4e ook) was de zon wel van de partij. Dit zorgde voor aangenaam koersweer met temperaturen van 15 tot 17 graden. Onder deze omstandigheden was er ook wat meer tijd om van het natuurschoon te genieten. Bijna constant reden we van het ene eiland naar het andere en doorkruisten constant fjorden, prachtig...
Uiteraard was er ook koers. Maar die bleef telkens relatief gesloten vanwege de niet zo moeilijke parcoursen, er waren wel steeds veel hoogtemeters te overwinnen per rit, maar door de constant licht golvende, rechte en brede wegen hadden vluchters weinig kans tegen het peloton. In de tweede rit (Svolvaer - Svolvaer) voelde ik me wat slap in het begin waardoor ik me gedeisd hield, 5 renners kregen na 15 kilometer een vrijgeleide en werden uiteindelijk allemaal ingerekend met nog 10 kilometer te gaan. Ikzelf probeerde samen met de ploegmaats onze spurter Baptiste Planckaert in zo goed mogelijke omstandigheden naar de slotkilometer te loodsen en kwam daarna in de buik van het peloton binnen waarvan Thor Hushovd de snelste was.
In de derde rit (Svolvaer - Storkmarknes) duurde het langer vooraleer de kopgroep gevormd werd. Ik voelde me veel beter en probeerde dan ook zo vaak mogelijk mee te schuiven. Het was echter onmiddellijk na de eerste tussenspurt dat opnieuw 5 renners wegreden. Op dat moment zat ik te ver om te kunnen reageren. Deze kopgroep werd gevat met nog 8 kilometer te gaan en zo kregen we opnieuw een massaspurt dit keer gewonnen door Nikias Arndt.
De laatste rit (Sortland - Harstad) zou nog voor verschuivingen zorgen aangezien we op het einde 5 rondjes van 6 kilometer moesten afwerken met aankomst op een strook van 600 meter bergop. Ook in deze rit duurde het zeer lang vooraleer een kopgroep zich vormde, niet alleen omdat het de laatste rit was, maar vooral omdat er een stuk bouwgrond te winnen was na 75 kilometer! Ikzelf maakte deel uit van een gevaarlijke ontsnapping van een kleine 20 renners na 10 kilometer koers maar na enkele kilometers kwam alles opnieuw samen. Uiteindelijk konden 5 renners net voor die eerste spurt wegrijden en zij hielden stand tot de eerste plaatselijke ronde. Tijdens de eerste twee ronden was het BMC die het tempo hoog hield, ik voelde me steeds beter en schoof stelselmatig op. Er kwamen steeds nieuwe aanvallen, maar die kregen maximaal 15 seconden voorgift. Bij het ingaan van de laatste ronde reageerde ik op een uitval van Belkin renner Moreno Hofland. Maar na enkele kilometers werden we terug ingerekend en zo werd het spurt met een 70 tal renners. Aangezien ik net mijn 'cartouche' verschoten had kon ik niet meer meedoen en werd 47e. In het eindklassement werd ik 50e. Thor Hushovd won die laatste rit en het eindklassement.
De volgende wedstrijd is de Tour du Limousin. Een lastige wedstrijd in centraal Frankrijk, hopelijk kan ik daar voor een uitschieter zorgen.
Klaas
dinsdag 30 juli 2013
La Polynormande
Hallo
Zondag nam ik deel aan La Polynormande. Een wedstrijd meetellende voor de Coup de France van 157 kilometer met start in Avranches, om na 30 kilometer in Saint-Martin-de-Landelles nog 10 plaatselijke ronden af te werken. In deze ronde over smalle wegen lagen twee korte, explosieve klimmetjes.
Door de regen bij de start was het belangrijk goed vooraan te rijden. Mijn benen waren nog niet super na de Tour de Wallonie maar zeker niet slecht. Ik probeerde enkele keren mee te schuiven in een vlucht maar zonder succes. 19 renners reden weg na 20 kilometer met 2 ploegmaats. Maar door de afwezigheid van FDJ konden zij maar maximaal 1 minuut voorsprong nemen. Bij het ingaan van de plaatselijke ronden bedroeg hun voorsprong nog 45 seconden en na twee ronden werd de vlucht ingerekend. Het ging hierbij zo snel dat we op dat moment nog maar met 50 renners overbleven in de eerste groep. Ikzelf kon hierin net stand houden. Op 7 ronden van het einde probeerde ik zelf in de aanval te gaan, maar zonder succes. Even verder konden 8 renners zich wel los maken waarbij ploegmaat Delfosse. Zij reden een voorsprong van 1minuut bijeen op het peloton waar het even stil viel. Ik probeerde de vlucht te beschermen door mee te schuiven in tegenreacties. Door de snelle eerste twee koersuren zaten veel renners op de limiet en dit zorgde ervoor dat er nooit een echte organisatie op gang kwam. Enkel Europcar bracht nog een achtervolging op gang, zij reduceerden de achterstand van 1min50 tot 50 seconden, maar op 2 ronden van het einde gooiden ook zij de handdoek in de ring. De voorsprong van de ondertussen vijf leiders ging weer de hoogte in en ze hadden gewonnen spel. Delfosse werd mooi derde en ik eindigde op 2 minuten in het peloton.
Groetjes
Klaas
Zondag nam ik deel aan La Polynormande. Een wedstrijd meetellende voor de Coup de France van 157 kilometer met start in Avranches, om na 30 kilometer in Saint-Martin-de-Landelles nog 10 plaatselijke ronden af te werken. In deze ronde over smalle wegen lagen twee korte, explosieve klimmetjes.
Door de regen bij de start was het belangrijk goed vooraan te rijden. Mijn benen waren nog niet super na de Tour de Wallonie maar zeker niet slecht. Ik probeerde enkele keren mee te schuiven in een vlucht maar zonder succes. 19 renners reden weg na 20 kilometer met 2 ploegmaats. Maar door de afwezigheid van FDJ konden zij maar maximaal 1 minuut voorsprong nemen. Bij het ingaan van de plaatselijke ronden bedroeg hun voorsprong nog 45 seconden en na twee ronden werd de vlucht ingerekend. Het ging hierbij zo snel dat we op dat moment nog maar met 50 renners overbleven in de eerste groep. Ikzelf kon hierin net stand houden. Op 7 ronden van het einde probeerde ik zelf in de aanval te gaan, maar zonder succes. Even verder konden 8 renners zich wel los maken waarbij ploegmaat Delfosse. Zij reden een voorsprong van 1minuut bijeen op het peloton waar het even stil viel. Ik probeerde de vlucht te beschermen door mee te schuiven in tegenreacties. Door de snelle eerste twee koersuren zaten veel renners op de limiet en dit zorgde ervoor dat er nooit een echte organisatie op gang kwam. Enkel Europcar bracht nog een achtervolging op gang, zij reduceerden de achterstand van 1min50 tot 50 seconden, maar op 2 ronden van het einde gooiden ook zij de handdoek in de ring. De voorsprong van de ondertussen vijf leiders ging weer de hoogte in en ze hadden gewonnen spel. Delfosse werd mooi derde en ik eindigde op 2 minuten in het peloton.
Groetjes
Klaas
vrijdag 26 juli 2013
Tour de Wallonie
Hallo
Van zaterdag tot woensdag nam ik deel aan de Tour de Wallonie.
De eerste rit was meteen beslissend, een mini Luik-Bastenaken-Luik met start in Ans en aankomst in Eupen goed voor 3300 hoogtemeters en 200 kilometer en dit alles onder een stralende zon! In de start was het opletten geblazen om zeker geen groepen van 10 renners weg te laten rijden zonder vertegenwoordiging van de ploeg. Ikzelf schoof enkele keren mee, maar zonder succes. Het was pas na 30 kilometer dat 5 renners konden wegrijden. Met een voorsprong van om en bij de 8 minuten vatten zij de heuvelzone aan. Rond half koers bedroeg de voorsprong van de leiders nog steeds 8 minuten en dat was het sein voor enkele ploegen om het tempo in het peloton op te voeren. De voorsprong ging gestaag achteruit en was met nog 50 kilometer te gaan gereduceerd tot 5 minuten. Vanaf toen begon met de opéénvolging van de Wanne, Stockeu, Haut Levée, Surister en Baraque Michel de 'pittige' finale. Op de Stockeu brak de wedstrijd onder impuls van BMC volledig open, ikzelf kon net niet aanpikken bij de 20 leiders, maar kon met een groepje achtervolgers (10 renners) waaronder Boonen, Maes, ploegmaat Vantomme, Drucker, Vogondy, Caruso en Paolini (toch mooie namen). Weer aansluiten net voor de beklimming van de Surister, de 5 koplopers waren ondertussen ook ingelopen en zo kregen we een peloton van zowat 40 renners aan de leiding. Bij de laatste tussenspurt trok Stijn Devolder door, hij kreeg 4 renners in steun en zij bouwden tijdens de beklimming van de Baraque Michel een voorsprong van 50 seconden op. In de achtervolging was het vooral Omega Pharma - Quick Step dat het initiatief nam, maar tijdens de lange afdaling richting Eupen konden ze slechts beetje bij beetje van de voorsprong afknabbelen. Uiteindelijk mocht ik dus spurten in Eupen voor de 6e plaats. De laatste 500 meter liepen steil bergrop, aangezien ik al veel krachten verbruikt had om terug te keren zat er voor mij niet meer in dan een 33e plaats.
Door de hitte en de vermoeidheid van de zware eerste rit was er tijdens de tweede rit weinig te beleven. De eerste aanval was meteen de goede, 4 renners waaronder 2 ploegmaats gingen er onmiddellijk vandoor. Toen de voorsprong van de leiders opliep tot 10 minuten schoot het peloton wakker. Onder aanvoering van FDJ en Europcar liep de voorsprong stelselmatig terug. Mijn ploegmaat Stijn Steels liet zijn medevluchters achter aan de voorlaatste tussenspurt en trok alleen op avontuur. Toen zijn voorsprong op 25 kilometer van het einde nog meer dan 3 minuten bedroeg was het peloton even in paniek. Helaas voor hem deden krampen en verenigde krachten in het peloton hem de das om. Zo kwam de aangekondigde massaspurt eraan. Ik kon me in de aanloop goed vooraan houden om geen tijd te verliezen en finishte in de buik van het peloton waarvan Tom Boonen zich de snelste toonde.
De derde rit was weer interessanter, met de steile Mur de Saint-Roch in Houffalize op 23 km van de streep in Bastogne zou deze rit het klassement wel eens verder in de plooi kunnen leggen. Mijn opdracht was om zolang mogelijk bij ploegmaat Vantomme te blijven. Ditmaal duurde het langer vooraleer de ontsnapping van de dag zich vormde. Na 25 kilometer gingen dan toch 3 renners er vandoor, maar ze kregen nooit echt een vrijgeleide daar een klassementsrenner mee was. Die liet zich na de eerste tussenspurt uitzakken en een gesloten spoorweg liep de voorsprong van de leiders terug tot 55 seconden. Mijn ploegmaat Stijn Steels slaagde de brug om zijn leiderstrui in de tussenpurten te verstevigen en slaagde hierin. Op 40 kilometer van het einde werden de 3 vluchters teruggegrepen en barstte de finale los. Op de eerste klim werd er in hoog tempo naar boven gereden en zat ik reeds in moeilijkheden. Toch kon ik nog terug aansluiten en zo met het eerste peloton aan de Mur de Saint Roch beginnen. Ik begon iets te ver achteraan, maar probeerde mijn eigen tempo omhoog te rijden in de hoop wat overschot te hebben boven zodat ik mijn wagonnetje zou kunnen aanpikken. Helaas bleek dit tempo net niet hoog genoeg op deze explosieve klim. Ik kwam als 46e boven, maar kon de kloof met de 45 renners voor me niet meer dichten temeer de groep waar ik in belandde niet wou samenwerken om de kleine kloof met de eerste groep te dichten. Die 45 spurtten om de zege en ik kwam in een eerste 'grupetto' op goed 6 minuten binnen. Een ontgoocheling...
Op dag 4 en 5 zou ik dan maar proberen mee te schuiven in een vroege ontsnapping. Ik kende hier echter geen succes. Twee keer werden de koplopers ingerekend bij het ingaan van de finale. In de finale probeerde ik mijn ploegmaat Maxime Vantomme zo goed mogelijk vooraan te houden. Zowel in de etappe naar Clabecq als Thuin slaagde ik hier in. Jammer genoeg ging dit in de rit naar Thuin ten kostte van mezelf. Net voor de smalle Mur de Thuin miste Vantomme een bocht. Ik bracht het in één inspanning terug naar voren maar deze inspanning moest ik bekopen en hierdoor begon ik zelf te ver aan de zeer smalle kasseien klim. Ik poogde er nog naar toe te rijden, maar zonder succes.
Mijn Tour de Wallonie was zeker niet slecht. Het resultaat bleef jammer genoeg achterwege door een slechte dag tijdens de derde rit waardoor ik een procentje te kort kwam op het beslissende moment. Maar dat is koers...
Groetjes
Klaas
Van zaterdag tot woensdag nam ik deel aan de Tour de Wallonie.
De eerste rit was meteen beslissend, een mini Luik-Bastenaken-Luik met start in Ans en aankomst in Eupen goed voor 3300 hoogtemeters en 200 kilometer en dit alles onder een stralende zon! In de start was het opletten geblazen om zeker geen groepen van 10 renners weg te laten rijden zonder vertegenwoordiging van de ploeg. Ikzelf schoof enkele keren mee, maar zonder succes. Het was pas na 30 kilometer dat 5 renners konden wegrijden. Met een voorsprong van om en bij de 8 minuten vatten zij de heuvelzone aan. Rond half koers bedroeg de voorsprong van de leiders nog steeds 8 minuten en dat was het sein voor enkele ploegen om het tempo in het peloton op te voeren. De voorsprong ging gestaag achteruit en was met nog 50 kilometer te gaan gereduceerd tot 5 minuten. Vanaf toen begon met de opéénvolging van de Wanne, Stockeu, Haut Levée, Surister en Baraque Michel de 'pittige' finale. Op de Stockeu brak de wedstrijd onder impuls van BMC volledig open, ikzelf kon net niet aanpikken bij de 20 leiders, maar kon met een groepje achtervolgers (10 renners) waaronder Boonen, Maes, ploegmaat Vantomme, Drucker, Vogondy, Caruso en Paolini (toch mooie namen). Weer aansluiten net voor de beklimming van de Surister, de 5 koplopers waren ondertussen ook ingelopen en zo kregen we een peloton van zowat 40 renners aan de leiding. Bij de laatste tussenspurt trok Stijn Devolder door, hij kreeg 4 renners in steun en zij bouwden tijdens de beklimming van de Baraque Michel een voorsprong van 50 seconden op. In de achtervolging was het vooral Omega Pharma - Quick Step dat het initiatief nam, maar tijdens de lange afdaling richting Eupen konden ze slechts beetje bij beetje van de voorsprong afknabbelen. Uiteindelijk mocht ik dus spurten in Eupen voor de 6e plaats. De laatste 500 meter liepen steil bergrop, aangezien ik al veel krachten verbruikt had om terug te keren zat er voor mij niet meer in dan een 33e plaats.
Door de hitte en de vermoeidheid van de zware eerste rit was er tijdens de tweede rit weinig te beleven. De eerste aanval was meteen de goede, 4 renners waaronder 2 ploegmaats gingen er onmiddellijk vandoor. Toen de voorsprong van de leiders opliep tot 10 minuten schoot het peloton wakker. Onder aanvoering van FDJ en Europcar liep de voorsprong stelselmatig terug. Mijn ploegmaat Stijn Steels liet zijn medevluchters achter aan de voorlaatste tussenspurt en trok alleen op avontuur. Toen zijn voorsprong op 25 kilometer van het einde nog meer dan 3 minuten bedroeg was het peloton even in paniek. Helaas voor hem deden krampen en verenigde krachten in het peloton hem de das om. Zo kwam de aangekondigde massaspurt eraan. Ik kon me in de aanloop goed vooraan houden om geen tijd te verliezen en finishte in de buik van het peloton waarvan Tom Boonen zich de snelste toonde.
De derde rit was weer interessanter, met de steile Mur de Saint-Roch in Houffalize op 23 km van de streep in Bastogne zou deze rit het klassement wel eens verder in de plooi kunnen leggen. Mijn opdracht was om zolang mogelijk bij ploegmaat Vantomme te blijven. Ditmaal duurde het langer vooraleer de ontsnapping van de dag zich vormde. Na 25 kilometer gingen dan toch 3 renners er vandoor, maar ze kregen nooit echt een vrijgeleide daar een klassementsrenner mee was. Die liet zich na de eerste tussenspurt uitzakken en een gesloten spoorweg liep de voorsprong van de leiders terug tot 55 seconden. Mijn ploegmaat Stijn Steels slaagde de brug om zijn leiderstrui in de tussenpurten te verstevigen en slaagde hierin. Op 40 kilometer van het einde werden de 3 vluchters teruggegrepen en barstte de finale los. Op de eerste klim werd er in hoog tempo naar boven gereden en zat ik reeds in moeilijkheden. Toch kon ik nog terug aansluiten en zo met het eerste peloton aan de Mur de Saint Roch beginnen. Ik begon iets te ver achteraan, maar probeerde mijn eigen tempo omhoog te rijden in de hoop wat overschot te hebben boven zodat ik mijn wagonnetje zou kunnen aanpikken. Helaas bleek dit tempo net niet hoog genoeg op deze explosieve klim. Ik kwam als 46e boven, maar kon de kloof met de 45 renners voor me niet meer dichten temeer de groep waar ik in belandde niet wou samenwerken om de kleine kloof met de eerste groep te dichten. Die 45 spurtten om de zege en ik kwam in een eerste 'grupetto' op goed 6 minuten binnen. Een ontgoocheling...
Op dag 4 en 5 zou ik dan maar proberen mee te schuiven in een vroege ontsnapping. Ik kende hier echter geen succes. Twee keer werden de koplopers ingerekend bij het ingaan van de finale. In de finale probeerde ik mijn ploegmaat Maxime Vantomme zo goed mogelijk vooraan te houden. Zowel in de etappe naar Clabecq als Thuin slaagde ik hier in. Jammer genoeg ging dit in de rit naar Thuin ten kostte van mezelf. Net voor de smalle Mur de Thuin miste Vantomme een bocht. Ik bracht het in één inspanning terug naar voren maar deze inspanning moest ik bekopen en hierdoor begon ik zelf te ver aan de zeer smalle kasseien klim. Ik poogde er nog naar toe te rijden, maar zonder succes.
Mijn Tour de Wallonie was zeker niet slecht. Het resultaat bleef jammer genoeg achterwege door een slechte dag tijdens de derde rit waardoor ik een procentje te kort kwam op het beslissende moment. Maar dat is koers...
Groetjes
Klaas
Abonneren op:
Posts (Atom)