Hallo
Nu de stage van het voorbije weekend voorbij is, is het aftellen naar de eerste wedstrijden definitief begonnen.
De eerste twee weken van januari verliepen nog vrij rustig en stonden vooral in het teken van "rustig kilometers" malen. Aangezien het weer wat beter was dan in december (regen in plaats van sneeuw...) is dit goed gelukt.
Daarna heb ik een inspanningstest gedaan en die wees uit dat ik goed werk geleverd heb de voorbije weken. De basisconditie is goed en dus was ik klaar om aan het zwaardere werk te beginnen. Vorige week heb ik dan ook een versnelling hoger geschakeld met dit weekend dus de ploegstage in en rond Rouen.
Aangezien de vorige stage door de sneeuw afgelast was, werd dit meteen ook de eerste 'echte' kennismaking met de renners. Dit gebeurde vooral op de fiets, op zaterdag 190 km en zondag 140 km, tijd genoeg dus om bij te praten. En dit is goed gelukt! Het weer zat ook nog eens mee, en het parcours, rustige, mooie wegen met hier en daar een helling, was ook mooi om op te trainen. Een geslaagde tweedaagse dus!
Nog 3 weken dus richting de eerste wedstrijden, de komende 2 weken nog stevig trainen, en dag een weekje recup moeten volstaan om helemaal klaar te zijn en er een mooi seizoen van te maken. Ik kijk er al naar uit, en dat is een goed teken!
Groetjes Klaas
maandag 24 januari 2011
dinsdag 4 januari 2011
Gelukkig nieuwjaar
Hallo
Eerst en vooral natuurlijk een opperbest tweeduizendenelf gewenst aan alle blog-volgers! Een jaar vol voldoening!
Iets waar ik ook op hoop. En hoe haal ik voldoening uit mijn fiets-activiteiten? In de eerste plaats door mooie resultaten en weinig tegenslagen.
Die mooie resultaten heb ik voor een groot stuk zelf in de hand en momenteel lukt dit nog goed. Alle trainingen die ik wou doen, heb ik kunnen doen. Het gevoel is goed en ik heb ook geen last van winterse kwaaltjes (ziekten en eindejaarskilo's).
De bedoeling is om het nog tot half januari rustig aan te doen op training en daarna de intensiteit wat op te drijven richting de eerste wedstrijden. Als alles volgens plan verloopt komen die wedstrijden er dit jaar al vrij vroeg aan. Normaal gezien zal ik debuteren in de Essor Basque (11-20/02). Dit zijn 6 koersen gespreid over 10 dagen in het Franse Baskenland. Met de ploeg trekken we hier naar toe gecombineerd met een stage, ik kijk er al naar uit.
Gr Klaas
Eerst en vooral natuurlijk een opperbest tweeduizendenelf gewenst aan alle blog-volgers! Een jaar vol voldoening!
Iets waar ik ook op hoop. En hoe haal ik voldoening uit mijn fiets-activiteiten? In de eerste plaats door mooie resultaten en weinig tegenslagen.
Die mooie resultaten heb ik voor een groot stuk zelf in de hand en momenteel lukt dit nog goed. Alle trainingen die ik wou doen, heb ik kunnen doen. Het gevoel is goed en ik heb ook geen last van winterse kwaaltjes (ziekten en eindejaarskilo's).
De bedoeling is om het nog tot half januari rustig aan te doen op training en daarna de intensiteit wat op te drijven richting de eerste wedstrijden. Als alles volgens plan verloopt komen die wedstrijden er dit jaar al vrij vroeg aan. Normaal gezien zal ik debuteren in de Essor Basque (11-20/02). Dit zijn 6 koersen gespreid over 10 dagen in het Franse Baskenland. Met de ploeg trekken we hier naar toe gecombineerd met een stage, ik kijk er al naar uit.
Gr Klaas
dinsdag 14 december 2010
Op naar 2011!
Hallo,
Het is een tijdje geleden dat ik nog iets van me liet weten... Na het wielerseizoen 2010 had ik even geen zin meer om veel met koers bezig te zijn! Een korte 'winterslaap' heeft me dan ook goed gedaan.
Die winterslaap duurde maar goed twee weken hoor. Dan begon het al opnieuw te kriebelen, en we weten allemaal wat je dan moet doen: SPORTEN! Dat heb ik dan ook gedaan vanaf begin november. Zwemmen, lopen, fietsen, wandelen, alles is goed om in beweging te blijven. Nu zijn we ondertussen al een stuk opgeschoven in de maand december en vormt de fiets opnieuw de hoofdbrok van mijn activiteiten. De weersomstandigheden maken er niet altijd een pretje van, maar toch, een frisse wind kan deugd doen...
Die frisse wind ga ik volgend jaar ook in Frankrijk zoeken. Door het einde van Beveren2000 werd ik verplicht om een nieuwe ploeg te zoeken. Uiteraard had ik gehoopt om een plaatsje in een profploeg te vinden. Maar ofwel ben ik niet goed genoeg (wat ik betwijfel als ik zie wat er de laatste jaren allemaal overgaat!)ofwel spelen er andere factoren een rol...
Geen prof dus, maar toch fiets ik nog graag, stoppen was en is dan ook zeker geen optie geweest, hoewel het soms lastig was. Ik had wel geen zin meer om opnieuw het hele Belgische programma af te werken. Ik heb nood aan iets nieuws en daarom ben ik ingegaan op het voorstel van de Franse ploeg V.C. Rouen 76. Voor mij is dit natuurlijk ook een stap in het onbekende, maar ik voel dat de ploeg ambitie heeft. Ze willen zich volgend jaar vooral focussen op de Franse 2.2 rittenkoersen en hierin wil ik hun steunen (met prestaties).
Alvast een goed eindejaar aan iedereen toegewenst!
Klaas
Het is een tijdje geleden dat ik nog iets van me liet weten... Na het wielerseizoen 2010 had ik even geen zin meer om veel met koers bezig te zijn! Een korte 'winterslaap' heeft me dan ook goed gedaan.
Die winterslaap duurde maar goed twee weken hoor. Dan begon het al opnieuw te kriebelen, en we weten allemaal wat je dan moet doen: SPORTEN! Dat heb ik dan ook gedaan vanaf begin november. Zwemmen, lopen, fietsen, wandelen, alles is goed om in beweging te blijven. Nu zijn we ondertussen al een stuk opgeschoven in de maand december en vormt de fiets opnieuw de hoofdbrok van mijn activiteiten. De weersomstandigheden maken er niet altijd een pretje van, maar toch, een frisse wind kan deugd doen...
Die frisse wind ga ik volgend jaar ook in Frankrijk zoeken. Door het einde van Beveren2000 werd ik verplicht om een nieuwe ploeg te zoeken. Uiteraard had ik gehoopt om een plaatsje in een profploeg te vinden. Maar ofwel ben ik niet goed genoeg (wat ik betwijfel als ik zie wat er de laatste jaren allemaal overgaat!)ofwel spelen er andere factoren een rol...
Geen prof dus, maar toch fiets ik nog graag, stoppen was en is dan ook zeker geen optie geweest, hoewel het soms lastig was. Ik had wel geen zin meer om opnieuw het hele Belgische programma af te werken. Ik heb nood aan iets nieuws en daarom ben ik ingegaan op het voorstel van de Franse ploeg V.C. Rouen 76. Voor mij is dit natuurlijk ook een stap in het onbekende, maar ik voel dat de ploeg ambitie heeft. Ze willen zich volgend jaar vooral focussen op de Franse 2.2 rittenkoersen en hierin wil ik hun steunen (met prestaties).
Alvast een goed eindejaar aan iedereen toegewenst!
Klaas
maandag 11 oktober 2010
Uitbollen in Zwevezele en Deerlijk-Belgiek
Hallo,
Het seizoen 2010 is ten einde!
Ik besloot deze week nog 2 wedstrijden te rijden, vrijdag de profwedstrijd in Zwevezele en gisteren ging ik nog van start in Deerlijk - Belgiek.
Vrijdag verliep het niet zoals ik wou. Blijkbaar zat ik nog in het Spaanse klimrtime. Dit bleek niet ideaal om een profkermiskoers te rijden. De snelheid lag gedurende het eerste wedstrijduur razend hoog en vooral na de bochten had ik het telkens lastig. Het werd dan ook aanklampen... Dit hield ik vol tot kilometer 110 waarna ik er de brui aan gaf. Veel zin had het allemaal niet meer.
Gisteren hoopte ik dan op beterschap. De vorm was wel niet 100%, maar dan moest het maar op karakter gebeuren. Het begin van de wedstrijd verliep door een valpartij wat warrig. Hierdoor wist ik niet dat er 8 renners voorop reden. Na 3 ronden trok ik met 6 renners in de aanval, ik dacht op dat moment dat wij de leiders waren. 2 ronden verder sloten nog 17 renners aan. En nog 2 ronden verder zag ik plots dat er nog 8 renners voorop reden. Iets voorbij half koers konden we deze 8 renners bijbenen waardoor we met een 30 tal renners op kop kwamen, de rest van de 114 deelnemers was uitgeteld. De hoge snelheid (44 km/u, nee het werd niet echt uitbollen!) maakte de wedstrijd extra lastig. Ik begon me naarmate de wedstrijd vorderde beter en beter te voelen. Toen de groep in 2 brak, was ik mee met de voorwacht van 14 renners. Even later reden we met 6 renners hieruit weg, maar op 2 ronden van het einde kwamen de 8 achtervolgers terug. Onmiddellijk reden hieruit 2 renners weg, zij bleken de sterksten en bleven voorop. Ik verzette nog hemel en aarde om 3e te worden, maar kreeg geen vrijgeleide. Uiteindelijk werd ik 7e. Geen superresultaat, maar in de gegeven omstandigheden toch een opsteker.
Groetjes Klaas
Het seizoen 2010 is ten einde!
Ik besloot deze week nog 2 wedstrijden te rijden, vrijdag de profwedstrijd in Zwevezele en gisteren ging ik nog van start in Deerlijk - Belgiek.
Vrijdag verliep het niet zoals ik wou. Blijkbaar zat ik nog in het Spaanse klimrtime. Dit bleek niet ideaal om een profkermiskoers te rijden. De snelheid lag gedurende het eerste wedstrijduur razend hoog en vooral na de bochten had ik het telkens lastig. Het werd dan ook aanklampen... Dit hield ik vol tot kilometer 110 waarna ik er de brui aan gaf. Veel zin had het allemaal niet meer.
Gisteren hoopte ik dan op beterschap. De vorm was wel niet 100%, maar dan moest het maar op karakter gebeuren. Het begin van de wedstrijd verliep door een valpartij wat warrig. Hierdoor wist ik niet dat er 8 renners voorop reden. Na 3 ronden trok ik met 6 renners in de aanval, ik dacht op dat moment dat wij de leiders waren. 2 ronden verder sloten nog 17 renners aan. En nog 2 ronden verder zag ik plots dat er nog 8 renners voorop reden. Iets voorbij half koers konden we deze 8 renners bijbenen waardoor we met een 30 tal renners op kop kwamen, de rest van de 114 deelnemers was uitgeteld. De hoge snelheid (44 km/u, nee het werd niet echt uitbollen!) maakte de wedstrijd extra lastig. Ik begon me naarmate de wedstrijd vorderde beter en beter te voelen. Toen de groep in 2 brak, was ik mee met de voorwacht van 14 renners. Even later reden we met 6 renners hieruit weg, maar op 2 ronden van het einde kwamen de 8 achtervolgers terug. Onmiddellijk reden hieruit 2 renners weg, zij bleken de sterksten en bleven voorop. Ik verzette nog hemel en aarde om 3e te worden, maar kreeg geen vrijgeleide. Uiteindelijk werd ik 7e. Geen superresultaat, maar in de gegeven omstandigheden toch een opsteker.
Groetjes Klaas
woensdag 6 oktober 2010
Cinturo de l'Emporda
Hallo,
Van vrijdag tot en met zondag nam ik met VC La Pomme Marseille nog deel aan het 'Cinturo de l'Emporda'. Een lastige 3 daagse in de buurt van Girona.
Opnieuw was ik niet 100%. Een voetblessure (peesontsteking) zorgde ervoor dat ik over niet al mijn krachten kon beschikken.
In de eerste rit werd het klassement onmiddellijk in plooi gelegd. Na 5 km ontsnapten op een vlakke autostrade 10 renners. Even later sprongen er nog 5 naar toe. Blijkbaar waren alle grote ploegen vertegenwoordigd (ook La Pomme had een mannetje mee) en de 15 renners waren gaan vliegen. In de heuvelzone werd er wel nog flink gekoerst in het peloton. Dit resulteerde in een serieuse verbrokkeling, maar bijna alles liep terug samen. Blijkbaar waren het sterke renners vooraan, want 9 van bleven steeds een voorsprong van meer dan 5 minuten behouden. De andere 6 renners liepen we terug in.
Uiteindelijk mocht ik met een beperkte groep spurten voor de 10e plaats.
De tweede rit was op papier de zwaarste. Dit klopte ook, maar omdat de beklimmingen vooral rond half koers gesitueerd waren bleef de wedstrijd toch relatief gecontroleerd. Toch veranderde de gele leiderstrui van schouders. De sterke José Herrada kon het peloton, waarin nochthans flink doorgereden werd (en dus ook goed uitgedund was op de hellingen), 29 seconden voorblijven en sloeg een dubbelslag. Ik eindigde opnieuw in het uitgedunde peloton.
De laatste rit verliep opnieuw vrij gecontroleerd. Ik probeerde meerdere malen om mee te springen met de vroege vlucht, maar zonder succes. Na goed een uur wedstrijd kwam die vroege vlucht tot stand, 12 renners konden tot 2min30 uitlopen. Met die bonus vatten ze de finale aan met nog 2 stevige beklimmingen.
Ik zat net iets te ver aan de voet van de eerste klim en belandde hierdoor snel in een achtervolgende groep. Ik begon steeds rapper te rijden, ging nog heel wat renners voorbij, maar kon op de top net niet meer aansluiten bij de eerste groep. Die eerste groep bestond uit een kleine 30 renners, een deel van de vroege vluchters en een 20 tal renners van het peloton. Ik volgde hier net achter, maar de stevige wind en de lange rechte wegen zorgden ervoor dat ik niet meer kon terugkeren in de voorwacht.
Ik bolde dan ook binnen met een achterstand van 6 minuten.
In het eindklassement eindigde ik 31e. Dit is niet super slecht natuurlijk, maar ook niet op mijn normale niveau. De vorm was blijkbaar niet meer optimaal en ook mijn voetblessure speelde me parten, toch was het een mooie ervaring.
Gr Klaas
Van vrijdag tot en met zondag nam ik met VC La Pomme Marseille nog deel aan het 'Cinturo de l'Emporda'. Een lastige 3 daagse in de buurt van Girona.
Opnieuw was ik niet 100%. Een voetblessure (peesontsteking) zorgde ervoor dat ik over niet al mijn krachten kon beschikken.
In de eerste rit werd het klassement onmiddellijk in plooi gelegd. Na 5 km ontsnapten op een vlakke autostrade 10 renners. Even later sprongen er nog 5 naar toe. Blijkbaar waren alle grote ploegen vertegenwoordigd (ook La Pomme had een mannetje mee) en de 15 renners waren gaan vliegen. In de heuvelzone werd er wel nog flink gekoerst in het peloton. Dit resulteerde in een serieuse verbrokkeling, maar bijna alles liep terug samen. Blijkbaar waren het sterke renners vooraan, want 9 van bleven steeds een voorsprong van meer dan 5 minuten behouden. De andere 6 renners liepen we terug in.
Uiteindelijk mocht ik met een beperkte groep spurten voor de 10e plaats.
De tweede rit was op papier de zwaarste. Dit klopte ook, maar omdat de beklimmingen vooral rond half koers gesitueerd waren bleef de wedstrijd toch relatief gecontroleerd. Toch veranderde de gele leiderstrui van schouders. De sterke José Herrada kon het peloton, waarin nochthans flink doorgereden werd (en dus ook goed uitgedund was op de hellingen), 29 seconden voorblijven en sloeg een dubbelslag. Ik eindigde opnieuw in het uitgedunde peloton.
De laatste rit verliep opnieuw vrij gecontroleerd. Ik probeerde meerdere malen om mee te springen met de vroege vlucht, maar zonder succes. Na goed een uur wedstrijd kwam die vroege vlucht tot stand, 12 renners konden tot 2min30 uitlopen. Met die bonus vatten ze de finale aan met nog 2 stevige beklimmingen.
Ik zat net iets te ver aan de voet van de eerste klim en belandde hierdoor snel in een achtervolgende groep. Ik begon steeds rapper te rijden, ging nog heel wat renners voorbij, maar kon op de top net niet meer aansluiten bij de eerste groep. Die eerste groep bestond uit een kleine 30 renners, een deel van de vroege vluchters en een 20 tal renners van het peloton. Ik volgde hier net achter, maar de stevige wind en de lange rechte wegen zorgden ervoor dat ik niet meer kon terugkeren in de voorwacht.
Ik bolde dan ook binnen met een achterstand van 6 minuten.
In het eindklassement eindigde ik 31e. Dit is niet super slecht natuurlijk, maar ook niet op mijn normale niveau. De vorm was blijkbaar niet meer optimaal en ook mijn voetblessure speelde me parten, toch was het een mooie ervaring.
Gr Klaas
woensdag 29 september 2010
Cinturo de l'Emporda: laatste grote opdracht...
Hallo
Morgen reis ik vanuit Marseille richting het Spaanse Empurdam, de streek rond Girona - Figueres. Vrijdag ga ik daar van start in de laatste UCI2.2 wedstrijd van het seizoen (voor mij).
Het ziet er nog een zware, maar mooie opdracht uit. De ronde omvat drie ritten (160, 170 en 150 km) met telkens de nodige beklimmingen om het verschil te maken. Ook het deelnemersveld oogt zeer sterk met onder meer Francisco Mancebo (ooit top 5 in de Tour)!
Mits een goede vorm moet ik hier zeker iets kunnen uitrichten. Afgelopen weekend bleek dat die vorm wel een beetje zoek was. Maar ja, zoals ze zeggen, conditie is een ziekte. Het kan soms rap keren en van details afhangen.
Druk is er niet, nu maak ik mijn seizoen niet meer. Maar als de kans zich voor doet... zal ik ze niet laten liggen.
Ik ga er alvast het beste van maken!
Vamos,
Klaas!
Morgen reis ik vanuit Marseille richting het Spaanse Empurdam, de streek rond Girona - Figueres. Vrijdag ga ik daar van start in de laatste UCI2.2 wedstrijd van het seizoen (voor mij).
Het ziet er nog een zware, maar mooie opdracht uit. De ronde omvat drie ritten (160, 170 en 150 km) met telkens de nodige beklimmingen om het verschil te maken. Ook het deelnemersveld oogt zeer sterk met onder meer Francisco Mancebo (ooit top 5 in de Tour)!
Mits een goede vorm moet ik hier zeker iets kunnen uitrichten. Afgelopen weekend bleek dat die vorm wel een beetje zoek was. Maar ja, zoals ze zeggen, conditie is een ziekte. Het kan soms rap keren en van details afhangen.
Druk is er niet, nu maak ik mijn seizoen niet meer. Maar als de kans zich voor doet... zal ik ze niet laten liggen.
Ik ga er alvast het beste van maken!
Vamos,
Klaas!
maandag 27 september 2010
Tour du Gévaudan: één upje, twee down's
Hallo,
Afgelopen weekend koerste ik voor het eerst in de tenue van Velo Club La Pomme Marseille.
Ik mocht onmiddellijk debuteren in de 'Tour du Gévaudan', een 2.2 wedstrijd met een stevige bezetting. Ook het parcours mocht er zijn. We reden 3 dagen in een schitterende omgeving, maar wel lastig om te koersen, maar ja, zo heb ik het juist graag. Enkel het weer viel flink tegen, hoewel we in het zuiden van Frankrijk reden, deden de omstandigheden me eerder denken aan het prille Belgische voorjaar. Koud (5 à 10 °C), regen en wind! Vooral in de afdaling vielen deze omstandigheden niet mee en was het opletten geblazen (de ravijnen oogden nogal diep)!
De ploegenproloog zorgde bij mij voor de nodige moraal. Hoewel het maar een officieuze koers was, is het altijd leuk om vooraan te eindigen.
Jammergenoeg kon ik de lijn de volgende 2 dagen niet doortrekken. Vooral op zaterdag kende ik een off-day. Al snel in de rit reden 10 renners weg, omdat er niemand mee was van de ploeg ging ik samen met 2 andere renners in de tegenaanval. Eéntje speelden we echter al snel kwijt, waardoor het met twee moeilijk werd om de kloof te overbruggen. We naderden tot op 20 seconden van de koplopers, maar toen merkte ik al dat ik niet over de nodige 'jus' beschikte om terug te keren. Bij het aanvatten van de eerste col van de dag staakten we dan ook de achtervolging en reden we een strak tempo naar boven. Op één kilometer van de top werden we terug gegrepen door een eerste pelotonnetje. Blijkbaar was het ook daar al volle bak koers en zo kwamen we met een 30 tal renners in de achtervolging. In de afdaling kwamen echter veel renners terug aansluiten en dikte het peloton opnieuw aan tot 80 renners. Na die afdaling volgde onmiddellijk de volgende col, ik begon er iets te ver aan en was nog niet gerecupereerd van mijn 20 km durende achtervolging. Het peloton brak in 2 en ik zat in het 2e deel. Boven was de achterstand beperkt, waardoor ik hoopte om nog terug te keren. Dit lukte echter niet. We kwamen op een plateau waar de wind stevig in de zij blaasde en dit zorgde voor waaiers. De eerste maal dat ik dat meemaakte, waaiers boven op een col (met ook nog eens regen en een temperatuur van 5°C)...
Na dit intermezzo volgde een pittige afdaling onmiddellijk gevolgd door de volgende col. De verschillen waren nog steeds niet groot, maar de wind zorgde ervoor dat de wedstrijd niet stil viel, nu werd het zowat in waaiers fietsen op een col...
Opnieuw volgde geen afdaling op de top, maar een uitloper van een 20 tal kilometer vals plat (omhoog). Ik zag de kop van de wedstrijd nog steeds voor me uitrijden en deed er alles aan om terug te keren, jammergenoeg zagen de renners die ik bij me had het minder zitten en zo kreeg ik geen steun. Toen we de uiteindelijke afdaling aanvatten was het verschil te groot geworden om nog terug te keren. De wedstrijd viel ook geen ogenblik meer stil, eens in de laatste vallei aangekomen zat de wind dan ook nog eens stevig op kop. En dit was voor mij het sein om de handdoek in de ring te werpen en de eerste 'grupetto' op te wachten. Ontgoocheld eindigde ik op een 54e plaats.
Op zondag was het nog kouder... Gelukkig liet de zon zich na een 5 tal kilometer zien, waardoor het toch nog aangenaam weer werd om te fietsen. Op de eerste col van de dag werd er onmiddellijk stevig doorgereden. Ik voelde me opnieuw niet echt goed en dus werd het aanklampen geblazen... Ik slaagde hierin en kon me in het eerste peloton van een 50 tal renners handhaven. Ook nu niet onmiddellijk een afdaling, maar een plateau -telkens een kilometer bergop en daarna weer bergaf- van 20 kilometer. Daarna dan toch een deugddoende afdaling richting de prachtige Gorges du Tarn. Zes renners muisden er in die afdaling vanonder en zij vormden de ontsnapping van de dag. Het peloton werd vervolgens gecontroleerd door de profploeg Saur Sojasun. Ik begon me eindelijk weer wat beter te voelen. Op de voorlaatste col van de dag werd het tempo stilaan opgevoerd en kon ik me zonder veel problemen in de voorste gelederen handhaven. In de aanloop richting de fameuze slotklim 'Montée Laurent Jalabert' in Mende werd het tempo nog opgevoerd en zo werden alle vluchters één voor één opgeraapt. Ik begon goed vooraan aan de slotklim en was misschien iets te enthousiast. Ik voelde me goed (maar was uiteraard niet super, wonderen bestaan niet...) en ging mee met de eersten. Toen ik omkeek, bleek dat we nog maar met een 15tal renners waren. Blijkbaar was ik iets over mijn toeren gegaan, want op 2 km van de top moest ik afhaken en op een steile klim als deze verlies je dan snel terrein. Uiteindelijk finishte ik als 33e. Jerome Coppel bleek onaantastbaar en won zowel de rit als het eindklassement.
Ik voelde me beter worden naar het einde van de wedstrijd (maar zoals ik al zei, wonderen bestaan niet). Ik hoop echter dat ik in een positieve spiraal zit en dat het volgende week in Empordam opnieuw een stuk beter gaat.
Gr Klaas
Afgelopen weekend koerste ik voor het eerst in de tenue van Velo Club La Pomme Marseille.
Ik mocht onmiddellijk debuteren in de 'Tour du Gévaudan', een 2.2 wedstrijd met een stevige bezetting. Ook het parcours mocht er zijn. We reden 3 dagen in een schitterende omgeving, maar wel lastig om te koersen, maar ja, zo heb ik het juist graag. Enkel het weer viel flink tegen, hoewel we in het zuiden van Frankrijk reden, deden de omstandigheden me eerder denken aan het prille Belgische voorjaar. Koud (5 à 10 °C), regen en wind! Vooral in de afdaling vielen deze omstandigheden niet mee en was het opletten geblazen (de ravijnen oogden nogal diep)!
De ploegenproloog zorgde bij mij voor de nodige moraal. Hoewel het maar een officieuze koers was, is het altijd leuk om vooraan te eindigen.
Jammergenoeg kon ik de lijn de volgende 2 dagen niet doortrekken. Vooral op zaterdag kende ik een off-day. Al snel in de rit reden 10 renners weg, omdat er niemand mee was van de ploeg ging ik samen met 2 andere renners in de tegenaanval. Eéntje speelden we echter al snel kwijt, waardoor het met twee moeilijk werd om de kloof te overbruggen. We naderden tot op 20 seconden van de koplopers, maar toen merkte ik al dat ik niet over de nodige 'jus' beschikte om terug te keren. Bij het aanvatten van de eerste col van de dag staakten we dan ook de achtervolging en reden we een strak tempo naar boven. Op één kilometer van de top werden we terug gegrepen door een eerste pelotonnetje. Blijkbaar was het ook daar al volle bak koers en zo kwamen we met een 30 tal renners in de achtervolging. In de afdaling kwamen echter veel renners terug aansluiten en dikte het peloton opnieuw aan tot 80 renners. Na die afdaling volgde onmiddellijk de volgende col, ik begon er iets te ver aan en was nog niet gerecupereerd van mijn 20 km durende achtervolging. Het peloton brak in 2 en ik zat in het 2e deel. Boven was de achterstand beperkt, waardoor ik hoopte om nog terug te keren. Dit lukte echter niet. We kwamen op een plateau waar de wind stevig in de zij blaasde en dit zorgde voor waaiers. De eerste maal dat ik dat meemaakte, waaiers boven op een col (met ook nog eens regen en een temperatuur van 5°C)...
Na dit intermezzo volgde een pittige afdaling onmiddellijk gevolgd door de volgende col. De verschillen waren nog steeds niet groot, maar de wind zorgde ervoor dat de wedstrijd niet stil viel, nu werd het zowat in waaiers fietsen op een col...
Opnieuw volgde geen afdaling op de top, maar een uitloper van een 20 tal kilometer vals plat (omhoog). Ik zag de kop van de wedstrijd nog steeds voor me uitrijden en deed er alles aan om terug te keren, jammergenoeg zagen de renners die ik bij me had het minder zitten en zo kreeg ik geen steun. Toen we de uiteindelijke afdaling aanvatten was het verschil te groot geworden om nog terug te keren. De wedstrijd viel ook geen ogenblik meer stil, eens in de laatste vallei aangekomen zat de wind dan ook nog eens stevig op kop. En dit was voor mij het sein om de handdoek in de ring te werpen en de eerste 'grupetto' op te wachten. Ontgoocheld eindigde ik op een 54e plaats.
Op zondag was het nog kouder... Gelukkig liet de zon zich na een 5 tal kilometer zien, waardoor het toch nog aangenaam weer werd om te fietsen. Op de eerste col van de dag werd er onmiddellijk stevig doorgereden. Ik voelde me opnieuw niet echt goed en dus werd het aanklampen geblazen... Ik slaagde hierin en kon me in het eerste peloton van een 50 tal renners handhaven. Ook nu niet onmiddellijk een afdaling, maar een plateau -telkens een kilometer bergop en daarna weer bergaf- van 20 kilometer. Daarna dan toch een deugddoende afdaling richting de prachtige Gorges du Tarn. Zes renners muisden er in die afdaling vanonder en zij vormden de ontsnapping van de dag. Het peloton werd vervolgens gecontroleerd door de profploeg Saur Sojasun. Ik begon me eindelijk weer wat beter te voelen. Op de voorlaatste col van de dag werd het tempo stilaan opgevoerd en kon ik me zonder veel problemen in de voorste gelederen handhaven. In de aanloop richting de fameuze slotklim 'Montée Laurent Jalabert' in Mende werd het tempo nog opgevoerd en zo werden alle vluchters één voor één opgeraapt. Ik begon goed vooraan aan de slotklim en was misschien iets te enthousiast. Ik voelde me goed (maar was uiteraard niet super, wonderen bestaan niet...) en ging mee met de eersten. Toen ik omkeek, bleek dat we nog maar met een 15tal renners waren. Blijkbaar was ik iets over mijn toeren gegaan, want op 2 km van de top moest ik afhaken en op een steile klim als deze verlies je dan snel terrein. Uiteindelijk finishte ik als 33e. Jerome Coppel bleek onaantastbaar en won zowel de rit als het eindklassement.
Ik voelde me beter worden naar het einde van de wedstrijd (maar zoals ik al zei, wonderen bestaan niet). Ik hoop echter dat ik in een positieve spiraal zit en dat het volgende week in Empordam opnieuw een stuk beter gaat.
Gr Klaas
Abonneren op:
Posts (Atom)