115,6 km - 690 EUR. - I: Vermeersch Gilbert, Wijnendalestraat 42, 8820 Torhout (050220112). - U: 13:15/14:15/14:30 - K: Naert Roger, Hendrik Consciencestraat 1, 8820 Torhout - Contact: Stefaan Pollin, Oesterstraat 3, 8820 Torhout (Tel.: 0476603301) (cindy.stefaan@telenet.be) - Extra info: 17 x 6,8 km
| ||
vrijdag 28 maart 2014
Zondag koers ik in Torhout
vrijdag 21 maart 2014
Een nieuw seizoen
Hallo
Vandaag is een nieuw seizoen begonnen, de lente! Hoewel de winterperiode zich niet echt liet gelden heeft ze voor mij toch voor serieuze verandering gezorgd. Door de crisis in het wielrennen en mijn beperkte talent (wat het meest door weegt laat ik in het midden) ben ik geen profrenner meer. Op 27 jarige leeftijd zal ik dat naar alle waarschijnlijkheid ook niet meer worden. Jammer, maar… ik heb het toch meegemaakt en heb mezelf niks te verwijten. In normale omstandigheden had het waarschijnlijk ook wat langer geduurd.
En dus heb ik ervoor gekozen om een nieuwe richting in te slaan. Sinds 1 maart ben ik aan een doctoraatsstudie begonnen. Ik ben nu voltijds aan de slag als 'wetenschappelijk onderzoeker', het begint ook met een 'w' en eindigt op 'er', maar tot zover de gelijkenis (buiten ik ook een vergoeding ontvang om met de fiets te gaan werken, een fietsvergoeding). En ik ga regelmatig met de fiets naar het werk, want inderdaad, ik koers ook nog! Ondertussen staan er al 4 wedstrijden op de teller (2 oefenkoersen, 1 kermiskoers (Maldegem-Kleit) en de GP de Lillers (1.2)). En het liep zelf vlot, in 3 van de 4 reed ik al ruimschoots in de aanval, maar de grote beloning bleef nog uit, maar die komt hopelijk nog.
Misschien zondag al in Ichtegem?
Klaas
Vandaag is een nieuw seizoen begonnen, de lente! Hoewel de winterperiode zich niet echt liet gelden heeft ze voor mij toch voor serieuze verandering gezorgd. Door de crisis in het wielrennen en mijn beperkte talent (wat het meest door weegt laat ik in het midden) ben ik geen profrenner meer. Op 27 jarige leeftijd zal ik dat naar alle waarschijnlijkheid ook niet meer worden. Jammer, maar… ik heb het toch meegemaakt en heb mezelf niks te verwijten. In normale omstandigheden had het waarschijnlijk ook wat langer geduurd.
En dus heb ik ervoor gekozen om een nieuwe richting in te slaan. Sinds 1 maart ben ik aan een doctoraatsstudie begonnen. Ik ben nu voltijds aan de slag als 'wetenschappelijk onderzoeker', het begint ook met een 'w' en eindigt op 'er', maar tot zover de gelijkenis (buiten ik ook een vergoeding ontvang om met de fiets te gaan werken, een fietsvergoeding). En ik ga regelmatig met de fiets naar het werk, want inderdaad, ik koers ook nog! Ondertussen staan er al 4 wedstrijden op de teller (2 oefenkoersen, 1 kermiskoers (Maldegem-Kleit) en de GP de Lillers (1.2)). En het liep zelf vlot, in 3 van de 4 reed ik al ruimschoots in de aanval, maar de grote beloning bleef nog uit, maar die komt hopelijk nog.
Misschien zondag al in Ichtegem?
Klaas
dinsdag 19 november 2013
Een maandje China...
Hallo
Ondertussen ben ik al een weekje terug uit China. Hoog tijd dus om eens iets te laten weten…
De drie-en-een-halve week China zijn snel voorbij gegaan. Sportief gezien was het misschien niet het allerhoogste, maar het was zeker een mooie ervaring.
De eerste ronde, de Tour of Hainan, werd verreden op het tropische eiland Hainan. In totaal moesten we 9, vaak lange ritten (max. 217 km) afwerken. De helft van de ritten waren vlak en in de andere etappes lagen enkele heuvels, de ene al zwaarder dan de andere. Het deelnemersveld was zéér gevarieerd, met Belkin als absolute topploeg en aan de andere kant enkele lokale amateur(?) teams. Zoals zo vaak is de eerste rit in een rittenkoers van cruciaal belang. In deze wedstrijd zou dit zeker het geval zijn door het onevenwichtige deelnemersveld. Na 15 (van de 80) km was de wedstrijd reeds beslist. Twaalf renners reden weg, ik schoof nog in de achtervolging met Marc Goos (Belkin), een renner van CCC Polsat en twee Duitsers. Enkel de twee Duitsers reden aangezien zij niet vertegenwoordigd waren. Toen we op 10 meter kwamen keken we allemaal naar elkaar en weg waren ze… Het peloton reageerde nog, maar de verstandhouding vooraan was uitstekend waardoor de 13 voorop bleven. Moreno Hofland (Belkin) en mijn ploegmaat Amorison konden zich nog afzonderen en Hofland toonde zich de snelste. Door deze uitslag lag de wedstrijd onmiddellijk in zijn plooi hoewel er nog meer dan 1500 km afgelegd moesten worden. Iedereen wist namelijk dat Belkin veruit de sterkste was en wij wisten dan ook dat het maximaal haalbare de tweede plaats was. Samen met Belkin controleerden we dan ook steeds de wedstrijd. Ikzelf reed hierdoor een pak kilometers op kop samen met Marc Goos. Hierdoor eindigden alle ritten op een massaspurt of één keer op een spurt met uitgedund peloton. In 6 van de 8 keer was Theo Bos de sterkste, de overige twee ritten werden nog gewonnen door Moreno Hofland. Wij behielden uiteindelijk onze tweede plaats in de eindstand en ploegenklassement.
Na deze ronde reisden we af naar WuXi, een 180 km van Shanghai. Daar verbleven we 4 dagen alvorens de Tour of Taihu Lake aan te vatten. Opnieuw 9 ritten, maar dit keer allemaal zeer kort (maximaal 136 km). Alle ritten verliepen over vlakke, brede wegen en dit vaak op circuits. Het was dan ook duidelijk dat dit een echt spurtersfestijn zou worden. Met de ploeg probeerden we er het beste van te maken door vaak mee te schuiven in de aanval. Zo reed ikzelf tijdens de 4e rit 80 km voorop met 8 andere renners, maar zonder succes. Iedere dag was zowat hetzelfde scenario, behalve op rit 8. Deze etappe was maar 80 km, maar werd zéér snel verreden. Van in de start reden een 10 tal renners weg, zij werden aan de eerste tussenspurt teruggegrepen waarna ik er samen met mijn ploegmaat en kamergenoot Jontahan Breyne en de sterke Vitaly Buts (4 jaar Lampre) vandoor ging. Het was vooral mijn ploegmaat Breyne die het leeuwenaandeel van het werk deed en zo konden we tot meer dan 2 minuten voorsprong nemen. Bij het ingaan van de laatste ronde hadden we nog steeds 1min45 seconden in het peloton waar het nu alle 'hands on deck' was. Onze voorsprong liep snel achteruit, maar Jontathan Breyne was beresterk en hij kon nog versnellen. Hoewel ik en Buts minder waren, bleven we alles geven. Ik gaf me voluit en deed nog een laatste inspanning op 3 km van het einde. In de laatste kilometer schudde Breyne ook Buts van zich af. Na een prachtige inspanning bleef hij enkele centimeters voor op het aanstormende peloton. Een mooie overwinning… Ook de laatste rit eindigde opnieuw op een massaspurt trouwens…
Voila, dit was mijn seizoenseinde in een notendop. Uiteraard blijft er nog één groot vraagteken open, 2014. Helaas kan ik hier nog geen antwoord op geven. Ik hoop nog iets uitdagend te vinden, maar gezien de huidige situatie in het wielrennen is dit weinig evident. Dit is geen gemakkelijke situatie, want ik heb het zelf niet in de hand, vandaar ook dat het lange tijd stil was op mijn blog.
Tot hoors,
Klaas
Ondertussen ben ik al een weekje terug uit China. Hoog tijd dus om eens iets te laten weten…
De drie-en-een-halve week China zijn snel voorbij gegaan. Sportief gezien was het misschien niet het allerhoogste, maar het was zeker een mooie ervaring.
De eerste ronde, de Tour of Hainan, werd verreden op het tropische eiland Hainan. In totaal moesten we 9, vaak lange ritten (max. 217 km) afwerken. De helft van de ritten waren vlak en in de andere etappes lagen enkele heuvels, de ene al zwaarder dan de andere. Het deelnemersveld was zéér gevarieerd, met Belkin als absolute topploeg en aan de andere kant enkele lokale amateur(?) teams. Zoals zo vaak is de eerste rit in een rittenkoers van cruciaal belang. In deze wedstrijd zou dit zeker het geval zijn door het onevenwichtige deelnemersveld. Na 15 (van de 80) km was de wedstrijd reeds beslist. Twaalf renners reden weg, ik schoof nog in de achtervolging met Marc Goos (Belkin), een renner van CCC Polsat en twee Duitsers. Enkel de twee Duitsers reden aangezien zij niet vertegenwoordigd waren. Toen we op 10 meter kwamen keken we allemaal naar elkaar en weg waren ze… Het peloton reageerde nog, maar de verstandhouding vooraan was uitstekend waardoor de 13 voorop bleven. Moreno Hofland (Belkin) en mijn ploegmaat Amorison konden zich nog afzonderen en Hofland toonde zich de snelste. Door deze uitslag lag de wedstrijd onmiddellijk in zijn plooi hoewel er nog meer dan 1500 km afgelegd moesten worden. Iedereen wist namelijk dat Belkin veruit de sterkste was en wij wisten dan ook dat het maximaal haalbare de tweede plaats was. Samen met Belkin controleerden we dan ook steeds de wedstrijd. Ikzelf reed hierdoor een pak kilometers op kop samen met Marc Goos. Hierdoor eindigden alle ritten op een massaspurt of één keer op een spurt met uitgedund peloton. In 6 van de 8 keer was Theo Bos de sterkste, de overige twee ritten werden nog gewonnen door Moreno Hofland. Wij behielden uiteindelijk onze tweede plaats in de eindstand en ploegenklassement.
Na deze ronde reisden we af naar WuXi, een 180 km van Shanghai. Daar verbleven we 4 dagen alvorens de Tour of Taihu Lake aan te vatten. Opnieuw 9 ritten, maar dit keer allemaal zeer kort (maximaal 136 km). Alle ritten verliepen over vlakke, brede wegen en dit vaak op circuits. Het was dan ook duidelijk dat dit een echt spurtersfestijn zou worden. Met de ploeg probeerden we er het beste van te maken door vaak mee te schuiven in de aanval. Zo reed ikzelf tijdens de 4e rit 80 km voorop met 8 andere renners, maar zonder succes. Iedere dag was zowat hetzelfde scenario, behalve op rit 8. Deze etappe was maar 80 km, maar werd zéér snel verreden. Van in de start reden een 10 tal renners weg, zij werden aan de eerste tussenspurt teruggegrepen waarna ik er samen met mijn ploegmaat en kamergenoot Jontahan Breyne en de sterke Vitaly Buts (4 jaar Lampre) vandoor ging. Het was vooral mijn ploegmaat Breyne die het leeuwenaandeel van het werk deed en zo konden we tot meer dan 2 minuten voorsprong nemen. Bij het ingaan van de laatste ronde hadden we nog steeds 1min45 seconden in het peloton waar het nu alle 'hands on deck' was. Onze voorsprong liep snel achteruit, maar Jontathan Breyne was beresterk en hij kon nog versnellen. Hoewel ik en Buts minder waren, bleven we alles geven. Ik gaf me voluit en deed nog een laatste inspanning op 3 km van het einde. In de laatste kilometer schudde Breyne ook Buts van zich af. Na een prachtige inspanning bleef hij enkele centimeters voor op het aanstormende peloton. Een mooie overwinning… Ook de laatste rit eindigde opnieuw op een massaspurt trouwens…
Voila, dit was mijn seizoenseinde in een notendop. Uiteraard blijft er nog één groot vraagteken open, 2014. Helaas kan ik hier nog geen antwoord op geven. Ik hoop nog iets uitdagend te vinden, maar gezien de huidige situatie in het wielrennen is dit weinig evident. Dit is geen gemakkelijke situatie, want ik heb het zelf niet in de hand, vandaar ook dat het lange tijd stil was op mijn blog.
Tot hoors,
Klaas
woensdag 16 oktober 2013
De afgelopen wedstrijden en de vooruitzichten.
Hallo
Ondertussen is het al een tijdje geleden dat ik nog een berichtje plaatste. Om eerlijk te zijn is de inspiratie om te schrijven de laatste tijd wat minder door de gekende omstandigheden. Om niet te veel te piekeren heb ik nog heel wat gekoerst de voorbije weken.
Eerst was er de Munsterland Giro waar ik goede benen had. Het was vooral een waaierkoers die zéér snel verliep. Ik voelde me goed en was steeds mee in de eerste waaier, maar rond half koers liep alles terug samen. Daarna trok ik in de aanval met 4 anderen, 15 kilometer verder werden we gegrepen. Daarop volgde een nieuwe vlucht van 5, en toen ook die op 40 km van het einde werd ingerekend gingen onmiddellijk opnieuw 5 renners er vandoor. Nu waren er geen ploegen meer om de boel te organiseren en zij bleven voorop. Ik reageerde nog samen met Matthias Friedemann, de kloof was echter te groot om te overbruggen. Lange tijd zag het er nog naar uit dat ik 6e of 7e zou worden, maar net op het einde werd ik nog terug gegrepen. Spijtig, het had nog een mooie afsluiter geweest...
Daarna ging ik naar de Tour de Vendée, een golvende koers met tal van korte, steile hellingen. Een vrij explosieve wedstrijd. Ik voelde me lange tijd goed en probeerde in het eerste wedstrijduur weg te komen. Dit lukte echter niet. Daarna reden 4 renners weg en op 50 km van het einde kwam er een serieuze versnelling in het peloton. Ik ontplofte op één van de hellingen en kwam er niet meer door en verliet dan maar na 165 km de wedstrijd, een mindere dag...
Dinsdag startte ik dan alweer in Binche-Chimay-Binche, ook hier duurde het lang tegen dat een vroege vlucht ruimte kreeg. Het eerste uur over brede golvende wegen was niet echt uitnodigend om weg te geraken. Eén keer schoof ik mee in een grote groep van een goede 20 renners, het leek er op alsof we weg zouden geraken, maar na een 10 tal kilometer werden we opnieuw ingerekend. Dan maar wachten op de lokale ronden. Hierin reed een grote groep een ronde voorop waarna alles in de laatste ronde weer samenliep. Ik waagde nog mijn kans samen met Yannick Eijssen, maar er was geen ontkomen aan. Op 5 kilometer van het einde vielen er wat gaten in de staart van de groep en zo kwam ik met wat achterstand binnen.
Donderdag viel ik dan weer in in Parijs-Bourges. Ondanks de koude en de strakke wind, enkele stevige heuveltjes in het midden van de koers viel de schifting al bij al mee. In het begin van de koers had ik nog wat zware benen, maar langzaam verbeterde ik. Zo kon ik zonder forceren uitrijden. Veel viel er niet te doen, een vroege vlucht, ingerekend op minder dan 10 km van het einde en dan spurt...
Zondag nam ik dan nog deel aan de laatste klassieker van het seizoen, Parijs-Tours, goed voor 235 km. Ik voelde me vrij goed en na 25 kilometer zette ik zelf een ontsnapping op, tot mijn grote verbazing reden we met 14 renners weg waarbij alle grote ploegen vertegenwoordigd waren behalve Belkin. We reden volle bak en zo hadden we na 40 km maar liefst 53 gemiddeld. Toch konden we nooit meer dan 20 seconden voorsprong nemen op het peloton, waar ze met verenigde krachten alles op alles zetten om deze hachelijke situatie recht te zetten. Dit lukte uiteindelijk en onmiddellijk hierna reden 4 renners weg. Zij reden daarna de hele wedstrijd voorop.
Omdat de wind vooral in het nadeel zat bleef de koers zéér gesloten en was de afmatting gering. Hierdoor had iedereen nog krachten over op het einde. Dit zorgde ervoor dat iedereen vooraan wou zitten op de smalle hellingen. Ik wrong een hele poos mee, maar na een valpartij had ik er genoeg van en nam ik geen risico's meer. Hierdoor belandde ik uiteraard achteraan, op 10 km van het einde moesten een pak renners afhaken op de voorlaatste helling. Ik probeerde er nog tussen te laveren en naar voor te rijden, maar dat was onbegonnen werk. Zo finishte ik even achterop in een wedstrijd die zoals verwacht uitdraaide op een massaspurt. Was er één Belkin renner in het begin mee geweest was de wedstrijd allicht anders verlopen...
Morgen vertrek ik nog naar China voor de Tour of Hainan en de Tour of Lake of Taihu. Ik probeer van deze mooie ervaring nog het beste te maken.
Klaas
Ondertussen is het al een tijdje geleden dat ik nog een berichtje plaatste. Om eerlijk te zijn is de inspiratie om te schrijven de laatste tijd wat minder door de gekende omstandigheden. Om niet te veel te piekeren heb ik nog heel wat gekoerst de voorbije weken.
Eerst was er de Munsterland Giro waar ik goede benen had. Het was vooral een waaierkoers die zéér snel verliep. Ik voelde me goed en was steeds mee in de eerste waaier, maar rond half koers liep alles terug samen. Daarna trok ik in de aanval met 4 anderen, 15 kilometer verder werden we gegrepen. Daarop volgde een nieuwe vlucht van 5, en toen ook die op 40 km van het einde werd ingerekend gingen onmiddellijk opnieuw 5 renners er vandoor. Nu waren er geen ploegen meer om de boel te organiseren en zij bleven voorop. Ik reageerde nog samen met Matthias Friedemann, de kloof was echter te groot om te overbruggen. Lange tijd zag het er nog naar uit dat ik 6e of 7e zou worden, maar net op het einde werd ik nog terug gegrepen. Spijtig, het had nog een mooie afsluiter geweest...
Daarna ging ik naar de Tour de Vendée, een golvende koers met tal van korte, steile hellingen. Een vrij explosieve wedstrijd. Ik voelde me lange tijd goed en probeerde in het eerste wedstrijduur weg te komen. Dit lukte echter niet. Daarna reden 4 renners weg en op 50 km van het einde kwam er een serieuze versnelling in het peloton. Ik ontplofte op één van de hellingen en kwam er niet meer door en verliet dan maar na 165 km de wedstrijd, een mindere dag...
Dinsdag startte ik dan alweer in Binche-Chimay-Binche, ook hier duurde het lang tegen dat een vroege vlucht ruimte kreeg. Het eerste uur over brede golvende wegen was niet echt uitnodigend om weg te geraken. Eén keer schoof ik mee in een grote groep van een goede 20 renners, het leek er op alsof we weg zouden geraken, maar na een 10 tal kilometer werden we opnieuw ingerekend. Dan maar wachten op de lokale ronden. Hierin reed een grote groep een ronde voorop waarna alles in de laatste ronde weer samenliep. Ik waagde nog mijn kans samen met Yannick Eijssen, maar er was geen ontkomen aan. Op 5 kilometer van het einde vielen er wat gaten in de staart van de groep en zo kwam ik met wat achterstand binnen.
Donderdag viel ik dan weer in in Parijs-Bourges. Ondanks de koude en de strakke wind, enkele stevige heuveltjes in het midden van de koers viel de schifting al bij al mee. In het begin van de koers had ik nog wat zware benen, maar langzaam verbeterde ik. Zo kon ik zonder forceren uitrijden. Veel viel er niet te doen, een vroege vlucht, ingerekend op minder dan 10 km van het einde en dan spurt...
Zondag nam ik dan nog deel aan de laatste klassieker van het seizoen, Parijs-Tours, goed voor 235 km. Ik voelde me vrij goed en na 25 kilometer zette ik zelf een ontsnapping op, tot mijn grote verbazing reden we met 14 renners weg waarbij alle grote ploegen vertegenwoordigd waren behalve Belkin. We reden volle bak en zo hadden we na 40 km maar liefst 53 gemiddeld. Toch konden we nooit meer dan 20 seconden voorsprong nemen op het peloton, waar ze met verenigde krachten alles op alles zetten om deze hachelijke situatie recht te zetten. Dit lukte uiteindelijk en onmiddellijk hierna reden 4 renners weg. Zij reden daarna de hele wedstrijd voorop.
Omdat de wind vooral in het nadeel zat bleef de koers zéér gesloten en was de afmatting gering. Hierdoor had iedereen nog krachten over op het einde. Dit zorgde ervoor dat iedereen vooraan wou zitten op de smalle hellingen. Ik wrong een hele poos mee, maar na een valpartij had ik er genoeg van en nam ik geen risico's meer. Hierdoor belandde ik uiteraard achteraan, op 10 km van het einde moesten een pak renners afhaken op de voorlaatste helling. Ik probeerde er nog tussen te laveren en naar voor te rijden, maar dat was onbegonnen werk. Zo finishte ik even achterop in een wedstrijd die zoals verwacht uitdraaide op een massaspurt. Was er één Belkin renner in het begin mee geweest was de wedstrijd allicht anders verlopen...
Morgen vertrek ik nog naar China voor de Tour of Hainan en de Tour of Lake of Taihu. Ik probeer van deze mooie ervaring nog het beste te maken.
Klaas
dinsdag 1 oktober 2013
De verblindende schoonheid van de fiets.
Hallo
Zoals jullie waarschijnlijk reeds weten kreeg ik vrijdag zéér slecht nieuws te horen. In tegenstelling tot alle goede signalen en reeds ondertekende sponsor contracten komt er toch geen opvolger van mijn huidige ploeg Crelan-Euphony. Hoe de vork precies aan de steel zit weet ik ook niet precies, dat doet er ook niet meer toe, want dat verandert niks aan deze moeilijke situatie.
Aangezien ik al een akkoord had voor volgend jaar was ik vrij gerust, helaas vervalt dit nu allemaal en leef ik in onzekerheid. Ik hoef jullie niet te vertellen dat dat een zéér moeilijke situatie is. Over wat 2014 zal brengen kan ik nog geen uitspraken doen. Ik hoop enkel dat de fiets ook in 2014 nog centraal staat, want het blijft mijn grote passie. Dit nieuws komt nog zo hard aan na dit seizoen. Een eerste jaar op het allerhoogste niveau dat voor mij in het teken stond van zoveel en zo snel mogelijk progressie te maken en sterker te worden. Dat lukte goed, ik paste me steeds beter aan en was overtuigd (ik niet alleen trouwens) dat ik in 2014 de vruchten zou plukken. Helaas ziet het er naar uit dat die vruchten aan de boom zullen wegrotten...
De 'crisis' in het wielrennen is nog nooit zo groot geweest met maar liefst vijf en misschien nog een zesde ploeg die er mee ophouden, dit is meer dan 10% van de profploegen (in 2013 waren er 40). Ook België komt nu aan de beurt, als je weet dat 3 (Vlaanderen, Wallonië, Nationale Loterij) van de 5 ploegen enkel en alleen door de overheid instant blijven ziet de situatie er niet gezond uit. Ook in het buitenland zijn sponsors steeds schaarser, zie maar hoeveel ploegen er in stand gehouden worden door fietsconstructeurs.
Mijn inziens is het grote probleem in het wielrennen dat er geen continuïteit is. In plaats van elkaar te helpen, is er binnen de wielerwereld een zéér grote interne concurrentie met wantoestanden tot gevolg (onder andere het dopinggebruik waarvan ik wel geloof dat dit sterk teruggeschroefd is). Renners zijn concurrent van elkaar (in dezelfde ploeg -er zijn maar 30 plaatsen-), ploegen zijn concurrent van elkaar (voor sponsors, wedstrijden), wedstrijdorganisatoren (categorie, plaats op de kalender), organisaties (ASO vs. UCI voor de inkomsten), binnen de UCI... De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de schoonheid van de fiets verblindt als je er zelf in zit, maar misschien is dit wel de werkelijkheid. Verder wordt deze sport ook steeds duurder in onze contreien. Een parcours verkeersvrij maken in deze tijden vergt andere inspanningen dan in pakweg de jaren 70 en dit zal er niet op verbeteren.
Vraag is uiteraard wat de oplossing is. Er worden veel pogingen ondernomen, maar helaas lijken die weinig zoden aan de dijk te brengen en ik weet ook nog niet of er snel verandering komt. Als je ziet hoe amateuristisch de verkiezingen van de nieuwe UCI voorzitter de voorbije week verliepen zit er duidelijk nog weinig lijn in...
Dit is gelukkig het einde van de wereld niet. Ik hoop dat ik toch nog iets moois kan vinden voor 2014 en probeer nu de laatste wedstrijden ondanks deze vervelende situatie zo goed mogelijk af te werken.
Komende donderdag rijd ik nog de Sparkassen Giro Munsterland, zondag volgt dan de Tour du Vendée. Maandag ga ik dan nog van start in het Herfstcriterium van Oostrozebeke. Daarna volgen nog Parijs-Tours (13/10) en op 17/10 vertrek ik nog naar China voor de Ronde van Hainan (20-28/10).
Groeten
Klaas
Zoals jullie waarschijnlijk reeds weten kreeg ik vrijdag zéér slecht nieuws te horen. In tegenstelling tot alle goede signalen en reeds ondertekende sponsor contracten komt er toch geen opvolger van mijn huidige ploeg Crelan-Euphony. Hoe de vork precies aan de steel zit weet ik ook niet precies, dat doet er ook niet meer toe, want dat verandert niks aan deze moeilijke situatie.
Aangezien ik al een akkoord had voor volgend jaar was ik vrij gerust, helaas vervalt dit nu allemaal en leef ik in onzekerheid. Ik hoef jullie niet te vertellen dat dat een zéér moeilijke situatie is. Over wat 2014 zal brengen kan ik nog geen uitspraken doen. Ik hoop enkel dat de fiets ook in 2014 nog centraal staat, want het blijft mijn grote passie. Dit nieuws komt nog zo hard aan na dit seizoen. Een eerste jaar op het allerhoogste niveau dat voor mij in het teken stond van zoveel en zo snel mogelijk progressie te maken en sterker te worden. Dat lukte goed, ik paste me steeds beter aan en was overtuigd (ik niet alleen trouwens) dat ik in 2014 de vruchten zou plukken. Helaas ziet het er naar uit dat die vruchten aan de boom zullen wegrotten...
De 'crisis' in het wielrennen is nog nooit zo groot geweest met maar liefst vijf en misschien nog een zesde ploeg die er mee ophouden, dit is meer dan 10% van de profploegen (in 2013 waren er 40). Ook België komt nu aan de beurt, als je weet dat 3 (Vlaanderen, Wallonië, Nationale Loterij) van de 5 ploegen enkel en alleen door de overheid instant blijven ziet de situatie er niet gezond uit. Ook in het buitenland zijn sponsors steeds schaarser, zie maar hoeveel ploegen er in stand gehouden worden door fietsconstructeurs.
Mijn inziens is het grote probleem in het wielrennen dat er geen continuïteit is. In plaats van elkaar te helpen, is er binnen de wielerwereld een zéér grote interne concurrentie met wantoestanden tot gevolg (onder andere het dopinggebruik waarvan ik wel geloof dat dit sterk teruggeschroefd is). Renners zijn concurrent van elkaar (in dezelfde ploeg -er zijn maar 30 plaatsen-), ploegen zijn concurrent van elkaar (voor sponsors, wedstrijden), wedstrijdorganisatoren (categorie, plaats op de kalender), organisaties (ASO vs. UCI voor de inkomsten), binnen de UCI... De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de schoonheid van de fiets verblindt als je er zelf in zit, maar misschien is dit wel de werkelijkheid. Verder wordt deze sport ook steeds duurder in onze contreien. Een parcours verkeersvrij maken in deze tijden vergt andere inspanningen dan in pakweg de jaren 70 en dit zal er niet op verbeteren.
Vraag is uiteraard wat de oplossing is. Er worden veel pogingen ondernomen, maar helaas lijken die weinig zoden aan de dijk te brengen en ik weet ook nog niet of er snel verandering komt. Als je ziet hoe amateuristisch de verkiezingen van de nieuwe UCI voorzitter de voorbije week verliepen zit er duidelijk nog weinig lijn in...
Dit is gelukkig het einde van de wereld niet. Ik hoop dat ik toch nog iets moois kan vinden voor 2014 en probeer nu de laatste wedstrijden ondanks deze vervelende situatie zo goed mogelijk af te werken.
Komende donderdag rijd ik nog de Sparkassen Giro Munsterland, zondag volgt dan de Tour du Vendée. Maandag ga ik dan nog van start in het Herfstcriterium van Oostrozebeke. Daarna volgen nog Parijs-Tours (13/10) en op 17/10 vertrek ik nog naar China voor de Ronde van Hainan (20-28/10).
Groeten
Klaas
maandag 23 september 2013
GP de Wallonie en GP de la Somme
Hallo
Met de GP de Wallonie stond er vorige week nog een mooie wedstrijd gepland. 205 km moesten afgelegd worden met start in Cheaudefontaine en aankomst op de Citadelle van Namen. Ik kreeg de opdracht om proberen mee te gaan in een vroege vlucht. Helaas bleek dit niet eenvoudig. Het eerste uur sprong ik vaak mee, maar het peloton liep voorlopig niemand rijden. Toen we vervolgens in Trois Ponts de eerste zware helling van de dag te verwerken kregen zakte ik logischer wijs wat terug. Bovenop viel het wat stil en zo konden 10 renners wegrijden zonder mezelf...
Aangezien er behoorlijk wat kwaliteit in de kopgroep aanwezig was hield het peloton de voorsprong van de leiders binnen de perken. Dit zorgde er wel voor dat de wedstrijd nooit helemaal stil viel en er steeds stevig doorgereden werd. Samen met het slechte weer, de hellingen, de slechte wegen en strakke wind zorgde dit voor een lastige koers. Op 40 kilometer van het einde werden de vluchters ingelopen en ging het peloton op de kant. Jammer genoeg zat ik net iets te ver, en hoewel ik me nog vrij goed voelde belandde ik in een 3e waaier. Ik probeerde nog terug te keren, maar de meesten in mijn groep konden niet echt meer meerijden waardoor terugkeren er net niet meer in zat. Temeer omdat het peloton, dat nog 60 man sterk was, in de aanloop naar de laatste hellingen niet meer stil viel. Zo was mijn koers jammer genoeg afgelopen. Een slechte plaatsing... en collega's die niet meer gemotiveerd waren... De harde koers zorgde ook vooraan voor de nodige verbrokkeling en in tegenstelling tot andere jaren werd met Jan Bakelants de aanvaller beloond.
Vrijdag moest ik dan nog invallen in de GP de la Somme, een waaierkoers in de baai van de Somme over goed 200 kilometer. Hoewel er weinig wind stond, zorgde het lichte briesje toch voor de nodige nervositeit. Er werd dan ook snel van start gegaan. Ikzelf voelde me niet super in de start en hield me wat gedeisd. Dit bleek echter een foute beslissing, want na 25 km reden 23 renners weg, op één na waren alle ploegen vertegenwoordigd. Het peloton spartelde nog een 50 tal kilometer tegen en hield de voorsprong op 2min, maar toen brak de veer en was de wedstrijd voorbij voor iedereen die niet in de kopgroep zat. Ik reed de wedstrijd nog uit als training en werd 44e.
De conditie is niet slecht, maar ik merkte dat ik de voorbije koersen net een tikkeltje frisheid miste. Deze week doe ik het wat rustiger aan zonder koersen in de hoop om op het eind van het seizoen nog iets te kunnen meepikken.
Groetjes
Klaas
Met de GP de Wallonie stond er vorige week nog een mooie wedstrijd gepland. 205 km moesten afgelegd worden met start in Cheaudefontaine en aankomst op de Citadelle van Namen. Ik kreeg de opdracht om proberen mee te gaan in een vroege vlucht. Helaas bleek dit niet eenvoudig. Het eerste uur sprong ik vaak mee, maar het peloton liep voorlopig niemand rijden. Toen we vervolgens in Trois Ponts de eerste zware helling van de dag te verwerken kregen zakte ik logischer wijs wat terug. Bovenop viel het wat stil en zo konden 10 renners wegrijden zonder mezelf...
Aangezien er behoorlijk wat kwaliteit in de kopgroep aanwezig was hield het peloton de voorsprong van de leiders binnen de perken. Dit zorgde er wel voor dat de wedstrijd nooit helemaal stil viel en er steeds stevig doorgereden werd. Samen met het slechte weer, de hellingen, de slechte wegen en strakke wind zorgde dit voor een lastige koers. Op 40 kilometer van het einde werden de vluchters ingelopen en ging het peloton op de kant. Jammer genoeg zat ik net iets te ver, en hoewel ik me nog vrij goed voelde belandde ik in een 3e waaier. Ik probeerde nog terug te keren, maar de meesten in mijn groep konden niet echt meer meerijden waardoor terugkeren er net niet meer in zat. Temeer omdat het peloton, dat nog 60 man sterk was, in de aanloop naar de laatste hellingen niet meer stil viel. Zo was mijn koers jammer genoeg afgelopen. Een slechte plaatsing... en collega's die niet meer gemotiveerd waren... De harde koers zorgde ook vooraan voor de nodige verbrokkeling en in tegenstelling tot andere jaren werd met Jan Bakelants de aanvaller beloond.
Vrijdag moest ik dan nog invallen in de GP de la Somme, een waaierkoers in de baai van de Somme over goed 200 kilometer. Hoewel er weinig wind stond, zorgde het lichte briesje toch voor de nodige nervositeit. Er werd dan ook snel van start gegaan. Ikzelf voelde me niet super in de start en hield me wat gedeisd. Dit bleek echter een foute beslissing, want na 25 km reden 23 renners weg, op één na waren alle ploegen vertegenwoordigd. Het peloton spartelde nog een 50 tal kilometer tegen en hield de voorsprong op 2min, maar toen brak de veer en was de wedstrijd voorbij voor iedereen die niet in de kopgroep zat. Ik reed de wedstrijd nog uit als training en werd 44e.
De conditie is niet slecht, maar ik merkte dat ik de voorbije koersen net een tikkeltje frisheid miste. Deze week doe ik het wat rustiger aan zonder koersen in de hoop om op het eind van het seizoen nog iets te kunnen meepikken.
Groetjes
Klaas
donderdag 12 september 2013
GP de Fourmies en GP Briek Schotte (Desselgem)
Hallo
Zondag en dinsdag kwam ik aan de start in de GP de Fourmies (UCI 1.HC) en de GP Briek Schotte (een kermiskoers te Desselgem).
Van voor de start was het al duidelijk dat de wedstrijd in Fourmies na ruim 200 kilometer in een (massa)spurt beslecht zou worden. De bezetting met tal van topspurters (Greipel, Kittel, Bouhanni, Coquard, Kristoff, Hutarovich...) en hun spurtersploegen zorgden ervoor dat aanvallers weinig kans maakten. Het parcours was nochtans lastig, met tal van korte klimmetjes, maar net niet lastig genoeg om verschillen te maken. Ook het mooie weer, windstil en een deugddoende zon zorgden ervoor dat het peloton gesloten bleef. Het verwachtte scenario dus, vroege vlucht, terug ingelopen in de finale en spurten. Zo was het ongeveer, al duurde het dit keer wel zéér lang alvorens die vlucht van 6 gevormd was. Samen met ploegmaat Delfosse probeerde ik mee te springen, maar geen succes, na 37 kilometer reden dan toch 4 renners weg, maar onder impuls van BigMat liep alles na 45 km weer samen. Opnieuw volle bak oorlog, dit keer schoof ik niet meer mee, aangezien ik al veel gegeven had in de eerste 37 kilometer. Uiteindelijk duurde het tot kilometer 66 vooraleer 6 renners wegreden, tot dan hadden we meer dan 50 km/u op een geaccidenteerd parcours! Zo zie je maar dat dat geijkte scenario niet altijd vanzelfsprekend is. Toen de sanitaire stop gedaan was en de voorsprong tot 5 minuten was opgelopen nam FDJ samen met AG2R de achtervolging op zich. Bij het ingaan van de 5 lokale ronden hadden de leiders nog 3 minuten voor. Maar toen er in de derde ronde versneld werd werden de koplopers ingelopen. Op goed anderhalve ronde van het einde zorgde een valpartij voor een scheur in het peloton. Het eerste deel (circa 45 renners) met de spurters viel niet meer stil, ikzelf zat achter de breuk en kwam zo niet meer in de kop van de koers. Veel had dit waarschijnlijk niet verandert, want de wedstrijd eindigde op de voorziene spurt die door Bouhanni gewonnen werd.
Dinsdag nam ik dan deel aan de kermiskoers in Desselgem waar we 17 ronden moesten afleggen, goed voor 155 km. De wedstrijd werd verreden onder herfstige omstandigheden, veel wind en stevige buien. De smalle wegen en vele bochten in de zone van de aankomst zorgden verder voor afscheiding. Van in het begin werd er onder impuls van Omega Pharma Quick Step fel gekoerst, maar toch kwam er niet meteen afscheiding vooraan, achteraan stond de deur wel flink open in het peloton... In de vierde ronde reden dan toch 4 renners weg, onmiddellijk gevolgd door nog een zevental. Ik zette de achtervolging in, maar werd afgeremd door een lekke band. Na de wissel kon ik nog opnieuw aansluiten bij het peloton, de koplopers waren ondertussen al ver weg. Daarna volgde nog een tegenreactie van een 15 tal renners, maar de drang was er niet echt meer om nog mee te gaan aangezien de koers toch gereden was. Na 100 km gaf ik er dan maar de brui aan in het peloton dat nog een 30 tal renners telde, slechts 20 renners brachten de wedstrijd tot een goed einde...
Volgende week volgt de GP de Wallonie, een wedstrijd waar ik me nog eens wil tonen.
Klaas
Zondag en dinsdag kwam ik aan de start in de GP de Fourmies (UCI 1.HC) en de GP Briek Schotte (een kermiskoers te Desselgem).
Van voor de start was het al duidelijk dat de wedstrijd in Fourmies na ruim 200 kilometer in een (massa)spurt beslecht zou worden. De bezetting met tal van topspurters (Greipel, Kittel, Bouhanni, Coquard, Kristoff, Hutarovich...) en hun spurtersploegen zorgden ervoor dat aanvallers weinig kans maakten. Het parcours was nochtans lastig, met tal van korte klimmetjes, maar net niet lastig genoeg om verschillen te maken. Ook het mooie weer, windstil en een deugddoende zon zorgden ervoor dat het peloton gesloten bleef. Het verwachtte scenario dus, vroege vlucht, terug ingelopen in de finale en spurten. Zo was het ongeveer, al duurde het dit keer wel zéér lang alvorens die vlucht van 6 gevormd was. Samen met ploegmaat Delfosse probeerde ik mee te springen, maar geen succes, na 37 kilometer reden dan toch 4 renners weg, maar onder impuls van BigMat liep alles na 45 km weer samen. Opnieuw volle bak oorlog, dit keer schoof ik niet meer mee, aangezien ik al veel gegeven had in de eerste 37 kilometer. Uiteindelijk duurde het tot kilometer 66 vooraleer 6 renners wegreden, tot dan hadden we meer dan 50 km/u op een geaccidenteerd parcours! Zo zie je maar dat dat geijkte scenario niet altijd vanzelfsprekend is. Toen de sanitaire stop gedaan was en de voorsprong tot 5 minuten was opgelopen nam FDJ samen met AG2R de achtervolging op zich. Bij het ingaan van de 5 lokale ronden hadden de leiders nog 3 minuten voor. Maar toen er in de derde ronde versneld werd werden de koplopers ingelopen. Op goed anderhalve ronde van het einde zorgde een valpartij voor een scheur in het peloton. Het eerste deel (circa 45 renners) met de spurters viel niet meer stil, ikzelf zat achter de breuk en kwam zo niet meer in de kop van de koers. Veel had dit waarschijnlijk niet verandert, want de wedstrijd eindigde op de voorziene spurt die door Bouhanni gewonnen werd.
Dinsdag nam ik dan deel aan de kermiskoers in Desselgem waar we 17 ronden moesten afleggen, goed voor 155 km. De wedstrijd werd verreden onder herfstige omstandigheden, veel wind en stevige buien. De smalle wegen en vele bochten in de zone van de aankomst zorgden verder voor afscheiding. Van in het begin werd er onder impuls van Omega Pharma Quick Step fel gekoerst, maar toch kwam er niet meteen afscheiding vooraan, achteraan stond de deur wel flink open in het peloton... In de vierde ronde reden dan toch 4 renners weg, onmiddellijk gevolgd door nog een zevental. Ik zette de achtervolging in, maar werd afgeremd door een lekke band. Na de wissel kon ik nog opnieuw aansluiten bij het peloton, de koplopers waren ondertussen al ver weg. Daarna volgde nog een tegenreactie van een 15 tal renners, maar de drang was er niet echt meer om nog mee te gaan aangezien de koers toch gereden was. Na 100 km gaf ik er dan maar de brui aan in het peloton dat nog een 30 tal renners telde, slechts 20 renners brachten de wedstrijd tot een goed einde...
Volgende week volgt de GP de Wallonie, een wedstrijd waar ik me nog eens wil tonen.
Klaas
Abonneren op:
Posts (Atom)