Weblog Klaas Sys

Vliegmeeting op dag 5 en 6

2012-02-10T17:01:00.002+01:00

Hallo

De Ronde van Qatar zit er op! De laatste 2 ritten kenden zoals steeds een hectisch verloop om uiteindelijk op een massaspurt uit te draaien.

Gisteren werd er gestart aan het Camel Race Circuit om 160 km verder aan te komen in Al Khor Corniche. De wind was eindelijk komen opzetten waardoor het opnieuw zéér nerveus werd. De vele richtingsveranderingen zorgden telkens voor de nodige nervositeit in het peloton. Gelukkig kwam er al snel een ontsnapping van 5 renners tot stand met ploegmaat Ryota. Zij liepen tot 6 minuten uit waarna de spurtersploegen de wedstrijd controleerden. En de laatste vluchters op 20 km van het einde bij de lurven grepen. Voor mij werd het een hectische dag, ik voelde me weer wat beter, maar twee lekke banden kostten me toch veel krachten. Na 100 km reed ik lek, en net toen ik opnieuw kwam aansluiten bij wagen nr. 1 reed ik opnieuw lek! Toen ik opnieuw kwam aansluiten kregen we net zijwind, waardoor ik dus serieus afgezien heb... Op 5 km van het einde liet ik het belopen. De vele valpartijen, waarbij mijn ploegmaat Sonnery spijtig genoeg zijn sleutelbeen brak, hadden me toch wat angst bezorgd waardoor ik de risico's op het einde zoveel mogelijk vermeed.

Vandaag was dan de laatste etappe, ééntje van 120 km. Maar blijkbaar hadden de meesten er nog niet genoeg van, omdat de wind 3/4 in de rug zat zagen meerdere renners mogelijkheden... De vlag ging naar beneden en alles werd onmiddellijk op de kant getrokken. Het peloton scheurde hierop in verschillende stukken uitéén. Ik belandde zoals al snel in een tweede grote waaier. Na een achtervolging waarvan ik nog altijd sterren zie kwamen we na een 20 tal kilometer vooraan aansluiten. Het viel echter niet stil, tot aan de eerste tussenspurt bleef het ontzettend hard gaan. Na die spurt lukte het dan toch voor 6 renners om een ontsnapping op te zetten. Veel voorsprong kregen ze echter niet omdat de spurtersploegen zich direct op kop zetten. Na één uur stonden er meer dan 54 km op de teller, nog nooit meegemaakt! Na 60 km vatten we nog 10 plaatselijke ronden van 6 km aan. De voorsprong van de leiders begon te slinken en met nog 2 ronden te gaan werden ze weer ingelopen. Ik voelde me goed op het einde en kon me vrij vlot vooraan handhaven, op 2 ronden van het einde zette ik me dan opnieuw achteraan om veilig binnen te lopen waar ik ook in slaagde. De 120 km werden afgelegd in 2u20', net geen 52 gemiddeld. Greg Henderson meldde op twitter dat hij vandaag de snelste wedstrijd uit zijn carrière reed...

Voilà,
op naar de Ronde van Oman.

Klaas

4e dag Qatar: Hectisch, hectischer, hecti!!!schst!!!...

2012-02-08T16:44:00.003+01:00

Hallo

Vandaag rit 4 overleefd! Een rit van de Perzische Golf richting Golf van Bahrein met daartussen woestijn en wind, en dit keer meer dan de andere dagen.

Als nieuwelingen stond iedereen dan ook aan de start. Drummen om op de eerste rij te staan, wringen tijdens de neutralisatie als gekken en toen de vlag naar beneden ging, sprinten voor dood tot aan de eerste bocht na 700m waar de wind schuin achter stond!
De schade bleef al bij al beperkt tot 4 groepen. Gelukkig voelde ik me beter vandaag en kon ik lange tijd stand houden in de groep 2 (groep 2 en 3 kwamen snel opnieuw samen). En na een hevige achtervolging en richtingsverandering kwam ik terug bij het eerste peloton. Nu viel het helemaal stil en dit was het sein voor 2 renners waaronder mijn ploegmaat Shimizu om er vandoor te gaan. Hierna werd een plaspauze ingelast en dus was alles te herdoen na een hectisch eerste uur.
Toen de voorsprong van de twee leiders tot 7 minuten opgelopen was begon de wedstrijd opnieuw. Het hypernerveuze peloton viel nu niet meer stil en iedere kleine richtingsverandering zorgde voor een adrenalinestoot in het peloton. De leiders werden dan ook al teruggegrepen op 40 km van het einde. Bij het aanvatten van de lokale ronden ging het hek dan helemaal van de dam. De hele boel spatte uitéén. Ik kon behoorlijk stand houden en kwam in een derde waaier terecht. Met nog één ronde te gaan kwam ik weer aansluiten bij de groep na de 15 leiders. Het harde knokken werd dan toch een beetje beloond! Jammer genoeg zorgde een valpartij op 5 km van het einde opnieuw voor een breuk. Waardoor ik weer wat achterop kwam. Uiteindelijk bolde ik als 45e binnen. Geen memorabele uitslag natuurlijk, maar op zo'n hectische dag niet slecht en na de opdoffer van gisteren vooral goed voor het morele front!

Morgen belooft het een gelijkaardige dag te worden...

Gr Klaas

2e en 3e dag Ronde van Qatar

2012-02-07T15:40:00.002+01:00

Hallo

Ondertussen is de Ronde van Qatar halfweg en daar ben ik blij om, want momenteel gaat het niet echt goed met mij. Ook al is deze wedstrijd helemaal mijn ding niet, toch functioneer ik niet zoals normaal.

Na de eerste rit voelde ik me al slap en gisteren werd het enkel maar slechter. Een gastro-enteritis bacterie heeft me getroffen. Ik voel me niet ziek of slecht, maar mijn spijsverteringsstelsel werkt dus niet naar behoren. Hierdoor kan ik niet de nodige energie opnemen, en in deze wedstrijd en op dit niveau is het noodzakelijk om 100% te zijn. Vandaag was het grootste gerommel in de buik wel over, maar het zal misschien nog enkele dagen duren vooraleer het krachtenarsenaal weer aangevuld is.

Over de wedstrijd dan:
Gisteren een ploegentijdrit van 11,2 km, waarin we zoals verwacht op onze plaats eindigden. Met een ploeg die helemaal niet voor dit korte, explosieve werk gemaakt is, verloren we 1min10s op de winnaar, Garmin-Barracuda, een ploeg die gemaakt is om hun spurter af te zetten in de laatste meters.

Vandaag mochten we 146 km door de woestijn rijden. Gelukkig (voor mij) stond er slechts een lichte wind. Eénmaal de goede vlucht van 4 renners vertrokken was, met ploegmaat Lemair, werd de wedstrijd gecontroleerd door de spurtersploegen. Enkel bij de richtingsveranderingen was het zoals steeds opletten geblazen en gebeurden er weer gekke toeren!!!
Op 40 km van het einde ging alles dan op de kant, ik voelde me al niet echt lekker en zat achteraan. Door een bijna valpartij kwam ik nog eens tot stilstand en kwam zo op een gaatje terrecht waarna ik er 'af schoot' en zo de wedstrijd in de laatste waaier beeindigde. Leuk is anders! Hopelijk keert de kracht wat terug, anders kan het morgen een lange dag worden.

Groetjes uit het indrukwekkende Qatar
Klaas

1e rit: Ronde van Qatar

2012-02-05T19:11:00.002+01:00

Hallo

Vandaag is het echt begonnen, de Ronde van Qatar. En ik moet zeggen dat het voor mij toch wel even schrikken was. Niet de snelheid verwonderde me, gezien het sterke deelnemersveld en de vlakke ritten wist ik maar al te goed dat de 53x11 het meest gebruikt zou worden, maar wel de manier van koersen. Ik had de indruk dat het één lange massaspurt was vandaag. Wetende dat ik massaspurts haat voelde ik me dan ook niet echt op mijn gemak. Maar het is nu éénmaal zo, alle grote spurtersploegen zijn hier aanwezig en omdat het de eerste koers is zijn alle ploegen supergemotiveerd om hun 'treintje' op de rails te zetten. Jammer genoeg is het steeds vechten voor de sporen en ontsporingen zijn dan ook niet weg te denken. Tot hier de metamorfoses, ik beleefde dus heel wat schrik vandaag. Na een tweetal kilometer vertrok er één renner die een 80 tal km vooruit reed. Na 66 km ging alles plots op de kant, de nervositeit zorgde voor een crash en vervolgens vloog alles in brokken uitéén en met nog 40 km vloeide alles opnieuw samen waarna de wedstrijd eindigde op een massaspurt die gewonnen werd door Tom Boonen. Ikzelf beleefde geen al te leuke dag, het wringen en gek doen is niet echt mijn ding en dan beland je al snel achteraan. Niet de ideale plaats in een wind koers, maar ja, al snel bleek dat er weining te winnen viel voor mij vandaag en dan ga ik me ook niet mengen in een spurt waar ik niks te zoeken heb. Ik bolde uiteindelijk als 114e binnen op 37sec.

Morgen is het een halve rustdag. Een ploegentijdrit van 11,2 km, kort en hevig dus!

Klaas

Klaar voor de start

2012-01-30T16:35:00.002+01:00

Hallo

Ondertussen zijn we weer al een week verder en meteen komen de eerste wedstrijden wel heel dicht bij. Het seizoen is ondertussen al op gang geschoten met koersen o.a. in Australië, Argentinië en ook in Frankrijk. Maar de meeste toprenners die zich voorbereiden op de klassieke lente kiezen voor het duo Qatar/ Oman. Een toprenners ben ik nog niet ;), maar ik het heb het genoegen om er daar ook eens tussen te rijden.

Hopelijk lukt dat er tussen rijden een beetje. De voorbereiding is allesinds goed verlopen, tot nu toe was het weer fantastisch naar Belgische normen en dus heb ik al mijn geplande trainingen kunnen afwerken. De twee ploegstages waren een aangename manier om de conditie helemaal op punt te stellen. Zoals al eerder gezegd trek ik zonder grote ambities naar Qatar en Oman, de bedoeling is vooral om sterk uit deze wedstrijden te komen en mij te lanceren voor een goed seizoen. Moest ik eens in beeld kunnen komen ga ik het natuurlijk niet laten ook...

Gegevens over beide wedstrijden zijn te vinden op onderstaande links:
Tour of Qatar
Tour of Oman

Ondertussen is mijn programma min of meer bekend voor dit voorjaar. Zoals verwacht staan er na Qatar en Oman, uitgezonderd 'les Boucles du Sud Ardèche' vooral 2e categorie wedstrijden op de kalender. Toch zijn er zeker en vast nog enkele mooie uitdagingen.
Een overzicht tot en met maart:

26/02 Boucles du Sud Ardèche
04/03 GP Lillers
17/03 Classique Loire Atlantique
18/03 La Roue Tourangelle
23/03 - 01/04 Tour du Maroc

Tot de volgende
Klaas

Nog twee weken!

2012-01-22T19:58:00.003+01:00

Hallo

Ondertussen ben ik terug thuis van de 10 daagse ploegstage in La Londe les Maures. We hebben er goed gewerkt met de ploeg, niet alleen vele uren, maar ook kwaliteit. Met een voldaan, maar fris gevoel - ik voel me zeker niet kapot - kon ik de stage dan ook afsluiten. De eerste dagen na de stage staan vooral in het teken van herstel om de geleverde arbeid optimaal te laten renderen. Daarna staan nog enkele stevige trainingen op het programma, waarna de laatste week voor het grote debuut in de Ronde van Qatar weer in het teken van herstel staat.
Aangezien dit mijn vuurdoop wordt op dit niveau weet ik niet waar ik mezelf moet plaatsen. Op de onderste trede van de ladder uiteraard, alleen is de vraag hoe ver die onderstede trede onder de andere ligt...

Gr Klaas

Laatste zware trainingen met een goed gevoel afgesloten

2012-01-18T22:37:00.002+01:00

Hallo

Gisteren en vandaag hebben we de laatste twee grote trainingsritten van de stage afgewerkt. Morgenvoormiddag gaan we nog wat losrijden alvorens huiswaarts te keren.

Gisteren brachten we 5u in het zadel door en vandaag nog een uurtje meer, 6u dus. Uiteraard is dit vermoeiend, maar ik sloot de trainingen en stage dus met een goed gevoel af. Niet alleen de benen en conditie voelen goed aan, ik voel me ook nog fris en ik heb vooral het gevoel dat ik goed gewerkt heb op deze stage wat toch het eerste objectief is!

Gisteren reden we nog over ietwat vlakkere wegen met in totaal drie klimmen, de Pas de Cerf, de Notre Dames des Anges vanuit Gonfaron en de col de Babaou vanuit Collobrières.
Vandaag stond de training volledig in teken van het bergop rijden en hebben we de Notre Dames des Anges vanuit 4 zijden beklommen, de Pas de Cerf was het opwarmertje en de col de Babaou de afsluiter van een tocht waarin we meer dan 3000 hoogtemeters overwonnen.

Voilà, zoals je ziet hebben we niet stilgezeten. Nu volgt een herstelfase zodat deze trainingen optimaal renderen.

Klaas

De laatste dagen

2012-01-17T09:23:00.000+01:00

Hallo

Vandaag zijn we ondertussen aan de voorlaatste 'grote' training van de stage toe. We gaan zo meteen op pad voor een 5tal uur, morgen doen we daar dan in principe nog een uur bij en donderdag sluiten we af met een ritje van een tweetal uur.

Na de training op zaterdag waarin we wat wedstrijdsimulaties deden stond de zondag in het teken van recuperatie. We hebben met zijn allen 1u30 gefietst aan een gezapig tempo, ideaal dus om de batterijen weer wat op te laden na de eerste vier dagen. Gisteren gingen we dan op pad voor een training van 4u waarbij het accent vooral lag op snelheid en explosiviteit. Het parcours was dan ook wat vlakker dan de voorbije dagen.

Klaas

Kilometers malen...

2012-01-13T22:30:00.004+01:00

Hallo

Zoals de titel doet vermoeden hebben we vandaag meerdere uren in het zadel doorgebracht. De bedoeling was eerst om vandaag 5u te trainen en morgen 6u. De goede moraal en het parcours leiden er echter toe dat er vandaag al 6u op de teller stonden. En het zijn er die tellen!

Rond een uur of 10 trokken we met zijn vieren op pad. Hoewel het fris was, door de heldere nachten lagen er hier en daar zelfs enkele ijsplekken, was de zon opnieuw van de partij. Na een twintigtal minuten de kustlijn te volgen tot in het mooie Bormes-les-Mimosas stond het eerste klimwerk op het programma. De Col de Gratteloup gevolgd door de Col de Babaou waren onmiddellijk stevige opwarmers voor de zwaarste col van de dag. Inderdaad, U vraagt wij draaien, de col de Notre Dames des Anges (zuidkant), werd meteen de zwaarste brok van de dag. Een 'geitenpad' dat niet loopt, maar wel steil bergop gaat was het decor.

Na een mooie afzink en een deugddoend vlakker stuk stonden nog 4 'colletjes' op het programma, la Garde Freinet, de Col du Périer gevolg door de Col de Taillude en de Col de Babaou van de noordzijde om af te sluiten. Na 5u20 passeerde we opnieuw aan ons logement waarna we besloten om nog 40 minuten langs de zee te rijden zodat er uiteindelijk 6u op de teller stonden.

Voor de liefhebbers van cijfers:
Duur: 6u
Afstand: 178,9 km
Gemiddelde snelheid: 29,8 km/u
Hoogtemeters: 2700m
Temperatuur: 11°C, een blauwe hemel, een stralende zon en een lichte bries
Caloriën: 4300 kcal

Uit die laatste kan je afleiden dat de zelfgemaakte spaghetti bolognaise, gevolgd door een eveneens zelfgemaakte appelcrumble (inderdaad, na 6u is een lichte dessert toegestaan) gesmaakt heeft!

Voila, nu ga ik slapen en morgen staan er 4 'vlakke' uren op het programma. Tijdens deze training gaan we ook een 4tal keer ronddraaien om wat wedstrijdritme te simuleren. Zondag volgt dan een recuperatie dag.

Slaapwel
Klaas

Eerste trainingen

2012-01-12T17:29:00.002+01:00

Hallo

Goed aangekomen aan de côte d'Azur!
Ondertussen hebben we al twee keer gereden. Gisteren zijn we rustig begonnen met een training van 3u met één beklimming van de col de Babaou. Een ideale rit om de autorit van daags voordien te verteren en de benen los te maken.

Vandaag hebben we dan wat steviger getraind, 4u45 met 5 beklimmingen. Drie keer le 'Mont des Oiseaux' en nog één beklimming van de col de Fourches en de col de Babaou. Uiteindelijk stonden er 142 km op de teller en 2000 hoogtemeters.

Morgen en overmorgen staan er nog twee stevige trainingen op het programma. Zondag wordt dan een recuperatie dag. Hopelijk blijft het weer goed, de aangename zon maakt de trainingen nog zo aangenaam.

Groetjes uit het zuiden
Klaas

Tweede stage: La Londe les Maures

2012-01-08T21:26:00.002+01:00

Hallo

Morgen vertrek ik opnieuw voor een stage. Dit keer gaat het wat minder ver, het zuiden van Frankrijk wordt de komende 11 dagen mijn uitvalsbasis. Met de 4 Europese renners van de ploeg zitten we gelogeerd in La Londe les Maures. Hopelijk kunnen we van daaruit onder zonnige omstandigheden de laatste kantjes richting het nieuwe seizoen afronden, want na deze stage komen de eerste wedstrijden wel heel dicht bij...
De laatste rechte lijn is nu definitief ingezet!

Groetjes
Klaas

Voorbereiding op het grote werk

2012-01-03T21:47:00.002+01:00

Hallo

Natuurlijk breng ik eerst en vooral mijn beste wensen voor 2012 over aan jullie allemaal en uiteraard is dit cliché, maar daarom niet minder gemeend!

Mijn 'uitje' naar Japan ligt ondertussen al een tweetal weken achter de rug. Van 'jetlag' is er helemaal geen sprake meer en dus kan er volop getraind worden. Voorlopig doe ik dit nog in ons (soms grauwe, maar warme) Belgenland. Zowel het trainingsvolume alsook de intensiteit is er serieus op vooruit gegaan sinds mijn terugkomst.
Dit heeft meerdere oorzaken, de weersomstandigheden laten het toe, ik kan mij nu volledig focussen op 'het fietsen' en dit komt dan ook op de eerste plaats en ik doe het uiteraard graag. Maar de hoofdreden is toch nog van een andere aard, mijn koersdebuut in 2012. Dit is iets vroeger dan oorspronkelijk voorzien en onmiddellijk een wedstrijd van een zéér hoog niveau waar 'rustig inrijden', 'wedstrijdritme opdoen' en 'kilometers malen' letterlijk termen zijn die met los zand aanéén hangen. Mijn vuurdoop komt er namelijk aan begin februari in de Ronde van Qatar en daarna de Ronde van Oman. Twee relatief nieuwe wedstrijden die op korte tijd geevolueerd zijn tot de belangrijkste 'voorbereidings'wedstrijden van het jaar. Een heel resem toppers tekent dan ook present. En uiteraard zorgt dit wat voor schrik, ik zal er geen uitslagen rijden, daar ga ik toch vanuit, maar ik wil er ook niet helemaal afgaan...

Ik zie deze wedstrijden vooral als een uitmuntende ervaring en een manier om sterker te worden. Ik weet nu al dat ik er zal afzien, maar ik hoop er dan later op het seizoen de vruchten van te plukken. Ik start er dus zonder druk, maar ik weet nu al dat ik toch maar met een klein hartje aan de start van de eerste rit zal komen!

Groetjes
Klaas

Terug van Japan

2011-12-24T16:45:00.004+01:00

Konishiwa

Het eerste trainingskamp zit er ondertussen op. Na een lange reis, Japan is nu éénmaal niet naast de deur ben ik terug goed aangekomen in België met een valies vol mooie herinneringen.

Zoals je op het vorige bericht al kon lezen waren onze dagen meer dan goed gevuld. Zo ook de laatste twee dagen. Dinsdag gingen we in de voormiddag nog pittig trainen. Dit keer maakten we een verpaatsing met de wagen om bergop te kunnen trainen. Drie keer reden we een col op van 7 km lang. Meteen ook de eerste keer dat de hartslag flink de hoogte in ging tijdens de voorbereiding. Maar ja, "no pain, no gain" is de leuze zeker?

Dinsdag namiddag gingen we dan nog de Bridgestone Anchor fietsen fabriek bezoeken en werden we voorgesteld aan het directie comité van Bridgestone Anchor en dus ook van de ploeg.

Woensdag was er geen tijd meer om te trainen. s'Morgens vroeg vertrokken we al richting het reusachtige Tokyo waar 's namiddags de ploegenvoorstelling was. Het vekeer viel nog mee waardoor we nog wat tijd hadden om Tokyo eens snel te bezoeken. Eén woord is er hier maar voor, gigantisch! Met zijn agglomeratie erbij is Tokyo dan ook de grootste stad ter wereld (33 200 000 inwoners ofte 3 keer België op een hoopje gesmeten).
De ploegvoorstelling zelf verliep ook zéér vlot en werd bijgewoond door sponsors en de ruim opgedaagde pers. Adidas overhandigde ook nog de voor ons speciaal ontwikkelde brillen en ook Shimano was vertegenwoordigd om onze schoenen de thermo formeren.

Na deze ploegvoorstelling trokken we nog met het hele team naar een restaurant in Tokyo en sloten we de stage af met een traditionele Japanese maaltijd. Het klinkt bijna als een sprookje en dat was het ook.
Jammer genoeg kwam er donderdag een brutaal einde aan dit verhaal en ging het alweer richting België. Na een vermoeiende reis van 24u lag ik terug in mijn eigen bed.

Voilà, met deze stage werd 2011 mooi afgesloten en 2012 al een week vroeger op gang geschoten.
Langs deze weg wens ik iedereen alvast een goed eindejaar toe!

Klaas

Eerste dagen in Japan

2011-12-19T04:22:00.003+01:00

Konishiwa

Onderussen ben ik al drie dagen in Japan. We zijn hier zeer goed ontvangen. De eerste dag hebben we een pak nieuw materiaal in ontvangst genomen en alles in orde gebracht. Ik kan nu al zeggen dat het niet aan het materiaal zal liggen... ook de nieuwe outfit mag er zeker zijn. Sober, retro en modieus tegelijk.

De tweede dag hebben we dan kennis gemaakt met de Japanese ploegmaats. Dat is uiteraard niet altijd even eenvoudig vanwege de taalbarriere, maar verrijkend is het zeker. Dit eerste contact verliep tijdens een vlakke training van 120 km. Het is even opletten, want het verkeer is niet te vergelijken met ons verkeer. Alleen al links rijden vergt opperste concentratie. De dag hebben we dan afgesloten met een gezamelijk Japanees diner getrakteerd door de manager. Dit was een zeer leuke en lekker ervaring. De lokale schotels werden rijkelijk op tafel gezet waarna we met de stokjes, uiteraard, ons tegoed deden aan al dat lekkers volgens de Japanse traditie.

Vandaag hebben we dan een korte training van 2u1/2 afgewerkt met enkele specifieke oefeningen. Nu gaan we in de namiddag richting het hospitaal voor een medische check up.

Morgen gaan we opnieuw wat langer training met enkele cols. Overmorgen volgt dan nog een ploegenvoorstelling in Tokyo en donderdag gaat het opnieuw richting Belgie. Dat zal opnieuw aanpassen zijn, het uurverschil, de deugddoende zon - geen wolkje te bespeuren en een goede tien graden - en de Japanese keuken.

Lang zal ik echter niet in Belgie moeten vertoeven, want van 4 tem 14 januari verzamelen we met de Europese renners voor een stage in het zuiden van Frankrijk.

Op deze manier zal het nieuwe seizoen er snel zijn.

Klaas

Bridgestone Anchor Pro Cycling Team: Japan, here we come!

2011-12-14T20:35:00.002+01:00

Hallo

Een winterslaap is er om uit te rusten, ook voor mijn pen! Vandaar dat het hier even wat doods was, mijn excuses...
Nu ja, zo doods was het niet. Mijn dagen waren meer dan gevuld en de doodse periode is dan ook voorbij gevlogen. En over vliegen gesproken! Vrijdag doe ik dit letterlijk en ga ik op uitnodiging van de hoofdsponsor van mijn ploeg voor 2012, het 'Bridgestone Anchor Pro Cycling Team! voor zes dagen naar Japan. Ik vermoed dat dit een super ervaring zal worden en meteen ook een unieke gelegenheid om eens in het land van de rijzende zon te komen!. Daar in Japan zal ik mijn nieuwe ploegmaats voor het eerst zien, trainen, testen ondergaan, nog wat administratieve en logistieke zaken regelen en de ploegvoorstelling bijwonen.

Ik kijk er al naar uit.

Meteen ga ik ook al mijn eerste goede voornemen voor 2012 lanceren. Mijn blog opnieuw regelmatig stofferen en in een nieuw kleedje steken.

Tot hoors,
Klaas

Een nieuwe start!

2011-11-10T20:20:00.002+01:00

Hallo

Na enkele weken van rust, waardoor de 'goesting' bij mij snel terug komt en mede dankzij het goede weer, heb ik de (trainings)draad opnieuw opgenomen. In de maand november doe ik het evenwel nog rustig aan, tijdens deze eerste periode is het vooral de bedoeling om de conditie te onderhouden en dus zeker nog niet te forceren. Tijdens de maand december wordt het trainingsvolume dan flink verhoogd om er in januari dan nog een schepje bij te doen. Dat moet dan volstaan om klaar te zijn voor het wielerseizoen 2012 in de hoop opnieuw een stap vooruit te zetten.

Groetjes
Klaas

De allerlaatste

2011-10-10T10:04:00.002+02:00

Hallo

Gisteren heb ik 2011 definitief afgesloten met de traditionele kermiskoers in het Deerlijkse gehucht, de Belgiek. 13 ronden van goed 8 km, twee bruggen over de autostrade, herfst weer met wind en natte wegen en 72 deelnemers waren de ingrediënten!

De eerste ronde wachtte ik zoals gewoonlijk wat af, na die eerste ronde schoof ik op naar voren en eens vooraan gooide ik me maar mee in de strijd. Op het einde van de tweede ronde kon ik samen met nog een renner een kloofje slaan, een rondje verder sloot nog een renner aan en zo kwamen we met drie voorop. Het duurde tot bij het ingaan van de vijfde ronde vooraleer er nog versterking kwam. Een 12 tal achtervolgers kwam terug waardoor we een uitgebreide kopgroep kregen. Hoewel we goed rond reden slaagde een achtervolgende groep van goed 10 renners er toch nog in om terug te komen tot op een 20 tal seconden. Voor twee renners was dit het teken om er op zowat 5 ronden van het einde vandoor te gaan. Net voor het aansluiten van de tweede groep trok ik samen wet twee renners in de tegenaanval op de twee leiders. Omdat mijn twee medevluchters net twee ploegmaats waren van de twee vooraan wilden de twee niet voluit meewerken, waardoor terugkeren onmogelijk was. Na zowat een ronde werd ik terug gegrepen door een nieuwe tegenreactie van een 10 tal renners. De voorsprong van de leiders was ondertussen een kleine minuut. Hoewel we vrij goed rondreden kwamen we maar met mondjes maat terug op het kopduo. Op twee ronden van het einde slonk de voorsprong dan toch tot een 20 tal seconden. In die voorlaatste ronde kon één renner de sprong naar voren maken. Wij bleven met de rest van de kopgroep op zowat 15 seconden hangen. In de laatste ronde kon ik me ook losmaken van de achtervolgers en na een lange achtervolging met de wind op kop kon ik op 3 kilometer van het einde ook nog vooraan aansluiten. Hierbij moest ik echter mijn laatste krachten aanspreken. Ik viel wel nog twee keer aan, maar moest op een kilometer van het einde opnieuw afhaken bij de laatste aanvallen en zo werd ik op enkele seconden 4e.

Zo kan ik het seizoen met een goed gevoel afsluiten.

Klaas

Laatste koers

2011-10-09T10:39:00.001+02:00

Hallo

Beetje laat, maar ik heb toch nog beslist om vanmiddag de starten in Deerlijk-Belgiek (14u30). Hopelijk kloppen de weersverwachtingen en komen die opklaringen er nog aan...

Klaas

La Viking 76

2011-10-04T09:39:00.002+02:00

Hallo

Zondag stapte ik dan toch nog op de fiets, 26 graden en een stralende zon, voor iemand die graag fietst geen al te zware opgave dus...

Enkel de verre verplaatsing en het vroege uur vielen wat tegen, maar eens de fiets op was dit al snel vergeten. Met zo'n 300 deelnemers vertrok ik zondag om 8u30 in Jumièges-sous-Mesnil voor de cyclosportieve wedstrijd 'la Viking 76'. 175 mooie kilometers moesten we afleggen door het heuvelachtige land van de Seine-Maritime. Al op de eerste helling na 10 km werd een eerste selectie gevoerd, boven schoten we nog met een 50 tal renners over, waarvan de helft zowat amateur wielrenners. Omdat ik zag dat het een rare 'wedstrijd' zou worden besloot ik in de aanval te trekken. Dit deed ik dan ook boven op die helling en zo raakte ik na goed 10 km voorop met 2 kompanen amateur renners van de Franse Divisie 1 ploeg Saint-Austreberthe. Met zijn drieën reden we een stevig tempo. De achtervolgers, een peloton van zo'n 50 renners, bleven lange tijd hangen op 1 minuut. Hoewel wij in ondertal waren, was het uiteindelijk toch het peloton dat brak na zowat 80 km wedstrijd! We bleven dus met zijn drieën voorop en kwamen met meer dan 6 minuten voorsprong aan op de nr. 4 in de uitslag! In een spurt met 3 had ik geen kans tegen de Franse pistekampioen in de ploegkoers (bij de profs), Julien Duval. Toch was het een leuke ervaring, en hoewel het geen echte wedstrijd was (de inspanning was er daarvoor niet minder, 175 km, 40 km/u met drie op een meer dan golvend parcours), is het leuk om 2e te worden op het einde van het seizoen.

Groetjes Klaas

Seizoenseinde

2011-09-30T10:23:00.003+02:00

Hallo

Er resten nog twee koersweekends (in België). Ik weet nog niet of ik nog aan wedstrijden zal deelnemen, misschien dat ik volgende week nog aan de start verschijn in Deerlijk-Belgiek (als de papieren in orde zijn en ik me goed voel). Dit weekend ga ik normaal starten in Le Viking, een cyclosportive op de trainingswegen van Jacques Anquetil. Dit is echter nog niet zeker, want momenteel heb ik een aardige verkoudheid te pakken.

Nu ja, veel verandert dit allemaal niet meer aan 2011. Een geslaagd jaar en een mooie ervaring. Ik vind dat ik een zeer sterk en constant seizoen gereden heb. Met enkele ups, maar zonder echte downs. Hoewel ik drie wedstrijden van een hoog niveau won, ben ik niet altijd beloond geweest met klinkende uitslagen, pech op slechte momenten zat daar voor een groot deel tussen.
Mijn algemene indruk is dat het in Frankrijk sowieso al moeilijker is om uitslagen bijéén te rijden, bekijk maar eens de resultaten van de voorbije WK's bij de jeugd! Zelfs op relatief parcoursen die me beter liggen is het moeilijk om afscheiding te krijgen en dus voor mij moeilijker om resultaten te behalen.

Toch kan ik 2011 met een goed gevoel afsluiten, in Frankrijk kennen ze me ondertussen 'Klasse Sys' en word ik gerespecteerd voor mijn manier van koersen. Dit leidde er onder meer toe dat ik volgend jaar opnieuw een stap vooruit kan zetten in mijn wielercarrière en aan de slag ga voor de Continentale ploeg Team Bridgestone Anchor. Deze ploeg van Japanse origine begint volgend jaar met een Europees project en ik mag hier deel van uitmaken. De bedoeling is dat we een pak UCI wedstrijden van 1ste en 2de categorie afwerken en dat de ploeg langzaam groeit. Mijn eigen ambitie is vooral om me te bewijzen in de profwedstrijden en op die manier nog wat sterker te worden.

Voila, een korte update over de situatie. Indien ik volgende week nog in België rij zal ik dit aankondigen op de blog.

Groetjes
Klaas

Blangy-sur-Bresle

2011-09-25T17:06:00.002+02:00

Hallo

Gisteren nam ik deel aan de laatste wedstrijd tellende voor de Coup de France, de GP Blangy-sur-Bresle. Eerst 6 vrij vlakke ronden van goed 10 km en daarna nog 7 ronden van 17 km met een helling van een 3 tal kilometer op 5 km van de aankomst waarna de laatste 5 km in dalende lijn richting aankomst liepen. Door de aangename weersomstandigheden, zonnig en slechts een zuchtje wind, werd het een snelle wedstrijd. Na een 30 tal kilometer ontstond er een kopgroep van een 7 tal renners. Zij liepen tot maximaal 5 minuten voorsprong uit waarna de wedstrijd weer op gang kwam in het peloton. In de eerste grote ronde konden een 10 tal renners wegrijden in de afdaling richting aankomst en zo de brug slaan naar de leiders. Zo kregen we een 15 tal renners aan de leiding met 2 minuten voorsprong op het peloton. Waarin de ploeg van Nogent-sur-Oise en Vendee U de voorsprong binnen de perken hield. Bij het ingaan van de laatste ronde hadden de leiders nog een 40 tal seconden voorsprong, het tempo werd nog opgevoerd en op de klim lag alles op een zakdoek bijéén. Dit zou mijn moment van de wedstrijd moeten worden. Samen met enkele andere renners ondernam ik een poging om bergop het verschil te maken. Ik voelde me goed, maar het parcours liet het niet toe om grote verschillen te slaan. De vluchters werden hierdoor wel allemaal bijgebeend op 4 renners na. Zij gingen met een kleine voorsprong de laatste (technische) kilometer in. Eén van de vier kon de laatste bocht als eerste aansnijden en won zo net voor het aanstormende peloton. Ik eindigde op een 64e plaats.

Gr Klaas

La Ronde Mayennaise

2011-09-19T20:29:00.002+02:00

Hallo

Gisteren stond ik aan de start van de najaarsklassieker, La Ronde Mayennaise. We gingen met 160 km van start in Laval voor 157 km, waarvan 135 in lijn en nog 5 plaatselijke ronden van goed 4 km. Bij de start stond er nog een aangenaam najaarszonnetje, maar al gauw moest deze (jammer genoeg) plaatsmaken voor grauwe wolken en de bijhorende regen (bijna gedurende de hele wedstrijd).

Al vrij snel in de wedstrijd kregen we een kopgroep van een 10 tal renners. Zij liepen tot een 2 tal minuten uit waarna twee ploegen de handen inéén sloegen en de achtervolging op gang brachten. Hierdoor kregen we een algemene hergroepering na 90 km. Even verder brak de wedstrijd helemaal open. Op de 'Petit Tourmalet', een korte, maar steile en vrij smalle helling gevolgd door een vlak stuk waar de wind vrij spel had, scheurde het peloton in een 5 tal stukken. Voor het eerst in de wedstrijd begaf ik me op de voorposten, maar jammer genoeg duurde dit niet lang. Ik was mee in een eerste peloton van een 30 tal renners, maar 500 m verder reed ik lek. Het is niet dat ik dit jaar meer pech heb dan een ander, maar het noodlot wil dat het iedere keer op een beslissend moment in de wedstrijd is! Nadat alle pelotons me gepasseerd waren kon ik eindelijk gedepanneerd worden. Na een razende achtervolging (tussen de wagens) waarbij ik meerdere groepen opnieuw voorbij reed kwam ik opnieuw aansluiten bij het eerste peloton dat opnieuw een 70 tal renners sterk was. Echter, op dat moment waren 16 renners juist weggereden. Alle grote ploegen waren vertegenwoordigd waardoor het snel duidelijk werd dat dit de goede vlucht was. Ik trok nog twee keer mee in een tegenaanval op de laatste 2 hellingen, maar er kwam nooit een goede organisatie op gang en dus was terug keren onmogelijk. In de plaatselijke ronden viel het peloton nog helemaal uitéén na de leiders. Ik eindigde in een eerste groep rond de 30e plaats.

De volgende wedstrijd is de laatste manche van de Coupe de France, nl. de GP de Blangy-sur-Bresle.

Gr Klaas

3 Jours de Cherbourg, de laatste rittenkoers...

2011-09-13T08:33:00.003+02:00

Hallo

Vorige week maandag startte ik nog Guerville. De goede ontsnapping vertrok al in de 1e ronde, ik ging nog in de achtervolging met Carl Naibo. We kwamen nog terug tot op een 20 tal meter, maar de 10 koplopers gingen er nog eens vol voor op een strook met zijwind waardoor ze definitief weg waren. Eens terug ingelopen door het peloton gaf ik er al snel de brui aan met het oog op de 3 Jours de Cherbourg, de laatste rittenwedstrijd van het jaar.

Vrijdag ging die dan van start. Een aangename herfstzon en een licht briesje zorgden ervoor dat de we een snel wedstrijdbegin kregen met meerdere ontsnappingspogingen. Ook ik waagde mijn kans, maar zonder succes. Uiteindelijk was het wachten tot km 115, daar viel de wedstrijd in een beslissende plooi. Twee opéénvolgende hellingen zorgden voor afscheiding. Ik voelde me vrij goed en voerde mee de forcing. Dit zorgde uiteindelijk voor een kopgroep van 16 renners. Met deze 16 doken we de finale letterlijk in, de laatste 5 km bestonden uit 2,5 km bergaf en 2,5 km bergop. Door een valpartij viel de kopgroep in de afdaling al uitéén in 3 stukken, ik zat in het 3e groepje. Ik reageerde nog fel, kwam nog sterk terug, maar in de laatste km met wind op kop kon niemand steun bieden om de 3 leiders alsnog te grijpen. De drie mochten voor de zege spurten, ik eindigde op 6 seconden samen met 3 andere renners op een 6e plaats.

Op zaterdag kregen we gedurende de eerste 125 km een vrij gecontroleerd koersverloop. Toch moest ik na 80 km al even aan de bak op een helling, toen 24 renners 40s voorop lagen, maar gelukkig konden we vrij snel terug komen met een deel van het peloton. Ondertussen had de zon ook plaats gemaakt voor striemende regen wat een extra dimensie aan de koers gaf. De laatste onstnapping werd teniet gedaan op 30 km van het einde, waarna de wedstrijd open brak op de voorlaatste helling. Deze was niet lastig genoeg om op weg te rijden, maar zorgde vooral achteraan voor verbrokkeling, zo gingen we met amper 30 renners de finale ronde van 25 km in. Hier viel de wedstrijd al snel in de plooi. Een ploegmaat van de leider reed weg wat voor een vreemde situatie zorgde. De controle viel helemaal weg en er werd slag om slinger gedemareerd. Vijf renners konden de brug slaan naar de koploper waaronder de leider in de wedstrijd. Meteen viel het achteraan helemaal stil, terwijl vooraan niet getwijfeld werd. Hierdoor hadden we al snel een serieuze achterstand. Ik trok nog in de achtervolging, maar kreeg een ploegmaat van de leider mee als waakhond. Ik naderde tot op een kleine 10s, maar kreeg het gaatje niet toe. Toen ik terug ingelopen werd kwam de organisatie nooit meer op gang waardoor we uiteindelijk met een achterstand van één minuut binnen liepen. In het klassement zakte ik hierdoor terug naar een 9e plaats.

Zondag werd les 3 Jours de Cherbourg afgesloten met een tijdrit van 10 km een etappe van 99 km. De tijdrit werd op een zéér lastige omloop verreden. Ik ging goed van start, maar na de klim vond ik het goede ritme niet helemaal terug. Uiteindelijk eindigde ik als 15e en schoof ik één plaats op in het klassement, 8e dus.

's Namiddags zou het nog opletten worden. Een strakke wind en nog enkele hellingen boden nog mogelijkheden. De ploeg van de leider had de wedstrijd echter vrij snel onder controle. Vijf leiders kregen een vrijgeleide en de strakke wind op kop gedurende de eerste helft van de wedstrijd legden de wedstrijd lam. Op 20 km van het einde lagen nog een tweetal hellingen. Tot twee keer toe probeerde ik nog weg te rijden. Maar zonder succes. Hierdoor werd het peloton wel nog flink uitgedund. Eén renner kon de spurt nog ontlopen en won waarna ik met een eerste pelotonnetje binnenkwam voor plaats 2. In het klassement veranderde er niets meer en bleef ik 8e.

Tour de la Seine-Maritime: climax eindigt op sisser...

2011-09-07T07:31:00.002+02:00

Hallo

Van vrijdag tot en met zondag kon je mij terugvinden in het departement van de Seine-Maritime (76), tevens een belangrijke sponsor van mijn ploeg VC Rouen 76. Een doel voor de ploeg en ook ikzelf wou graag nog eens een mooi resultaat neerzetten.

Het parcours was vrij gevarieerd, met op vrijdag een rit van het mooie Fécamp naar Caudebec-les-Elbeuf (139 km). Door het mooie weer (zon en een lichte zeebries) werd het een zeer snelle wedstrijd. Op de verschillende hellingen werd er snel gereden, maar kwam er nooit echt afscheiding. De wedstrijd werd gekleurd door een ontsnapping van 3 renners. Zij werden op 15 km van het einde terug bijgebeend waarna de wedstrijd op een spurt uitdraaide. In de gevaarlijke laatste kilometer nam ik geen risico's, jammer genoeg misten enkele renners voor mij de laatste bocht waardoor er een breuk ontstond en ik op 11s achterstand binnenkwam.

Op zaterdagvoormiddag kregen we een korte rit van 94 km met aankomst in Yvetôt voor de wielen geschoven. Opnieuw mooi weer en windstil. De ploeg van leider Arnaud Démare (CC Nogent-sur-Oise) hield het peloton onder controle. Geen enkele ontsnapping kreeg een vrijgeleide. Ik voelde me beter dan de eerste dag en ging op de laatste helling van de dag in de aanval. Met twee renners in steun liepen we tot 15s uit, maar op goed 10 km van het einde was ons liedje uitgezongen waarna de wedstrijd beslist werd in een spurt bergop. Het was opnieuw Démare die zich de snelste toonde, dit keer verloor ik geen tijd.
In de namiddag mochten we dan nog met de hele ploeg aan de slag voor een ploegentijdrit van 35 km met start en aankomst in Valmont. Het parcours was zéér mooi en gevarieerd. Mooie wegen en een 3 tal hellingen maakten er een mooie tijdrit van. Ik voelde me opnieuw beter en samen met de ploeg reed ik een behoorlijke tijdrit, al snel verloren we één renner waardoor een 5e plaats het maximum haalbare was.
Op zondag werd er afgesloten met een rit van goed 160 km van Caudebec-en-Caux naar Sandouville. Dit keer een ander scenario. Het mooie weer had na een storm tijdens de nacht plaats gemaakt voor echt herfstweer. Regen, wind en koude zouden er dit keer een echte slijtage slag van maken. Het parcours was ook lastiger dan de voorbije dagen met in de laatste 50 km nog een 4 tal zware hellingen. Van in het begin ontplofte de wedstrijd. Een afdaling in de regen veroorzaakte verschillende breuken in het peloton. Hierdoor kregen we een 20 tal renners aan de leiding gevolgd door het peloton met mezelf dat aangevoerd werd door de ploeg van leider Démare. Na een 60 km achtervolging waarbij er razendsnel gereden werd kwam alles opnieuw samen. De volgende 50 km was constant op en af met zijwind gedurende een 25 tal kilometer. Ik twijfelde niet en waagde haast onmiddellijk mijn kans. Eerst met 15, bij de samensmelting opnieuw, maar dan met 5 renners. Ech wegrijden lukte echter nooit en toen de wind op kop kwam te staan kwam het peloton, dat door de zijwind herleid was tot een 30 tal renners terug aansluiten. Vervolgens viel de wedstrijd voor het eerst stil. De grote wegen richting de lastigste helling van de dag (km 115) met de wind op kop zorgden ervoor dat wegrijden onmogelijk was. Vervolgens gebeurde wat iedereen wist. De wedstrijd ontplofte na 115 km. De acht sterkste renners reden weg, zij namen onmiddellijk anderhalve minuut voorsprong, waarna de rest van het peloton de handdoek in de ring gooide! En bij die acht kon ik mijn wagonnetje aanhaken! Hoera, omdat ik ook nog redelijk geplaatst stond was een plaats in de top 5 zeker en een plaats op het podium was ver van onhaalbaar, zelf de eindzege was niet onmogelijk!!!
Helaas, de euforie duurde niet lang. Na een 6 tal kilometer eindigde mijn wedstrijd in een anticlimax, een lekke band op het slechtste moment van de wedstrijd zorgde ervoor dat ik terug in het peloton belandde. Ik kreeg een wiel van de neutrale motor, maar doordat de volgwagens nog niet doorgelaten waren en ik helemaal alleen op 45 s van de leiders, die volle bak doorreden, zat was het een hopeloze situatie. De 7 eindigden uiteindelijk met 10 minuten voorsprong op het pelotonnetje met mezelf. Ik werd 19e in de rit en 18e in het klassement.
Jammer, maar dit hoort nu eenmaal bij de koers. Er waren veel lekke banden vandaag, maar bij mij was de timing wel heel slecht.

Volgende weekend is er een herkansing met de 3 Jours de Cherbourg. Hopelijk kan ik de lijn nog wat doortrekken hoewel ik voel dat het stillaan op zijn einde loopt.

klaas

Saint-Brieuc Agglo Tour

2011-08-30T13:02:00.002+02:00

Hallo

Het voorbije weekend nam ik deel aan de Saint-Brieuc Agglo Tour. Een twéédaagse rittenwedstrijd in Bretagne.
De eerste rit was 137 km lang waarvan 105 km in lijn en nog 6 plaatselijke ronden van ongeveer 5 km. Het parcours was getrokken door alle deelgemeentes van Saint-Brieuc, in het begin was het nog vrij vlak, maar naar het einde toe werd het steeds lastiger om te eindigen met de plaatselijke ronden die bestonden uit een afdaling van 3 km en een klim van 2 km. Verder stond er nog een vrij strakke wind, alles was aanwezig voor een lastige wedstrijd!
Van bij de start werd er zeer snel gereden, dit zorgde er voor dat niemand echt kon wegrijden. Zelf probeerde ik ook meermaals weg te rijden, maar zonder succes. Aan km 55 reden dan toch 10 renners weg, maar al snel werd in het peloton door twee ploegen een hevige achtervolging ingezet. Waardoor een hergroepering 20 km verder een feit was. Net voor de plaatselijke ronden volgden twee hellingen kort opéén, daar brak de wedstrijd helemaal open. Ik kwam hier vrij vlot door en ging dan ook met een koppeloton van zowat 50 renners de plaatselijke ronden in. Steeds meer renners kwamen in de problemen, na twee ronden ging ik mijn kans en reed ik met 3 anderen weg. Maar toen kende ik pech, mijn rechtershifter weigerde nog dienst te doen en zo kon ik niet meer schakelen. Hierdoor kon ik niet meer deftig verder rijden en zag ik iedereen voorbij rijden. Omdat de wedstrijd helemaal open lag en het door de smalle afdaling niet eenvoudig was om in te halen zaten de volgwagens ver achter. Uiteindelijk verloor ik twee minuten op de leiders alvorens ik kon veranderen van fiets. Ik zette de achtervolging tegen beter weten in en met de hulp van een ploegmaat en de volgwagen kon ik op twee ronden van het einde weer aansluiten bij het koppeloton. Op dat moment zat ik wel à bloc en trokken negen renners in de aanval. Toen ik vooraan kwam postvatten hadden de leiders al 40s voorsprong. Ik probeerde nog een tegenreactie op te zetten, maar het beste was er van af. Zo eindigde ik uiteindelijk in de eerste achtervolgende groep op de leiders. Zonder pech had er waarschijnlijk meer ingezeten, maar dat weet je natuurlijk nooit.

Op zondagmorgen moesten we aan de slag voor een tijdrit van om en bij de 9 km over een golvend parcours. Ik startte zonder veel ambitie, maar vond wel onmiddellijk een goed ritme. Vooral op het laatste zwaardere stuk had ik nog wat reserves om te versnellen en dit leverde me een 19e plaats op. In het klassement schoof ik hierdoor op naar een 13e plaats.

In de namiddag mochten we nog 10 ronden van net geen 10 km afhaspelen. Die ronde bestond uit 2 km vals plat, een afdaling van goed 3 km, 2 kilometer vlak en een klim van een kleine 3 km richting aankomst, zware kost dus. Ik hoopte dan ook me te kunnen tonen. Helaas verliep de wedstrijd niet echt in mijn voordeel. De ploeg van de leider bleek zéér sterk en hield alles op slot. Ik probeerde meermaals op de helling de wedstrijd open te breken, maar de wind stond op kop. Hierdoor was het moeilijk om de verschillen uit te diepen. In de voorlaatste ronde ging ik er vol tegenaan, dit zorgde voor een mooie schifting, maar toch gingen we nog met een compact peloton de slotronde in. Aan de voet van de laatste helling liet ik met wat wegdrummen en de inspanningen van de voorlaatste ronde zaten nog in de benen, hierdoor kwam ik niet meer in aanmerking kwam voor de zege. Ik eindigde uiteindelijk als laatste van de eerste groep als 30e, in het klassement bleef ik 13e.

Van vrijdag tot en met zondag staat met de Tour de la Seine-Maritime een nieuwe rittenwedstrijd op het programma. Hopelijk kan ik me nog eens tonen.

Klaas

BK en GP des Marbriers

2011-08-25T19:20:00.002+02:00

Hallo

Na Guadeloupe was het even stil. 10 dagen wedstrijd in tropische omstandigheden, geen enkele snipperdag, steeds geconcentreerd blijven voor het klassement, een lange reis en 6u tijdsverschil eisten toch wat tijd om helemaal te verteren.

De voorbije twee wedstrijden verliepen dan ook wat moeizamer, de concentratie was er niet helemaal en de parcoursen waren ook al helemaal mijn ding niet. Twee keer goed afzien met de bedoeling Guadeloupe eruit te 'zweten', dat was vooral de opdracht.

Het BK in Geel werd zoals zo vaak in België op een echte kermiskoersomloop verreden. Rondjes van 14,5 km met een kleine 30 bochten, enkele verkeersdrempels en wat paaltjes moesten voor het verschil zorgen. De start (in de halve regen) nam ik nog vooraan, maar na één ronde liet ik me wat wegdrummen. Ik vond de moed niet echt om nog op te schuiven, ik wou vooral niet vallen... Door het hoge tempo en de vele bochten was het constant op een lint koersen, als je achteraan rijdt weet je dat het soms lastig wordt, maar toch ging het vrij vlot. Alleen zat ik natuurlijk veel te ver toen de beslissing viel op goed 4 ronden van het einde. Daarna drong ik niet meer aan, en op één ronde van het einde stapte ik uit de wedstrijd.

De GP des Marbriers van afgelopen dinsdag zat een beetje in hetzelfde schuitje. Minder -maar nog veel- bochten dit keer, smalle boerenwegels, een strakke wind en enkele snedige klimmetjes zorgden dit keer voor een zware wedstrijd. Opnieuw koerste ik achteraan, opschuiven zonder risico's te nemen in een peloton van 160 renners was echt onmogelijk. Door het hoge tempo bleven we na halfkoers nog met goed 50 renners over in het peloton. Ik had al zowat 100 renners geremonteerd wat al veel krachten gekost had, maar voelde me nog vrij goed. Jammer genoeg brak ook deze groep in twee door de zijwind, ik zat te ver achteraan en misste hierdoor de aansluiting met de eerste groep. Ik probeerde er nog naar toe te rijden, maar dit bleek onmogelijk. Achtien renners streden voor de zege, ik reed nog weg met 6 andere renners. Op het einde deed ik nog een poging om 19e te worden, maar op 500m van het einde werd ik terug ingelopen en zo eindigde ik uiteindlijk als 24e, maar op één of andere manier sta ik niet in de uitslag.

Dit weekend ben ik aan de slag in Saint-Brieuc in de tweedaagse Cabri Agglo Tour. Zaterag staat een rit van 137 km op het programma, zondag voormiddag een korte tijdrit en in de namiddag nog een etappe van 90 km.
Een kleine twee weken na Guadeloupe hoop ik er opnieuw te staan.

Gr Klaas

Tour de la Guadeloupe

2011-08-18T21:33:00.014+02:00

Hallo,

Aangezien de wedstrijd goed te volgen was , zijn de meesten ongetwijfeld op de hoogte over mijn prestaties op Guadeloupe. Hieronder volgt nog een verslag over deze onvergetelijke 10 daagse ervaring.

Na een reis van in totaal 19u kwam ik donderdag avond 18u45 (plaatselijke tijd -6u) aan in het sjieke hotel Créole Beach****. Onmiddellijk vertrokken we vandaar met de bus naar de hoofdstad Point-à-Pitre voor een (uitgebreide) ploegenpresentatie. Al onmdiddellijk werd duidelijk dat de organisatie meer dan in orde was. De presentatie verliep groots en werd opgeluisterd door enkele honderden mensen, veel naar onze normen, maar nog maar het begin... Terug in het hotel om 10u (4u onze tijd) ging het direct richting bed om toch enigzins een deftige proloog te rijden op vrijdagavond, ook al was die maar 4 km.

Die proloog van 4 km werd verreden op een 4 vaks weg, waarna we na 2 km op een breed rondpunt rechtsomkeer moesten maken. Ook nu was er weer een enorme massa komen opdagen, aan weerszijden van de weg stonden de mensen rijen dik. Ik stond blijkbaar al bij de favorieten genoteerd en kreeg een (grote) camera op het stuur gemonteerd. Die verhinderde me wat bij het optrekken, maar achteraf bleek dit nog niet zo slecht. Hierdoor ging ik traag van start, maar had ik nog veel reserves voor de laatste 2 km met wind op kop. Ik eindigde als 28e en dit zonder tijdrit materiaal in tegenstelling tot vele anderen onder wie de volledige top 20.

Zaterdag werd dan de eerste en meteen ook langste rit gereden (163 km) van Point-à-Pitre naar Saint-François. Van bij de start werd het al duidelijk dat het lastig zou worden, de vochtige hitte zorgde ervoor dat iedere effort tijdens de koers er één te veel was. In het begin van de wedstrijd hield ik me dan ook gedeisd, dit tot km 50, vanaf toen was het koers tot het eind... Een 20 tal renners waren weggereden en hadden 20s voorsprong, ik wist dat dit een zéér gevaarlijke ontsnapping was en zette daarom alleen de achtervolging in. Na 3 km vol gas te rijden kwam ik vooraan aansluiten. Deze inspanning moest ik wel een 10 tal kilometer bekopen want daarna was het even aanklampen. Vijf kilometer verder kwamen nog een 10 tal renners terug waarbij de Amerikaanse leider, vanaf toen werd duidelijk dat de winnaar vooraan zat. Er was echter absoluut geen samenwerking in de kopgroep en aangezien ik alleen was besloot ik maar mee te glippen met een aanval. Zo kwamen we na 75 km wedstrijd met 4 renners voorop. We liepen snel tot 1min30 uit op de achtervolgers. 20 km verder kwamen nog 3 renners terug, waardoor we met 7 op kop kwamen. Hoewel we niet goed samenwerkten, bleef de voorsprong constant rond de minuut schommelen op de achtervolgende groep waar de Amerikanen alleen het werk opknapten. Op 25 km van het einde leek ons liedje dan over toen de 30 achtervolgers tot 15s terug kwamen. Eén renner ging nog even door en ik sprong er naar toe, de rest werd ingelopen. Met zijn tweeën gingen we nu vol door en liepen terug uit tot 40s. Met nog 20 km te gaan voelde ik echter dat mijn compaan er door zat en vanaf dat moment besloot ik alleen door te gaan. Op de laatste strook bergop kon ik hem af schudden om de laatste 17km met de wind op kop alleen af te haspelen. Het begon op dat moment ook nog eens te gieten en dat maakte de 'duivel' in mij helemaal los. Ik verzwakte geen enkel moment. Eén renner probeerde nog alleen de achtervolging in te zetten, maar verloor enkel tijd en kwam op 1min15 binnen, het achtervolgende peloton liep binnen met 1min50 achterstand! De ronde was goed begonnen, ritwinst en géél! Na de aankomst was het nog niet gedaan, onmiddellijk werd ik afgeleid naar de pershoek waar ik door twee tv stations werd opgewacht, daarna moest ik nog enkele radio interviews doen alsook de geschreven pers te woord staan. Waarna nog een uitgebreide podium ceremonie volgde!

Op zondag stond de langste dag van de hele ronde te wachten. Bijna 200 km verdeeld over twee etappes. Met de gele trui om de schouders zou het niet gemakkelijk worden. De ploeg was niet bijster sterk en er restten nog meer dan 1000 km wedstrijd, onmogelijk om met 5 renners te controleren, zeker in Guadeloupe, waar iedereen constant aanvalt!
's Morgens gingen we van start voor een etappe van een kleine 100km. Deze was relatief vlak. De aanvallen volgden elkaar in sneltempo op en na 15 km kregen we een 20 tal renners aan het commando zonder grote kandidaten op eindwinst. Dit zag er dus goed uit. Jammer genoeg viel de wedstrijd niet stil en bleven de aanvallen komen. Ik zat even geïsoleerd in een groep van 30 achtervolgers en hiervan maakten mijn concurrenten gebruik. Op een moment dat ik wat ingesloten zat gingen ze met 4 voluit aan van achter mij. Ze sloegen onmiddellijk een gat. Ik keek wat naar de andere favorieten, ook zij wilden ten slotte de wedstrijd winnen... Maar het viel stil. Drie van de vier kwamen vooraan aansluiten, waarna alle Guadeloupers voluit samenwerkten. Al snel liepen ze tot een minuut uit op het peloton waar mijn ploegmaats op kop reden. We besloten om niet al het vuile werk te doen en dus maar rustig te controleren waardoor de voorsprong na half koers al tot 4min30 opgelopen was. Daarna kregen we steun van een andere ploeg, maar de voorsprong bleef constant. In de laatste 20 km ging ik dan samen met twee favorieten alleen op kop rijden. We naderden nog tot op 2min50 waardoor de schade nog 'relatief' beperkt bleef. De gele trui was ik kwijt, dit was niet zo erg, alleen jammer dat één van de favorieten mee was.

's Namiddags stonden dan nog 85 km op het programma. Hoewel ik de gele trui kwijt was moest ik toch nog starten aangezien de 'truienwissel' pas na de volledige dag plaats vond. Omdat ik goede benen had en ontgoocheld was na de voormiddag besloot ik niet te veel te rekenen en aan de gele trui te denken. Na een hevig begin raakten drie renners voorop. In het peloton viel het echter nooit stil en ik schoof regelmatig mee in de tegenreacties. Met de gele trui om de schouders kreeg ik echter niet te veel steun. Toch bleef ik volharden en net voor de klim na 45km kon ik me toch losrukken met een grote groep van een 25 tal renners. Aan de voet van de klim lag alles echter op een zakdoek. De hele wedstrijd explodeerde na de drie leiders en zo kwamen we uiteindelijk met een 30 tal renners in de achtervolging. Op de constant draaiende en sterk golvende kustweg viel de wedstrijd nooit stil. Ik wachtte rustig mijn moment af en op 25 km van de aankomst ging ik fors door. Drie renners zaten in mijn wiel, maar deze keer rekende ik niet te veel en vroeg ik niet om over te nemen. Pas toen we de kustweg verlieten en een lange rechte laan aansneden hield ik even in om de schade op te meten. De drie leiders waren binnen vizier, daarna zat ik met 3 andere renners, daarna volgde Boris Carène met 2 renners en daarna nog eens 4 renners. De rest van de groep was ver terug geslagen. Al snel kwamen alle groepjes samen waarna de ploeg van Carène, die twee ploegmaats had, tempo maakte aangezien ze de gele trui konden overnemen. Op 10 km van het einde viel een Amerikaan nog aan, en hij liep tot 20s uit. Op 2 km van het einde ging ik ook mijn kans, het kraakte in mijn wiel, maar jammer genoeg had de Amerikaan nog twee ploegmaats om het gaatje te dichten. Uiteindelijk werd het een spurt waarin ik 8e werd. In het klassement herwon ik opnieuw wat plaatsen en stond nu derde.

Op maandag, daags voor de twee bergritten, stond nog een relatief vlakke rit van net geen 160 km gepland. Deze rit werd gekleurd door een ontsnapping van een 5 tal en regen. Tropische regenbuien, ook iets wat we hier niet echt kennen, van het ene moment op het andere, van blauwe lucht naar dikke donkere wolken, vijf minuten de (warme) kraan open en daarna weer droog. Dit zorgde ervoor dat deze saaie rit toch nog relatief snel voorbij ging...
De vluchters werden uiteindelijk ingelopen op de top van een laatste klimmetje op 15km van het einde. Daar brak het peloton nog in twee en zo werd het massaspurt bergop met een 70 tal renners. De laatste 5 km ging de kraan opnieuw open waardoor het nog opletten geblazen was. Aangezien de laatste 600m licht bergop liepen probeerde ik met vooraan te houden. In de afdaling richting laatste haakse bocht verloor ik echter heel wat plaatsen. Ik draaide in zowat 35e positie, maar naar een voor mijn doen zéér goede spurt (ik vraag me af of er zijn die de laatste 600m sneller hebben afgelegd) werd ik 16e.

Op dinsdag, de vierde rit ondertussen, ging het van Petit-Bourg naar Saint-Rose. Dit was meteen ook de koninginnenrit, op de hellingen waren de toeschouwers dan ook massaal komen opdagen, wat voor enige gekte zorgde. Vanaf vandaag werd de wedstrijd ook live uitgezonden, de helikopter en de moto's met camera's maakten het plaatje helemaal compleet. De eerste 30 km verliepen over vrij vlakke wegen, een twintigtal renners maakten hiervan gebruik om wat voorsprong te nemen. Maar vanaf de voet van de eerste zware beklimming ging het tempo in het peloton, dat aangegeven werd door de sterke Gwada Bikers, de hoogte in. De vluchters werden één voor één bijgehaald en op de top kwamen we zo met een twintigtal renners door. Na de afdaling sloten nog een 15tal renners aan, de rest was al ver teruggeslagen. Vanaf toen was het wat aftasten. Er werden enkele prikken uitgedeeld op de verschillende hellingen, hierdoor werd de groep verder uitgedund. Ook de gele trui kwam even in moeilijkheden, maar dankzij een sterke ploeg kon hij terug komen. Na de passage door Pointe-Noir brak de wedstrijd helemaal los, de hemelsluizen gingen nog eens open. De klim (3km à 10%) werd in stevig tempo opgereden waarna geletrui drager, Boris Carène, die daar woont in de afdaling naar benede stoof. Gevolg was dat hij in 3 km tijd zo'n 15s voorsprong nam op de eerste achtervolgers, de rest lag nog verder achterop. Bij die eerste achtervolgers, Klaas Sys, Freddy Vargas, Miguel Ubeto en Laurent Beuret... Ik aarzelde niet en op een strook bergop maakte ik alleen de sprong naar de leider, even later volgde Beuret. Zowat onmiddellijk kregen we een volgende (zéér steile) helling voor de wielen. Onmiddellijk trok ik stevig door zodat de anderen toch wat moeite zouden moeten doen om terug te keren. Blijkbaar was mijn tempo vrij hoog, de Zwitser Beuret moest al snel afhaken, Carène moest aanklampen en de rest was definitief achteruit geslagen. Vanaf toen ging ik door met Carène, al snel kwamen we overéén dat we samen naar de streep zouden rijden. Ik zou de rit winnen, de laatste 20 km reed ik dan ook bijna alleen op kop, en hij zou een prima zaak doen in het klassement. Iedereen zou op minuten staan, behalve ééntje, Klaas Sys. Ritzege nummer twee en het begin van een duel (althans in de media...)!

Dat duel begon op woensdag toen de tweede bergrit verreden werd. Vooraf wist ik al dat het zéér moeilijk zou worden om nog tijd terug te nemen, toch was dit de opdracht de komende ritten, aangezien 1 minuut zelfs voor een Klaas Sys met superbenen waarschijnlijk te veel was om terug te nemen in een tijdrit van 12 km waarvan 5 km bergop. Deze rit leek daar dus ideaal voor zeker na het goede gevoel van de vorige dagen. Het eerste uur verliep over vlakke wegen. Ontsnappingspogingen alom dus, uiteindelijk reden een 12 tal renners weg. Op de eerste twee beklimmingen (waaronder de col des Mamelles) viel deze kopgroep uitéén. Het tempo in het peloton werd opgedreven, hierdoor werden alle koplopers op twee na ingelopen en werd een eerste grote schifting in het peloton doorgevoerd. Hierdoor zat ik wel geisoleerd terwijl de leider nog 3 ploegmaats bij zich had. Zij onderhielden dan ook het tempo na de twee leiders. Die twee leiders namen tot 4 minuten voorsprong en mochten het uitvechten in de spurt voor de overwinning. Op 25 km van het einde volgden dan nog twee hellingen. Jammer genoeg kende ik ze niet. Hierdoor wist ik niet echt waar aan te vallen. De eerste helling was lang, maar niet steil. De tweede was korter, steiler, maar op een 4 vaks baan met wind op kop, niet echt uitnodigend...
Toch ging ik mijn kans op de tweede helling. De groep van 30 renners spatte helemaal uitéén, maar de leider lossen lukte niet, temeer omdat hij nog een zéér sterke ploegmaat bij zich had. Uiteindelijk reden we met een select groepje naar de aankomst waar we mochten spurten voor de derde plaats. Ik werd 14e.

Op donderdag en vrijdag kregen we twee gelijkaardige ritten te verwerken. Vrij vlak met telkens een passage van een twintigtal kilometer door Les Grands Fonds, een heuvelachtig gebied met korte, steile knikken, goed voor explosieve types, maar niet echt mijn ding.
De etappes verliepen vrij stereotyp, een eerste uur waarin er volop werd gevlamd tot de goede ontsnapping weg reed, waarna de ploeg van de leider de rit verder controleerde. Op donderdag lag de passage door Les Grands Fonds dicht tegen de aankomst en dit zorgde nog voor wat animo. De leider zelf trok op één van de hellingen in de aanval met zijn goede vriend Johann Ruffine. Even werd ik in verlegenheid gebracht, gelukkig waren de Amerikanen nog sterk vertegenwoordigd in de achtervolgende groep waardoor alles snel terugkwam. Hierdoor kwamen alle klassementsrenners in dezelfde tijd binnen in een eerste pelotonnetje van circa 30 renners na de leiders.
Vrijdag bleef het windstil tussen de klassementsrenners. Enkel op het einde was belangrijk om attent te zijn, lichte zijwind zorgde voor sliertvorming in het peloton, maar scheuren deed het nooit. Hierdoor mochten we met een bijna voltallig peloton in Saint-Anne spurten voor een 7e plaats. Ik kwam veilig binnen zonder tijdsverlies.

Met een achterstand van 1 minuut en 1 seconde begon ik zaterdag aan de beslissende dag van deze ronde, die bestond uit twee delen. In de voormiddag een verraderlijke rit met een klim op 30 km van het einde gevolgd door een passage langs de lastige kustweg richting Basse-Terre en in de namiddag een klimtijdrit van 12 km naar Saint-Claude.
Het begin van de rit in lijn kende zoals steeds een identiek verloop, talrijke aanvallen tot een groepje een vrijgeleide kreeg. Deze keer was het echter niet de ploeg van de leider die controleerde, maar een 'vriendschappelijke' ploeg. De leidersploeg wachtte de korte maar steile klim af om iets te ondernemen. Daar lanceerden ze een spurt naar boven, ze hadden ondertussen in de mot dat explosiviteit niet mijn sterkste punt was... Ik had blijkbaar mijn eerste slechte dag van deze ronde en moest even naar adem happen, een schakelfout zorgde ervoor dat ik even het spoor kwijt was. Maar op de top kon ik opnieuw aansluiten bij de eersten. Stil vallen deed het echter niet. Ik had blijkbaar wat op mijn adem getrapt en bij een tweede versnelling bleef ik zitten samen met Carène. Een fout, Carène vertrok van achter mij en maakte zo de sprong naar zijn ploegmaat. Die reed onmiddellijk volle bak door en zo reden ze langzaam van mij weg. Omdat ik alleen zat besloot ik wat te wachten op steun, alleen zou het toch onmogelijk worden om terug te keren. Uiteindelijk had ik 30s achterstand toen ik door een groepje opgeraapt werd. We zetten onmiddellijk de achtervolging en op 10 km van de finish kwam ik vooraan terug aansluiten bij Carène. De ritzege werd binnengehaald door een Amerikaan die als enige uit de vroege vlucht stand kon houden tegen het geweld achteraan. Ikzelf eindigde in de eerste achtervolgende groep, maar de warmte en het achtervolgingswerk zorgden ervoor dat ik redelijk kapot was na de rit.

In de namiddag moest het dan gebeuren. Zonder stress en parcourskennis ging ik van start in de klimtijdrit. Een ongelofelijk spektakel. 25000 tot 30000 toeschouwers stonden langs de wegen, twee rijkswachters begeleidden mij en Boris Carène door deze mensenzee, een prachtige ervaring. Ik ging goed van start en lag aan het eerste tussenpunt 17 seconden voor op mijn concurrent, ik had nog niet geforceerd en geloofde er daardoor wel in. Maar blijkbaar waren de benen niet hersteld. Net zoals in de voormiddag mankeerde ik kracht om op de steile stroken bergop het verschil te maken. Carène, die de klim van buiten kende en zijn tijdrit goed ingedeeld had begon hierdoor tijd terug te nemen. Blijkbaar vloog hij in het tweede gedeelte en zo boog hij zijn achterstand om in een voorsprong van 45s waarmee hij tweede werd in de tijdrit en het eindklassement zo goed als zeker in de wacht sleepte. Ikzelf werd met mindere benen 5e in de tijdrit, een mooi resultaat, maar niet goed genoeg om het klassement nog te keren.

Zondagnamiddag eindigde de Tour de la Guadeloupe dan met een korte, vlakke rit met start en aankomst in Les Abymes. In het begin, na de obligate fotoshoot, was het nog even nerveus door de zijwind. Die zorgde ervoor dat 30 renners gelost werden. Daarna werd er in een strak tempo richting aankomst gereden. Er waren nog meerdere ontsnappingspogingen, maar voorop blijven op de lange rechte wegen was bijna onmoglijk. Enkel mijn ploegmaat David Boutville leek toch nog roet in het eten van dee spurters te gooien, op 5 km van het einde vertrok hij solo. Lange tijd leek hij het te halen, maar jammer genoeg moest ook hij eraan geloven op 500m van het einde. Ik zat constant in tweede positie om af te stoppen. Hierdoor zat ik vooraan toen de spurt begon en werd ik zowaar 17e in de massaspurt.

Hierna volgde nog een spectaculaire podiumceremonie van zowat 2u met talrijke optredens. Ik mocht het podium op om de super strijdlust in ontvangst te nemen, alsook voor de derde plaats in het punten- en combiné klassement. Finaal mocht ik nog het eindpodium (met vuurwerk!) op voor mijn tweede plaats in het eindklassement.

Voila, een relaas van een ongelofelijke en niet te vergeten ervaring!

Groetjes,
Klaas

GP Cours-la-Ville en Tour de Guadeloupe

2011-08-05T20:06:00.004+02:00

Hallo

Dinsdag ging ik van start in de lastige GP Cours-la-Ville. Lastig, was het door de hitte (goed 30°C) en het parcours, 10 ronden van 14,5 km met ongeveer 5km bergop per ronde. Er stond ook een kwalitatief zeer sterk deelnemersveld wat de wedstrijd alleen maar mooier maakt.

Het wedstrijdverloop dan...
Dat zat niet echt mee voor mij, in de eerste 5 km viel de wedstrijd al bijna in een beslissende plooi. Een aanval van 19 renners waarbij alle grote ploegen vertegenwoordigd waren met meerdere favorieten zorgde ervoor dat het voor mij als enkeling zéér moeilijk koersen werd. Ik probeerde me niet nerveus te maken, maar moest toch al serieus uit mijn pijp komen tijdens de 2e en 3e beklimming van de Col de la Buche zodat de voorsprong toch niet te hoog zou oplopen.
Tijdens de 4e beklimming van de col ging Carl Naibo geweldig tekeer. Hij nam de hele col voor zijn rekening en zo reden we met een 7 tal renners weg, een ronde verder kwamen we vooraan aansluiten. De wedstrijd viel echter nooit stil, want bijna onmiddellijk reden in twee schuifjes 9 renners weg. Ik moest de inspanningen die ik geleverd had in het begin van de wedstrijd bekopen en kwam een 50 tal meter te kort om mee te zijn. Hierdoor kwam ik in een achtervolgende groep van 7 terecht. Mede omdat we slechts met 3 renners achtervolgden zagen we de kop van de wedstrijd nooit meer terug. In de strijd om de 10e plaats moest ik twee renners laten voorgaan en zo werd ik uiteindelijk 12e. Geen super uitslag, maar met de koersomstandigheden (de vroege onstnapping en de slopende achtervolging) en de benen die goed maar niet super waren, zat er niet veel meer in.

Donderdag reisde ik dan af naar Guadeloupe voor de Tour de Guadeloupe. Na een lange reis van 19u ben ik goed aangekomen. Vanavond gaan we van start met een korte proloog van 4km. De vochtige hitte zal de komende 10 dagen de zwaarste tegenstander worden vermoed ik. Het wordt alleszins een mooie ervaring.

Tot hoors,
Klaas

Kreizh Breizh Elite

2011-07-30T09:10:00.004+02:00

Hallo

Van vorig weekend tot en met maandag was ik aan de slag in Bretagne voor de "KBE". 3 dagen en 4 ritten in het heuvelachtige Bretoense hinterland! Een beknopt relaas...

DAG 1
Zoals altijd in Bretagne bestond het parcours over golvende, kronkelende en relatief smalle wegen met hier en daar een steile strook bergop. Van in de start reden een 15 tal renners weg. Zij liepen snel tot een 30 tal seconden uit. Enkele renners konden nog de brug maken en toen we terug kwamen tot op 15 seconden aan de voet van de eerste helling dit ik hetzelfde. Na de afdaling sloten nog 3 renners aan en zo kwamen we met 23 voorop. Al snel liepen we uit tot meer dan 3 minuten, maar van dan af aan verliep de samenwerking minder vlot. De voorsprong steeg nog even richting de 5 minuten, maar toen het peloton de achtervolging in zette begon die al even snel te slinken. Veel van mijn medevluchters zaten ook stillaan door hun beste krachten heen en werden gelost op de hellingen. Uiteindelijk bereikten we met 15 renners de 5 plaatselijke ronden met 15 sec voorsprong op 20 achtervolgers en 1 minuut op het peloton. Frans kampioen, Freddy Bichot zette meteen een solo op. Van mij was het beste er van af en dus beperkte ik me vooral tot volgen. Op een kleine 3 ronden van het einde volgde ik dan toch een aanval van 2 renners en tot mijn grote verbazing reden we weg. We kwamen al snel voorop bij Bichot en namen tot 30 sec op het peloton. Ik voelde me plots weer beter... Met 20 sec voorsprong op het grote peloton dat fel terug kwam doken we uiteidelijk de laatste ronde in... Toch hielden wel stand, helaas, op anderhalve kilometer van het einde kwamen nog 2 renners terug. In de spurt bergop stond geen maat op Clinton Avery, ikzelf finishte helemaal leeg, na een uitzonderlijke rit, op de 6e plaats net voor het aanstormende peloton.

DAG 2:
's Morgens kregen we als opwarmer 96 km voor de wielen onder een druilerige hemel. Al snel reden 4 renners weg en even later konden 2 renners nog de brug slaan. Zo kregen we 6 leiders die de plaatselijke ronden met 1min40 voorsprong aanvatten. Ik voelde me redelijk goed en op het klimmetje in de plaatselijke ronden kon ik vlot meekoersen. In de laatste 2 ronden verliep de koers wat warrig. De koplopers werden bijna ingelopen en enkele andere renners konden de brug slaan. Ook ik raakte weg, maar de samenwerking verliep niet zoals het hoorde. Hierdoor werden we net voor de klim weer ingelopen waardoor ik wat posities verloor. Hierop konden nog eens enkele renners wegrijden. Ik kon wel nog opschuiven, maar het was te laat om nog helemaal vooraan te raken. Ik eindigde uiteindelijk als 28e. Hier zat meer in.

's Namiddags kregen we nog een zware rit van 100 km voor de kiezen geschoven met na 27 km, het scharnierpunt van deze ronde, de 'Mûr-de-Bretagne', daarna verliep het vrij vlak, waarna nog 4 lastige plaatselijke ronden van 8 km te wachten stonden.
Al snel in de wedstrijd reden 9 renners weg, zij begonnen met 2min voorsprong aan de Muur. Ik was gemotiveerd en wou mezelf bewijzen. Jammer genoeg vergallopeerde ik me wat. Van aan de voet ging ik samen met Frans kampioen Freddy Bichot aan. Met de wind schuin op kop bleek dit echter zeer vroeg. Net voor de top snelden enkele renners me dan ook voorbij waardoor ik in 10e positie boven kwam. Ik had echter geforceerd, want op die top scheurde het net voor mij, 8 renners reden weg en ik blokkeerde en was dus niet bij machte te reageren. Een ontgoocheling en mentale opdoffer. De 8 reden naar de 9 leiders en dus kregen we 17 renners op kop. Ik had blijkbaar over mijn limiet geweest, want plots voelde ik me zeer slecht. Het was 30 km knokken om bij het peloton te blijven... Toen de voorsprong van de leiders de 2 minuten overschreed dacht ik dat de wedstrijd gereden was. Ontgoocheling, vooral de mentale opdoffer van de muur en het forceren op de muur (hoewel het weer iets beter ging) zorgden ervoor dat ik wat moedelloos achteraan het peloton bengelde. Op goed 2 ronden van het einde scheurde het peloton in twee en ik bevond me dan ook in het tweede deel. Een grote misrekening, na de aankomst hoorde ik dat het eerste peloton nog tot op 4s van de leiders genaderd was. Slecht was ik niet, maar ik was net iets te enthousiast op de Mûr de Bretagne en betaalde dit cash.

DAG 3:
De laatste dag wou ik graag de zure nasmaak van daags voordien verwerken. De eerste 5 km reed ik 'à bloc' om weg te raken. Dit lukte echter niet en ik moest de inspanningen dan ook even bekopen. Het duurde uiteindelijk tot een valpartij aan km 45 vooraleer 6 renners een vrijgeleide kregen. Lang duurde dit echter niet. Na de zwaarste beklimming van de dag (km 60) herbegon de koers opnieuw in het peloton. En lang duurde het niet of er vertrok opnieuw een ontsnapping in 2 schuifjes, met mezelf... Al snel kwamen we bij de 6 koplopers en zo kwamen we in totaal met een 25 tal renners op kop. Aangezien er enkele klassementsrenners vooraan stonden kregen we nooit echt een vrijgeleide, maar was het ook nooit aan mij om te werken. Uiteindelijk sneden we plaatselijke ronden aan met 1 minuut voorsprong. 3 renners konden nog de brug slaan waaronder Laurent Pichon (2e in het klassement). Vervolgens reed zijn ploeg volle bak op kop in de kopgroep samen met Rabobank. Ontsnappen werd hierdoor onmogelijk. Toch probeerde ik, want ik voelde me nog goed, het nog op de laatste beklimming bij het ingaan van de laatste ronde, maar al snel werd ik terug gegrepen. In de spurt bergop werd ik 12e. Jammer dat de sterke blokken de wedstrijd helemaal gesloten hielden, anders zat er meer in, maar ja, dat is koers.

Gr Klaas

Verslag: Tour de la Dordogne, Tour du Pays de Roumois en Challenge d'Or

2011-07-20T13:23:00.003+02:00

Hallo

Het was even stil op de blog, ik bracht dan ook een tijdje door in Frankrijk waar ik een hele reeks wedstrijden afwerkte.

Het begon met de Tour de la Dordogne, een 4 daagse rittenkoers die zich afspeelde in en rond de stad Périgeux. Het parcours van deze wedstrijd werd gekenmerkt door smalle wegen, veelal in slechte staat, de warmte en een golvend traject, geen cols, maar ook geen meter vlak.
160 renners aan de start en de smalle wegen zorgden ervoor dat de eerste dagen zeer nerveus waren. De valpartijen waren dan ook niet op één hand te tellen, gelukkig bleef ik gespaard...

Op dag 1 voelde ik me in het begin niet echt super, ik was wel attent toen een interessante kopgroep onstond van een 15 tal renners. Dit zag er even heel goed uit, we liepen tot 20s uit, maar na 10 km kwam alles opnieuw samen. Het duurde uiteindelijk tot km 80 voor de wedstrijd echt open brak. Op het lastigste stuk van het parcours voelde ik me beter en kon ik mee de forcing voeren, hierdoor brak het peloton in meerdere stukken en zo kwam ik samen met een 50 tal renners op kop. Ik voelde me vrij goed en na 90km trok ik met 6 renners in de aanval. Het zag er goed uit, maar toch kregen we geen vrijgeleide. Op het moment dat we ingelopen werden gingen in 2 schuifjes 10 renners weg waarin de sterkste blokken present waren. Zij namen snel tot 1min30 voorsprong en hielden stand tot op de streep. Ik eindigde uiteindelijk in het eerste peloton op een 50 tal seconden van de leiders.

Op de tweede dag stond een tijdrit van 10 km op het programma. Het parcours was golvend, maar toch vrij snel. Hoewel ik een goed ritme te pakken had merkte ik toch dat de macht in de benen wat ontbrak, ik eindigde uiteindelijk op een weinig zeggende 35e plaats.

Op de derde dag werd er van bij de start snel gereden. Ik voelde me helemaal niet goed en moest echt aanklampen om bij het peloton te blijven. Toen er een massale valpartij was in een afdaling met gravée werd de koers geneutraliseerd. Bij de herstart was er opnieuw een massale valpartij en naast mijn slechte benen had ik hierdoor ook de moraal helemaal verloren. Naarmate de wedstrijd vorderde begon ik me toch goed te voelen. En eens op het plaatselijk parcours (3x15km) dat heel lastig was met een beklimming van een 3 tal kilometer had ik plots super benen. Alleen waren er toen al 17 renners voorop met 1min40s voorsprong. Ik begon dan maar te rijden en nam telkens de beklimming voor mijn rekening. Met de meter voelde ik me beter en het leek wel of ik telkens sneller en sneller reed. Op 5 km van het einde kwam ik terug vooraan aansluiten. Slechts dertig renners volgden me nog en zo eindigde de wedstrijd op een spurt met 45 renners. Hierin werd ik 26e. In het klassement stond ik 19e.

Nadat ik rit 3 met goede benen beeindigde hoopte ik om de lijn in rit 4 door te trekken. Al snel trokken 10 renners in de aanval die tot 6 minuten voorsprong namen. Op het lastige deel van het parcours voelde ik me heel goed, af en toe kwam er afscheiding, maar de ploeg van de leider hield de wedstrijd helemaal op slot. Uiteindelijk trokken we met een peloton van een 80 tal renners met 1min30 achterstand op de leiders naar de plaatselijke ronden. Hierin ging ik de de eerste 2 ronden in de aanval, maar dit bleek te vroeg. In ronde drie konden 10 renners zich dan toch nog losmaken en konden in de laatste ronde de leiders nog vervoegen. In de laatste ronde kon ik ook nog wegkomen en naar een 21e plaats in de rit rijden. In het klassement bleef ik 19e, hoewel ik meer verdiend had.

Donderdag, 14 juli, ging ik dan van start in de Tour du Pays de Roumois, een ééndagskoers in Normandië. In het begin had ik wat zware benen, maar toch probeerde ik mee vooraan te koersen. Dit bleek een goede keuze, want na een 20 tal kilometers bleven we door de strakke wind nog maar met 30 renners over. Na 50 km volgden 9 ronden van 9 km met hierin telkens twee beklimmingen. Op de eerste van die beklimmingen reden 8 renners weg en op de volgende beklimming kon ik de sprong maken met een andere renner in het wiel. Zo kwamen we met 10 voorop en dit bleek de goede onstsnapping. Op 2,5 ronden van het einde brak de finale open. Freddy Bichot ging een eerste maal aan de haal op de klim. Toen alles opnieuw samen liep ging ik zelf door. Enkel de Franse kampioen, Bichot, kwam nog terug en zo kwamen we met nog 25 km te gaan met twee op kop. We namen snel 1min30 voorsprong en dus zat de winnaar vooraan. Na de laatste ronde volgden nog 5 vlakke km richting aankomst met de wind op kop. We bleven samen en spurtten om de zege. Hierin werd ik tweede...

Zaterdag, zondag en maandag stonden dan drie ééndagswedstrijde in het centrum van Frankrijk op het programma. Op zaterdag een wedstrijd tellende voor de Coupe de France. Die werd zeer snel verreden door de rugwind. 23 renners raakten al snel voorop en lange tijd leken zij voor de overwinning de strijden. Op 15 km van het einde werden ze echter terug gegrepen. In de laatste ronde waagde ik nog mijn kans, maar door de strakke wind op kop raakte niemand weg en zo eindigde de wedstrijd met een spurt van een 80 tal renners waarin ik me niet mengde.

Zondag ging ik opnieuw van start met 205 collega's. Een waanzinning snel eerste uur, enkele hellingen en een heus onweer zorgden ervoor dat het hele veld snel uiteen lag. Ik nam geen risico's en bevond me hierdoor ergens ver in de achtergrond. Toch voelde ik me goed en na een 60 tal kilometer maakte ik gebruik van een 3 tal hellingen om van peloton 4 naar 1 (een 40 tal renners) te rijden. Deze inspanning trok ik onmiddellijk door en zo kwam ik alleen in de achtervolging te zitten op 2 renners die blijkbaar voorop waren. Even verder kwamen een 6 tal renners terug, maar het kwam nooit tot een goede samenwerking. Na 15 km kwamen in twee schuifjes nog wat renners terug. Ik voelde me echter goed en ging opnieuw in de aanval. Door de wind op kop en het grote overwicht van een profploeg die een een renner vooraan had was het echter moeilijk om weg te komen. Toch bleef ik gaan. Met de plaatselijke ronden in zicht hadden de leiders 1min30 voorsprong, maar bij mij was het beste er ondertussen af. Een hongerklop en de vele inspanningen zorgden ervoor dat ik me nu tot volgen moest beperken. Uiteindelijk veranderde er weinig, de twee bleven voorop. In de laatste ronde moest ik helemaal leeg nog afhaken en eindigde ik uiteindelijk rond de 35e plaats.
Maandag ging ik niet meer van start en nam ik een dag herstel.

Van zaterdag tot maandag ben ik aan de slag in Bretagne voor de Kreizh Breizh Elites. Hopelijk is de conditie er nog altijd zodat ik een mooi resultaat kan behalen.

Gr Klaas

Paris - Chauny

2011-07-04T09:05:00.002+02:00

Hallo

Na een weekend zonder koers speldde ik gisteren opnieuw een rugnummer op. Ik was een klein beetje onzeker. Zou de vorm nog goed zijn?
Vanuit Margny-les-Compiègne moesten we eerst 122 km afleggen in lijn om daarna nog 3 plaatselijke ronden van 6,5 km af te werken in Chauny. De eerste 25 km verliepen ideaal om er opnieuw in te komen. Grote recht wegen in het bos, onmiddellijk werd er snel gereden, maar wegrijden was onmogelijk. Na 55 km kregen we de eerste van 4 hellingen te verwerken. Daar zou ik een eerste keer testen om te kijken hoe het met de benen gesteld was. Jammer genoeg gooide een lekke band 5 km voor de voet van de klim roet in het eten. Na een huzarenstukje kon ik één kilometer voor de voet terug aansluiten bij het peloton. Ik probeerde nog zoveel mogelijk plaatsen te winnen als mogelijk, ook op de klim won ik nog een pak plaatsen. De benen waren dus niet slecht, maar ik had ze liever op een andere manier getest...
Gelukkig had ik al deze inspanningen geleverd, want het peloton was na de klim fel gedecimeerd. Op de 2e helling na 65 km, schudde ik dan eens aan de boom. Het peloton spatte uitéén, maar omdat het niet echt steil was en rechtdoor was het moeilijk om voorop te blijven. Het peloton werd wel verder uitgedund tot een 50 tal renners. Na de inspanningen van de voorbije 20 km hield ik me even schuil in het peloton. In vershillende schuifjes kwamen op dat moment 20 renners aan de leiding, ik reageerde meerdere malen, maar kreeg geen vrijgeleide. Toen we na 80 km terugkwamen, muisden 5 renners uit de kopgroep er vanonder. Zij namen snel een 40 tal seconden voorsprong. Ik schoof regelmatig mee in de tegenreacties en op een stuk bergop na 90 km vormde zich een tegenaanval van 10 renners met mezelf. We naderden snel tot op 20s van de leiders, maar toen stokte het tempo bij ons zodat de leiders opnieuw 35s namen. Het peloton sparttelde nog even tegen, maar gooide daarna de handdoek en kwam uiteindelijk op 3 minuten binnen.

Op de laatste helling van de dag na 110 km voerde ik het tempo wat op zodat we bijna terug kwamen bij de leiders, maar blijkbaar waren mijn medevluchters van een ander gedacht waardoor we de plaatselijke ronden met 30s achterstand aansneden. Omdat het maar bleef duren viel ik zelf maar aan met nog 2 ronden te gaan. Deze aanval zorgde ervoor dat we 3 van de 4 leiders terug grepen. Eéntje was er vandoor gegaan en reed nog steeds 30s voor. De leider had nog 3 ploegmaats zitten in mijn groep waardoor het zowat onmogelijk was om nog iets te ondernemen op het vlakke circuit. Op 4 km van het einde deed ik samen met 3 andere renners nog een gooi naar de 2e plaats. En onder de rode driehoek ging ik nog alleen, maar jammer genoeg kwam alles terug samen op 600m van het einde. Door die inspanningen mankeerde ik wat jus voor de spurt voor de 2e plek en werd uiteindelijk (een beetje teleurgesteld) 13e. Ik had meer verdiend.

Enfin, de benen zijn nog redelijk. Nu goed recupereren en dan op naar de Tour de Dordogne. Misschien had ik deze koers nodig om er weer helemaal in te komen. Op papier lijkt de Dordogne wel niet echt lastig, maar ja, zoals steeds maken de renners de koers.

Gr Klaas

Tour du Nivernais Morvan

2011-06-22T15:31:00.007+02:00

Hallo

Met de Tour du Nivernais Morvan is de eerste grote overwinning eindelijk binnen. Deze winter had ik me als doel gesteld om eens het eindklassement in een rittenkoers te winnen, bij deze is dit eindelijk gelukt! Het was ook één van de laatste rittenkoersen die me echt goed liggen (Circuit du Saone et Loire, Tour de Franche-Comté, Tour du Nivernais Morvan en Tour des Pyrénées, maar die is helaas afgelast), vandaar dat de voldoening nog zo groot is, net zoals de teleurstelling na de Tour de Franche-Comté.

Een verslag van de voorbije 5 dagen:

Woensdag werd de Tour du Nivernais Morvan op gang geschoten met een ploegentijdrit over 6 kilometer te Varennes Vauzelles. Hoewel er slechts twee echte bochten in het parcours lagen was het door de smalle wegen met heel wat putten toch goed opletten geblazen. De ambitie was dan ook om zo weinig mogelijk tijd te verliezen zonder veel risico's te nemen. We slaagden hier goed in en verloren uiteindelijk 12 seconden op de winnende ploeg, BIC 2000. Ik werd als 47e geklasseerd.

Donderdag werd dan de eerste echte rit gereden, 148 kilometer, de eerste 90 kilometer waren relatief vlak op mooie rechte wegen. In de finale veranderde het parcours echter helemaal, smalle kronkelende wegen en constant op en af. Een stevige wind maakte de wedstrijd nog extra lastig. Ik wou vandaag absoluut het klassement nog niet verliezen zoals dit jaar al zo vaak gebeurde de eerste dag. Ik probeerde goed vooraan mee te koersen, jammer genoeg kende ik het parcours niet echt en zo werd ik na 30 kilometer verrast toen we plots in een stadje rechts een steile helling op draaiden. Blijkbaar was dit een cruciaal punt, ik zat iets te ver en was dan ook niet mee toen 15 renners weg reden. De meeste sterke ploegen waren vertegenwoordigd en toen ze 1 minuut voorsprong namen leek het er dan ook uit dat mijn koers al voorbij was... Gelukkig namen enkele andere ploegen het heft in handen. Toen het verschil teruggelopen was tot 25 seconden (km 70) veranderde de wedstrijd van richting en kregen we de wind vol in de zij. Op een lang stuk vals plat lag het peloton helemaal op een lint. Ik zag dat dit een cruciaal moment was en besloot om volle bak aan te vallen. Dit bleek een goede beslissing. Het peloton scheurde in 4, en uiteraard was ik mee in de eerste groep van een 15 tal renners. Na een 10 tal kilometer kwamen we aansluiten bij de leiders. Zo begonnen we met een 30 tal renners aan de heuvelzone. Ik voelde me nog goed en schoof met alle ontsnappingen mee. Op 50 km van het einde raakten we met 3 renners voorop. We liepen tot 40 seconden uit op de achtervolgers waaruit 2 renners in de achtervolging waren gegaan. Zo kwamen we met nog 30 km te gaan met 5 op kop. In de achtergrond kwamen verschillende groepen terug bij de achtervolgers waaruit 7 renners in de achtervolging gingen. Die zeven kwamen met nog 20 kilometer te gaan bij ons aansluiten, zo gingen we met 12 renners de finale in met een minuut voorsprong op een peloton van een 50 tal renners. De finale bestond uit 2 plaatselijke ronden van 6 kilometer met telkens een steile beklimming van goed 1 kilometer à 10%. Aangezien ik al veel gegeven had tijdens de koers voelde ik dat de jus er wat uit was. Toen 4 renners tijdens de eerste beklimming wegreden moest ik dan ook passen. We bleven met de rest van de groep op een 10 tal seconden van de leiders hangen. Op de tweede beklimming koos ik voor een eigen tempo. Dit bleek een goede keuze, want op die manier kon ik terug keren naar de leiders samen met 3 andere renners. Het werd dus spurt met 8 en hierin werd ik 7e. Omdat we een minuut voorsprong hadden op het peloton werd ik ook 6e in het klassement. Een goede eerste dag dus...

De tweede dag, vrijdag, was één van de twee sleuteldagen van deze Tour du Nivernais Morvan. 151 kilometer met 6 beklimmingen waarvan het zwaartepunt zich situeerde vanaf kilometer 75. Na 100 km moesten we over de beklimming van Villapourcon (6 km à 6%), het dak van deze ronde. Al snel in de wedstrijd reden 3 renners weg waarna de ploeg van de leider (BIC 2000) de wedstrijd onder controle nam. Dit deden ze echter iets te gretig, want na 90 kilometer met de lastige finale werd de laatste vluchter opnieuw ingerekend wat ervoor zorgde dat de wedstrijd opnieuw open was. Op de opéénvolgende beklimmingen werd een grote schifting doorgevoerd en uiteindelijk trokken we met nog 25 renners naar de plaatselijke ronden. De rest was uitgeteld. Deze schifting overleefde ik zeer vlot waardoor ik me nog zeer goed voelde bij het aansnijden van de twee lokale ronden van 14 kilometer. Die lokale ronden bestonden uit twee lange stroken bergop en twee afdalingen. Omdat de wedstrijd nu oncontroleerbaar was, werd het zeer moeilijk koersen. Iedere ontsnapping die vertrok kon de goede zijn en ook beslissend zijn voor het klassement. Daarom probeerde ik telkens mee te zijn. In de eerste plaatselijke ronde demarreerde ik een eerste keer en zag ik dat de rest al aan het kraken was. Vijf kilometer verder reden 6 renners weg, ik reed er alleen naar toe en trok onmiddellijk fors door. Toen de rest terug kwam zag ik dat iedereen op zijn limiet zat en ging ik opnieuw in de aanval met nog 18 km te rijden. Eén renner zat nog in het wiel, we namen onmiddellijk een voorsprong van een 20 tal seconden. Daarna besloten we om vol door te rijden met zijn tweeën, ik voor het klassement en mijn compagnon voor de rit. We werkten goed samen en diepten zo de voorsprong uit tot circa 1 minuut. Ik voelde me super en nam het merendeel van het werk op mij, achteraf zei mijn medevluchter dat hij à bloc in het wiel zat, maar ik had mijn woord gegeven en dus reden we samen naar de finish. Ik nam de trui en hij won de rit. In het klassement had ik 16 seconden voorsprong op de twee voormalige leiders van BIC 2000, 59 s op de 4e, Thomas Welter een goede minuut op de 5e, anderhalve minuut op nr. 6 uit het klassement en vanaf plaats 7 was het verschil al twee minuten. Een goede zaak dus, maar het einddoel was nog ver...

Zaterdag was de zwaarste dag van deze ronde. Twee ritten, in de voormiddag een korte rit van 70 km over zéér!!! smalle wegen (vooral in het begin) en constant op en af. De laatste 15 km richting de twee lokale ronden verliepen over bredere wegen. De aankomst lag boven op een steile klim van 1 kilometer, een soort Cauberg, met de steilste 'pentes' in het begin. In de namiddag stond dan de koninginnenrit op het programma, 95 km, waarvan in de laatste 45 km vijf beklimmingen van 1e categorie, ongeveer goed voor 20 km bergop, ook de aankomst was bergop aangezien de streep getrokken lag in Chateau Chinon, een stadje gevestigd op een heuvel. Moest het parcours nog niet lastig genoeg zijn, dan was er altijd nog het weer, stormwind en regen met op de achtergrond hier en daar een donderslag. Dan ben je eens leider, is het het hele jaar mooi weer, krijg je net op de cruciale dag alle 'merde' van het jaar over je heen...

Enfin met gele trui rond de schouders was de motivatie natuurlijk extra groot. In de voormiddag hield ik me constant in de eerste 10 op de smalle wegen. Er kwamen aanvallen alom, als de groepen te groot werden schoof ik telkens mee. Ik voelde me eigenlijk heel goed en kwam nooit in de problemen, hoewel ik in de eerste 35 km van alle kanten aangevallen werd. Daarna kwamen we op wat bredere wegen terecht waarna de ploeg het uitgedunde peloton controleerde tot aan de plaatselijke ronden van 5 km, waarbij we drie keer de klim richting aankomst moesten overwinnen. Hoewel zo'n kleine puisten niet echt mijn ding zijn, voelde ik me toch bijzonder goed. Ik kwam nooit in de problemen en uiteindelijk werd het een spurt met een 25 tal renners. Ik plaatste me vooraan om geen tijdsverlies op te lopen. Jammer genoeg werd ik wat gehinderd in de spurt waardoor ik maar 8e werd, al mijn directe concurrenten eindigden wel achter mij, er waren echter geen breukjes, maar dit was toch goed voor het moreel.

In de vooravond mochten we dan nog eens de fiets op. Met de rukwinden en het onweer was iedereen wat nerveus. Even probeerde een ploeg een waaier te trekken in het begin, maar ik zat onmiddellijk in het wiel. Na 25 km reden 9 renners weg, waarvan de eerste op zowat 8 minuten stond in het klassement. Daarna maakten mijn ploegmaats tempo om de voorsprong onder controle te houden. De koplopers begonnen met 3 minuten voorsprong aan de bergzone, waarna we het tempo wat verhoogden om aanvallen in het peloton te voorkomen. Dit lukte perfect tot op 20 km van het einde. Daarna brak de wedstrijd helemaal open. De koplopers werden één voor één bijgehaald en ik werd constant bestookt door mijn dichtste belagers. Zowel bergop als bergaf. Ik voelde me goed en reed constant in de eerst vijf om zo onmiddellijk alle aanvallen in de kiem te smoren en nooit achter de feiten aan te hollen. Op 8 km van het einde namen enkele renners, die geen bedreiging vormden, wat voorsprong en zij reden voor de ritwinst. Ik beperkte me tot het counteren van mijn dichtste concurrenten. Op 3 kilometer van het einde schoof ik mee met een andere renner, tot mijn grote verbazing waren we met twee weg gereden. Ik ging door, maar niet 100%, jammer genoeg had de tweede en derde in het klassement nog een ploegmaat en werd ik terug gegrepen op 1,5 km van het einde. Daarna volgde nog een felle aanval van Yannick Martinez, 6e in het klassement op 1min25. Ik reageerde niet onmiddellijk en focuste me nu vooral op de nrs. 2 en 3 uit het klassement. Zo nam hij nog 18s terug. Ik finishte in een groepje van een 10 tal renners voor de 8e plaats met hierin al mijn concurrenten. Enkel in de spurt verloor ik nog 6 seconden op de nr.3 uit het klassement waardoor hij terug kwam tot op 39s. Maar zo erg was dit niet, de moeilijkste dag was overleefd zonder schade. Het enige foutje dat ik maakte is dat ik niet vol doorging op 3 km van het einde toen ik een klein gaatje had, ik had wat schrik van een counter, maar dit hoefde niet echt aangezien iedereen wat dood zat.

Op zondag stond de gemakkelijkste rit op het programma. 136 golvende kilometers met drie beklimmingen van derde categorie, waarvan enkel de derde (km 115) nog lastig was. Eens die overleefd was, was het helemaal vlak tot aan de aankomst (km 124), waarna nog 3 lokale rondjes van 3,8 km moesten afgewerkt worden. Enkel de strakke wind kon nog roet in het eten gooien. Mijn concurrenten maakten hier dan ook gretig gebruik van om nog eens alles te proberen. Gedurende de eerste 30 km werd ik constant aangevallen. Ik zat even geïsoleerd met nog meer dan 100 km te gaan en kende een moeilijk moment. Even raakte ik de moraal kwijt, het was nog zo ver, ik zat wat geïsoleerd in een groep van 20 renners met al mijn concurrenten en werd constant aangevallen. Gelukkig viel de wedstrijd boven op de eerste beklimming in een definitieve plooi. Na de hevige start hapte iedereen naar wat adem en hiervan maakten zeven renners gebruik om er van onder te muizen. De best geklasseerde renner uit deze groep stond op 26 minuten, waardoor de situatie voor mij ideaal was! De ploeg van BIC 2000 probeerde nog één keer om een waaier te trekken, maar omdat ik onmiddellijk in het wiel zat, staakten ze al snel hun poging. Toen de voorsprong tot een 4 tal minuten opgelopen was namen de spurtersploegen het commando van het peloton. De voorsprong slonk stelsemating. Op de laatste beklimming kwamen er nog enkele aanvallen, maar ik voelde me weer goed en kwam met de eersten over de top. Even verder kwam de organisatie terug in het peloton. Bij het aansnijden van de plaatselijke ronden hadden de leiders nog 40s. Nu was het voor mij vooral opletten geblazen, niet meer lek rijden op de slechte wegen en risico's vermijden in het gewring richting spurt. Die spurt kwam er ook, aangezien de vluchters op 400m van het einde ingerekend werden. De laatste ronde werkte ik af in de staart van het peloton en zo bracht ik de 'maillot jaune' als 51e over de streep in dezelfde tijd van de winnaar, de maillot jaune bleef bij mij, opdracht volbracht!

Iedereen was het er over eens dat ik de verdiende winnaar was van deze wedstrijd. De eerste twee dagen reed ik zéér agressief, met als gevolg dat ik leider werd in het klassement. Op zaterdag werd ik fel bestookt, maar hield ik vrij vlot stand. Op zondag was het in het begin van de rit nog even spannend, maar daarna viel alles in zijn plooi.

Dit weekend staat er geen wedstrijd op het programma. Even recuperen van de voorbije rittenkoersen waarna ik de zondag erna hervat met Paris-Chauny.

Gr Klaas

2011-06-19T18:13:00.001+02:00

Klaas heeft de Tour Nivernais Morvan gewonnen!! Later meer nieuws van Klaas.

Groetjes,
Sara

Ronde de l'Oise

2011-06-14T14:15:00.004+02:00

Hallo

Van donderdag tot en met zondag was ik aan de slag in de Ronde de l'Oise, met de goede vorm van de voorbije weken hoopte ik om mijn resultaat van vorig jaar (6e) te kunnen herhalen.

Jammer genoeg was de wedstrijd al snel voorbij. De eerste 25 kilometer verliepen over zeer smalle wegen, ik zat ergens rond de 45e positie toen er 30 renners na goed 10 kilometer vandoor gingen. Ik wou zo graag reageren, want ik wist dat het gevaarlijk was, maar ik kon niet, enkele ploegen zetten vakkundig de weg af, waardoor de koplopers snel 20 seconden namen. Ik probeerde nog te reageren, eerst met een groepje, maar zonder succes, daarna alleen gedurende een 20 tal kilometer, maar ook dit was onmogelijk. Toen ik weer ingelopen werd hebben we met de ploeg gereden toen het verschil tot 3 minuten opgelopen was. Op 20 kilometer van het einde kwamen we terug tot op 40 seconden maar toen brak de veer. Uiteindelijk kwam ik in het peloton aan op goed 1minuut30 van de leiders.

De tweede dag, 185 kilometer, werden gekleurd door regen en wind, en dit gedurende bijna de hele rit. Ik voelde me goed en probeerde enkele malen om in het begin weg te rijden, maar zonder succes. Het duurde een uur (en enkele valpartijen) alleer twee renners een vrijgeleide kregen. Al snel liet er zich één uitzakken, waardoor er nog één koploper overschoot met 3 minuten voorsprong op het peloton waar de leidersploeg controleerde. Na een 120 tal kilometer ging alles plots op de kant, wegenwerken, een helling en een pittige afdaling zorgden ervoor dat het peloton in een 5 tal stukken scheurde. Zo kregen we 12 koplopers en daarachter een 20 tal achtervolgers met mezelf. We konden echter niet terug keren bij de leiders en een derde en vierde groep kwam terug bij ons aansluiten waardoor het peloton opnieuw een 80 tal renners sterk was. Vanaf toen ging het razendsnel richting aankomst. Vijf renners konden het peloton, dat op het einde nog verbrokkelde door de zijwind, nog voor blijven. Ik kwam aan in het eerste deel van het peloton op een 25 tal seconden.

Ook de derde dag verliep chaotisch, de kleine wegen in het begin maakten het zéér nerveus en extreem gevaarlijk, onverantwoord... Blijkbaar kende de organisatie zelf het parcours niet, want na zowat 10 kilometer reden we verkeerd, een neutralisatie van 15 kilometer en daarna een herstart zorgden ervoor dat we die dag goed 200 kilometer in het zadel zaten...
Eens we de kleine wegen verlaten hadden volgden lange rechte stukken waar de wind vrij spel had. Ik voelde me goed en na 55 kilometer trok ik eens voluit door op een stuk valsplat met zijwind. Toen we boven waren keek ik om en was het peloton in 3 stukken gescheurd. Met zo'n 30 renners kwamen we dus voorop. Er werd snel gereden en we namen een 20 tal seconden op het tweede peloton, maar een lange afdaling met rugwind gedurende een 5 tal kilometer zorgde ervoor dat alles weer samenliep, even verder kwamen we in een meer bebost gebied terecht. Daar viel de wedstrijd in de plooi, vijf renners voorop, waarna de ploeg van de leider controleerde. In de drie plaatselijke ronden werden de koplopers terug gegrepen. In die plaatselijk ronden zat er nog een steil, maar kort klimmetje, op 8 kilometer van het einde. In de laatste ronde probeerde ik hier nog weg te rijden, eerst met zeven, dan alleen. Echter, door de lange rechte wegen na de klim was het onmogelijk om voorop te blijven en dus was een massaspurt onafwendbaar.

Op zondag stond dan de konininginnerit op het programa. Met vooral een lastige finale, die bestond uit 2 ronden van 14 kilometer met telkens twee pittige klimmetjes. Daar zou het dus gebeuren. De wind zorde opnieuw voor een pittig wedstrijd begin waardoor het af en toe scheurde. Toch liep telkens alles opnieuw samen tot we na een 50 tal kilometer een 8 tal leiders kregen. Die liepen tot maximaal 3 minuten uit. In de finale werd het tempo verhoogd, maar toch hielden de leiders goed stand. Omdat ik het wat beu was om steeds in het peloton te blijven stak ik het vuur aan de lont bij het aanvatten van de eerste plaatselijke ronde (28 km van het einde) op de lastige klim in Liancourt. Ik had een klein gaatje op een lang gerokken peloton, maar wegrijden bleek onmogelijk. Het hoge tempo zorgde er wel voor dat de groep fel uitgedund werd. Er volgden nog aanvalspogingen, maar net zoals de mijne zonder succes... Op een 5 tal kilometer van het einde werden de laatste vluchters ingelopen en uiteindelijk werd er gespurt met 45 renners in deze 'koninginnenrit'. Hierin werd ik 45e, in het klassement werd ik 29e.

Als je goede benen hebt en je behaalt geen resultaat kan je niet echt tevreden zijn. Jammer genoeg waren de omstandigheden niet echt gunstig voor mij om een mooie plaats te behalen. De koers brak nooit helemaal open waardoor het vooral een spurters festijn werd. In de Tour de Nivernais-Morvans zal het normaal gezien anders zijn. Hopelijk kan ik de vorm nog één week rekken.

Klaas

Tour de Gironde

2011-05-29T18:39:00.003+02:00

Hallo

De voorbije drie dagen was ik aan de slag in de Tour de Gironde, de golvende wijnstreek rond Bordeaux zorgde voor het mooie, maar ietwat gemakkelijke kader van deze wedstrijd.
Vooral de eerste dag was het een zeer gemakkelijke rit, de wind was de grootste spelkbreker, maar zorgde nooit voor afscheiding. De wedstrijd werd tegen 47 km/u verreden waardoor ontsnappen zo goed als onmogelijk was. Het zag er dan ook naar uit dat deze etappe zoals alle voorgaande jaren op een massaspurt zou eindigen. Toch was dit niet het geval. Na zowat 145 kilometer raakten 22 renners voorop 'en facteur', er viel gewoon een gat, bijna alle ploegen waren vertegenwoordigd en weg waren ze. In het peloton was er weinig initiatief en de vluchters bleven een goede halve minuut voor. Ik eindigde in het peloton na een dwaze koers. Om het helemaal af te maken kreeg ik door verschillende breuken in de gevaarlijke laatste kilometer nog 15 seconden extra aangesmeerd.

Zaterdag stond dan de 'koninginnerit' op het programma. Constant op en af in het achterland van Bordeaux en dat in een redelijk broeierig weer. Op het einde moesten we nog één plaatselijke ronde afwerken van 4,5 kilometer. De streep was getrokken op een soort Cauberg, een helling van circa 1 kilometer aan 10%, die we dus tweemaal moesten doen. Ik had er wel zin in, maar de wedstrijd brak nooit helemaal open. Na 100 kilometer schudde ik zelf aan de boom op een helling, ik had goede benen en we reden met 30 renners weg. We namen 35 seconden op het peloton, maar de groep was te groot en na een 15 tal kilometer liep alles opnieuw samen. Vervolgens vertrokken 10 renners, zij namen een voorsprong van 45 seconden en hielden daar nog 20 seconden van over bij het aansnijden van de plaatselijke ronden. De eerste maal de helling voelde ik me super, ik demarreerde en reed iedereen voorbij! Alleen op kop zowaar! Ik dacht dat ik voor de overwinning reed en gaf dan ook alles met het peloton op de hielen. Jammer genoeg was het wind op kop richting de aankomst, waardoor het peloton me bijna op de voet viel bij het aansnijden van de laatste kilometer bergop. Toch reed ik nog vlot naar boven. Tot op 200 meter van de streep was de overwinning binnen handbereik, maar op 150 meter werd ik dan toch nog gepasseerd. Uiteindelijk werd ik nog 13e. Achteraf bleek ook dat nog één renner voorop reed uit de onstnapping, dus reed ik eigenlijk voor de tweede plaats. Niemand wist dit, en dus stak de tweede (die mij dus op het einde passeerde) de handen in de lucht.

De laatste dag was het opnieuw redelijk pittig. Het parcours viel al bij al nog mee, maar dit keer was het nog warmer, een goede 30 graden maakte de wedstrijd extra lastig. De koers bleef lang gesloten. Na 30 kilometer kwam een eerste keer vooraan postvatten en gaf ik er een flinke lap op. Het peloton brak in drie stukken, maar op de lange rechte wegen liep alles opnieuw samen. Het duurde tot na de eerste bonificatiespurt (km 75) eer de goede ontsnapping vertrok. En het was opnieuw ikzelf. Op een lang stuk vals plat met de wind op kop ging ik er alleen vandoor. Na een 5 tal kilometer kwamen 11 renners me vervoegen en zo kwamen we met 12 op kop. We liepen tot goed 1 minuut uit, maar de samenwerking was toch niet optimaal. Na 25 kilometer kwamen zowaar 30 renners terug, dit zorgde ervoor dat de samenwerking helemaal wegviel en met nog 25 kilometer was alles dan ook te herdoen. Een massaspurt leek in de maak, want de finale was hoofdzakelijk vlak. Eén renner kon die echter nog ontlopen en net uit de greep blijven. Ikzelf eindigde in het peloton en werd na alle onstnappingspogingen nog tweede in het bergklassement (ik kwam één puntje te kort om te winnnen). De conditie is zeer goed, maar de wedstrijd was niet echt lastig genoeg voor mij om het verschil te maken. Hopelijk kan ik deze vorm nog een eindje aanhouden.

Gr Klaas

Afsluiter Tour de Franche-Comté

2011-05-24T09:48:00.003+02:00

Zondag gingen we van start in het Zwitserse Le Locle. Meteen na de start liep de weg een 4 tal kilometer omhoog tegen 5 procent. Omdat ik daags voordien getoond had dat ik bergop bij de beteren hoorde en ik toch niets te verliezen had gaf ik er meteen een lap op. Eerste aanvaller van de dag dus. We reden met 5 weg, maar dat werden er al snel 4. Met de wind stevig op kop en brede wegen was het echter een zware opdracht. Boven op de helling hadden we een kleine 20 seconden voorsprong op het licht verbrokkelde peloton. Jammer genoeg zat de tweede uit het bergklassement mee in de ontsnapping waardoor de ploeg van de leider in dit nevenklassement volle bak begon te rijden. Hierdoor werd onze ontsnapping na een 10 tal kilometer teniet gedaan. De volgende 10 kilometer kon niemand wegrijden en het duurde tot na een pittige afdaling alleer 12 renners dan toch een kloof konden slaan.
Je zou denken dat de wedstrijd dan in de plooi valt en de ploeg van de leider begint te controleren. Dit gebeurde niet echt en de leiders liepen zo uit tot een 5 tal minuten. Tien renners gingen in de tegenreactie, 99 keer op 100 is dit zinloos, maar ook nu reageerde de leidersploeg niet meteen. En zo konden de 10 wegrijden. Vooraan begonnen ze ook wat te twijfelen en met nog 60 kilometer te gaan kregen we 22 leiders met goed 3 minuten voorsprong op het peloton waarin enkele andere ploegen begonnen te rijden.
Uiteindelijk reed de leidersploeg dan ook mee, maar dit bleek te laat. De kopgroep verbrokkelde nog en er bleven in totaal een 13 tal renners vooruit. Ik mocht me wat gedeisd houden om eventueel nog iets te proberen op de laatste klim van 2e categorie op 25 kilometer van de streep. Dit bleek echter een tegenvaller. Voor we het goed en wel wisten waren we al boven met een zo goed als compact peloton.

Voor mij had de laatste rit dus niet meer veel om handen. In het begin probeerde ik de wedstrijd open te breken, daarna viel de wedstrijd wat in de plooi en bleek het parcours niet meer selectief genoeg om nog verschillen te maken.

De volgende wedstrijd is de Tour de Gironde, van vrijdag tot en met zondag. Drie ritten in de Landes. Op vlak van parcours niet meteen de zwaarste koers, maar de conditie is ok, dus zal ik het niet laten om me te tonen.

Klaas

3e dag: Franche-Comté

2011-05-21T19:27:00.002+02:00

Hallo

Hoewel er alweer onweer aangekondigd werd, bleef het dit keer droog. 25 graden, en dus ideaal koersweer. Niet alleen met het weer eens meeval... Ook in de koers had ik deze keer geen brokken, en of dat een verschil maakt!

Vanmorgen had ik na overleg met de ploegleider besloten om het rustig aan te doen. Op de eerste helling brak het peloton in twee stukken (door het tempo en een val), maar veel problemen kende ik niet en dus kon ik vlot vooraan blijven. De rest van de rit hield ik me gedeisd en reed ik op souplesse. Veel gebeurde er ook niet... Een ontsnapping van 6 renners die terug ingelopen werden na de laatste helling en daarna een spurt met een 70 tal renners. De laatste twee kilometer nam ik nog de leiding in dienst van de ploeg, maar zonder succes.

In de namiddag gingen we van start in Pontarlier om aan te komen in Les Chaux de Fonds in Zwitserland. Dit was meteen ook de koninginnerit. De eerste 15 kilometer liepen constant vervelend omhoog. Ik voelde me goed en toen er een onstnapping vertrok van 15 renners reed ik het gat alleen dicht toen het 15 seconden was. Het zag er goed uit... Maar in de daaropvolgende afdaling nam de leider zelf zéér veel risico's en bracht zo het peloton terug. Daarna volgde een helling van 5 kilometer die ik zonder problemen in de eerste 10 passeerde, we bleven nog met een 25 tal renners over. Hierna volgde een afdaling op grind! Ik probeerde zoveel mogelijk om de risico's te beperken, maar natuurlijk heb je weinig keus en moet je volgen. Ik bleef gelukkig recht (wat niet iedereen lukte, het was dan ook echt onverantwoord!). De afdaling zorgde er wel voor dat alles uitéén lag, maar alles (30 renners) liep even verder opnieuw samen. De koers werd nu wat tactischer. Toen 15 renners wegreden op een tussenstrook had ik schrik dat de wedstrijd gereden was. Ik ging dan ook verschillende keren in de tegenaanval en bij de 5e poging lukte het dan toch om weg te rijden. Na een achtervolging van een 5 tal kilometer 'à bloc' kon ik vooraan aansluiten, maar 2 kilometer verder liep alles opnieuw samen. Het peloton werd zo opnieuw aangedikt tot 60 renners. Even scheurde het nog door de wind, en ook nu kon ik nog alleen naar de eerste waaier rijden. Daarna viel de wedstrijd dan toch wat in de plooi, 12 renners konden een voorsprong van 45 seconden bijéén fietsen, waarna het peloton de wedstrijd onder controle hield. In de afdaling richting slotklim naderden we snel, maar konden 5 renners de sprong naar voor maken, terwijl andere renners vooraan moesten afhaken. Zo kregen we aan de voet van de slotklim een kopgroep van 10 renners met een voorsprong van 40 seconden. Twee renners konden hieruit wegrijden. Ondanks de vele inspanningen onderweg voelde ik me goed op de slotklim van 8 kilometer en met nog 5 kilometer te gaan viel ik dan maar aan. Slechts drie renners konden volgen! Ik reed de hele klim tempo omhoog en we raapten alle vluchter één voor één op. Jammer genoeg bleken de twee vooraan ook goede klimmers te zijn en zij hadden op de top nog 20 seconden voorsprong. De laatste 5 kilometer liepen nog bergaf richting aankomst waardoor de situatie niet meer veranderde. Eén renner uit mijn groep van vijf kon nog een kloofje slaan en werd derde. Ik spurtte vervolgens tweede en werd dus vijfde in de rit.

Eindelijk eens wat meeval en een mooi resultaat waar ik fier op mag zijn. Zeker gezien de manier waarop. Bergop was ik zeker bij de beste drie. Zonder pech stond ik nu vijfde...

Morgen nog een dag, hoofdzakelijk bergaf en ze kondigen onweer aan... Het zal 'leuk' worden...

Klaas

Tour de Franche-Comté: PECH

2011-05-20T18:56:00.002+02:00

Hallo

We zitten ondertussen in de helft van de Tour de Franche-Comté, een mooie wedstrijd en één van mijn doelen dit jaar.

Jammer genoeg zit het echt wel niet mee...

Gisterenvoormiddag was het super mooi weer, maar bij de start brak de hel los, onweer, donder en bliksem en stortregen...
Toch verloor ik de moraal niet, ik voelde me goed en daarom reed ik constant vooraan. Na een 20 tal kilometer reed ik een 7 tal kilometer in de aanval met een 10 tal renners, het zag er goed uit, maar het peloton liet niet begaan. Op de eerste helling kwam ik vlot door in 10e positie, en in de pittige afdaling daarna nam ik de leiding om het gevaar te vermijden (door de regen en smalle wegen was het best gevaarlijk). Ik daalde blijkbaar goed, want eens beneden lag het hele peloton uitéén. Des groupes partout... Op de 2e helling voerde ik mee de forcing en zo schoten we nog met een 30 tal renners over en ik voelde me nog altijd zéér goed...
Maar vanaf toen liep alles mis, na de afdaling van de 2e beklimming reed ik plat. Omdat alles uitéén lag waren er geen wagens in de buurt, ik werd wel geholpen door de neutrale wagen, maar zo belandde ik wel in een tweede groep. Ik probeerde onmiddellijk het tempo erin te houden en terug te naar voor te rijden, maar geen enkele versnelling van het nieuwe wiel werkte en ik gleed overal weg, ik dacht dat ik een oud wiel gekregen had en dat de tube erop van een 'gladdig' merk was...
Stoppen was echter geen optie, er waren nog altijd geen wagens in de buurt en stoppen betekende dat ik in een derde groep terrecht zou komen. Langzaam aan werd mijn groep opnieuw groter, maar ik langzaam aan doofde mijn kaars ook uit. Ik voelde me slechter en slechter en toen op de laatste helling het hele peloton uitéén barstte moest ik passen. Zelf in de afdalingen kon ik niet meer volgen, niet normaal...
Uiteindelijk ben ik gestopt, want het ging niet meer. Pas toen merkte ik dat het achterwiel niet vast zat en de hele tijd tegen de rem sleepte, uiteindelijk heb ik veel geluk gehad dat ik niet ben gevallen...
Ondertussen was mijn koers helemaal over, ik was ver in de achtergrond verzeild en finishte helemaal alleen op meer dan 11 minuten, na de aankomst was ik dan ook geweldig ontgoocheld. Ik wou hier graag een klassement rijden, het ging goed, ik voerde zelf de forcing, maar werd er tegelijk ook het grootste slachtoffer van...

Vandaag was het opnieuw broeiierig heet bij de start, met opnieuw enkele onweders tijdens de wedstrijd en aan de aankomst. De rit werd gekenmerkt door een ontsnapping van 6 kilometer die echter geen vrijgeleide kreeg. Na de 3 hellingen was alles te herdoen en uiteindelijk eindigde de wedstrijd op een massaspurt. De laatste kilometer was zeer gevaarlijk met een rondpunt op kasseien. Door de regen zorgde dit voor een de onvermijdelijke valpartijen...
Gelukkig lag ik er niet bij, maar ik had wel al mijn pech gehad... Na een 30 tal kilometer wedstrijd mocht ik veranderen van achterwiel na een spaakbreuk, en op 10 kilometer van het einde mocht ik nog eens van de fiets voor een lekke band vooraan...

Misschien zit morgen eens alles mee, twee ritten die zeer lastig zijn. Vooral de namiddag inspireert mij met een aankomst bergop in het Zwitzerse Les Chaux de Fonds. En of ik gemotiveerd ben om er nog iets van te maken...

Klaas
Klaas

Chrono Lac de Vassivière, GP Beauchamps en Tour de la Manche

2011-05-09T21:17:00.007+02:00

Hallo

De laatste weken werkte ik meerdere wedstrijden af, hieronder volgen de verslagen...

Op zondag 1 mei ging ik van start in de 4e wedstrijd tellende voor de Coupe de France, een individuele tijdrit van 27,4 kilometer rond de Lac de Vassivière in de Limousin. Het parcours was zeer lastig, constant op en af, met hier en daar een langere strook bergop. Veel ervaring heb ik niet in dit soort werk, het is vooral kwestie om onmiddellijk het goede ritme te vinden. Dit lukte me aardig, ik viel nooit stil en verteerde de hellingen vrij vlot. Toen ik aankwam had ik dan ook de 4e tijd, ongeveer de helft van de deelnemers was toen al gestart. Ik hoopte dat dit resultaat goed zou zijn voor een plaats tussen 15 en 20. Jammer genoeg bleek dit niet het geval, op het einde doken nog heel wat renners nipt onder mijn tijd, zodat ik uiteindelijk 32e werd. Toch ben ik tevreden over mijn tijdrit, als niet specialist deed ik het meer dan behoorlijk en tegenover andere renners die al vaak een goede tijdrit reden viel ik zeker niet uit de toon. Alleen is het jammer dat het resultaat wat tegenviel.

Daags nadien nam ik deel aan een wedstrijd (Elite Nationale) in Beauchamps. Daar moesten we 10 keer een ronde van 14,3 kilometer afleggen met telkens een beklimming van een kleine kilometer. De aankomst lag ongeveer in de helft van die klim. De strakke wind zorgde voor een nerveuze wedstrijd. Toch stond de wind nooit 'goed' om alles uitéén te trekken. Door het hoge tempo, de klim en de wind, sloop de vermoeidheid toch in het peloton. Net voor half koers was er dan ook een serieuze schifting waarbij nog slechts een 45 tal van de 100 gestartte renners overbleven. Een ronde verder reden 4 renners hieruit weg, één van mijn ploegmaats reageerde nog, maar kon de kloof niet dichten. Met nog 2 ronden te gaan, heb ik dan samen met 2 andere ploegmaats gereden om de vluchters te grijpen. In de laatste ronde konden we nog iedereen inrekenen op één renner na. Door het hoge tempo dat we ontwikkelden werd de groep nog sterk uitgedund. Ik eindigde als 24e, en mijn ploegmaat won de spurt voor de 2e plaats.

Van donderdag tot en met zondag (gisteren) was ik aan de slag in de Manche voor de gelijknamige Tour de la Manche.
Zoals zo vaak is de eerste etappe beslissend in een rittenwedstrijd. Na 5 kilometer reden 12 renners weg. Zij namen 10 seconden voorsprong op het peloton dat de achtervolgin in zette. Geen paniek dus, tot het peloton in een afdaling de verkeerde kant opgestuurd werd, chaos alom en het gevolg dat de 12 leiders onmiddellijk 1min30 voorsprong verwierven. Aangezien alle grote ploegen vertegenwoordigd waren met één renner had niemand de intentie om te reageren. De voorsprong liep dan ook op tot 5 minuten. In de 3 plaatselijke ronden kwam er wel nog een tegenreactie, waarin ik betrokken was. We naderden tot op twee minuten, maar in de laatste ronde kwam het peloton terug. De voorsprong bleef constant twee minuten, waardoor we zouden sprinten voor de 13e plaats. Helaas kwam het zover niet, een valpartij op 4 kilometer van de aankomst zorgde ervoor dat het peloton in 3 stukken brak, ik zat in het tweede deel en verloor zo nog eens 25 seconden extra.
Op dag twee gingen twee renners er van bij de start onmiddellijk vandoor. Rond half koers werd het parcours steeds lastiger en ook de wind kwam serieus opsteken. De renners van Nogent-sur-Oise namen hierop het commando wat er voor zorgde dat het peloton in twee stukken brak. Ik voelde me niet echt goed, maar kon toch stank houden in het eerste deel van een 30 tal renners. Bij het ingaan van de plaatselijke ronden werden de twee vluchters gegrepen waarna bij een tussenspurt opnieuw 6 renners aan de haal gingen met ploegmaat Niels Brouzes. Jammer genoeg moest hij door krampen afhaken zodat we niet meer vertegenwoordigd waren in de kopgroep. Eén renner vormde een serieuze bedreiging in het klassement en daarom moest ik samen met een ploegmaat rijden. We kwamen terug tot op 30 seconden waarna ik met bij het ingaan van de laatste ronde aan de kant zette en rustig uitreed. Een klassement had ik toch niet te verdedigen...
Zaterdag voormiddag stond dan een tijdrit van 11,5 kilometer op het programma waarvan de eerste 1,5 kilometer bergop, daarna een vlak stuk, weer 700 meter bergop, een steile afdaling en tot slot 5 kilometer vrij vlak richting aankomst. Lastig dus... Ik vond meteen de goede "allure" zoals de Fransen zeggen en reed een goede chrono met vooral een sterk einde. Toen ik aankwam had ik de tweede tijd. Denkende aan vorige week besefte ik wel dat dit niet altijd veel betekent. Uiteindelijk reden nog 8 renners sneller dan mij en werd ik 9e, een mooi resultaat dus.
In de namiddag stond dan nog een zware rit richting Avranches gepland. Van in de start ging het er zéér hevig aan toe, ik probeerde meerdere malen mee te gaan, maar zonder succes. Uiteindelijk konden 7 renners wegrijden en zij reden een voorsprong van 5 minuten bijéén. Enkele ploegen namen hierop het heft in handen om de achtervolging te leiden, waardoor we bij het ingaan van de plaatselijke ronden in Avranches op twee na alle vluchters inliepen, maar ook zij waren er snel aan voor de moeite. Door het hoge tempo was het bijna onmogelijk om weg te rijden. In de eerste ronde kende ik ook nog eens pech. Een geblokkeerde ketting zorgde ervoor dat ik van de fiets moest net op het moment dat veel renners gelost werden. Op één ronde tijd kon ik toch terugkeren in de voorwacht, dit kostte echter veel inspanningen zodat ik me op het einde moest beperken tot volgen. Uiteindelijk werd het een spurt bergop met een 45 tal renners die nog ontsierd werd door een massale val op 1,5 kilometer van het einde.
Om af te sluiten stond nog een zéér lastige rit op het programma. Vooral in het begin, de eerste 60 kilometer, waren zeer lastig. Omdat mijn ploegmaat nog kans had om de ronde te winnen besloten we om met de ploeg van in het begin de wedstrijd zo hard mogelijk te maken om zo de leider te isoleren. In het begin zag het er goed uit, op de eerste helling konden we met 12 renners wegrijden waarbij nog twee ploegmaats van mij zaten. Ik voelde me goed en omdat het peloton fel reageerde nam ik het heft in handen op de tweede klim. Niemand kon volgen en zo reed ik even alleen. Ik wachtte op mijn medevluchters, maar ondertussen was het peloton -waar de leider steun had gevonden bij een andere ploeg- fel genaderd. Toen een andere renner ervandoor ging op het moment van de samensmelting schoof ik opnieuw mee. Met twee knokten we voor 15 seconden voorsprong, één renner kwam nog terug en het peloton minderde wat vaart zodat we met 3 vertrokken waren voor een avontuur. Onze maximale voorsprong liep op tot 2min55 wat niet echt veel was. Toch hielden we goed stand, bij het ingaan van de plaatselijke ronden hadden we nog 1min45 voor. We voerden het tempo op waarbij één renner moest afhaken en met twee liepen we vervolgens uit tot 1min55. Omdat de andere renner mij tot drie maal toe aanviel en sneller was in de spurt mocht ik niet meer meewerken. We keken vervolgens naar elkaar en reden niet meer voluit waardoor we op anderhalve ronde van het einde ingelopen werden. Het peloton leek af te stevenen op een massaspurt, maar 3 renners konden die in extremis nog ontlopen. Ik liet het in de laatste kilometer lopen.
Ik eindigde uiteindelijk 25e in het algemene klassement dat al na dag één geen doel meer was. Aan mijn lange aanval in de laatste rit hield ik nog de tweede plaats in het rushes klassement over en werd ook 5e in het bergklassement.

De volgende grote afspraak is de Tour de Franche-Comté.

Gr Klaas

Circuit du Saône et Loire

2011-04-25T20:09:00.004+02:00

Hallo,

Van vrijdag tot en met zondag was ik aan de slag in de Bourgogne. Voor het eerst dit seizoen een koers die me goed zou moeten liggen. Massaspurten en gemiddelde snelheden van 45 km/u leken uitgesloten, zelf met het zomerweer...

Vrijdag stond onmiddellijk een pittige rit op het programma. Al snel reden een 4 tal renners weg, met hierbij mijn ploegmaat Jonathan Genthon, toch kregen zij nooit echt een vrijgeleide. Ze konden maximaal 40 seconden bijeen sprokkelen, en werden na een vlucht van een kleine 30 km weer ingelopen. Daarna waren er meerdere pogingen, maar zonder succes. Na een 50 tal kilometer reden een 8 tal renners weg. Op een helling kwam reactie en ik sprong mee, al snel kwamen we terug op de leiders en zo kwamen we met 17 renners op kop. We liepen tot 30 seconden uit en even dacht ik dat we vertrokken waren, maar een tweetal ploegen waren niet vertegenwoordigd en na 15 km kwam het peloton terug. Even verder reden in een afdaling 8 renners weg, zij namen snel 40 seconden. Even verder kwam er reactie van 6 renners, omdat dit gevaarlijk leek, maakte ik alleen de brug naar de 6 achtervolgers. En een 10 tal kilometer verder sloten we aan bij de leiders. Zo kwamen we met 14 op kop. Op een helling kwamen nog een 10 tal renners terug, het peloton lag op zowat 1 minuut. Deze groep was echter te groot, waardoor er geen samenwerking was. Op het moment van de samensmelting gingen 12 renners er vandoor. Zij liepen uit tot 30 seconden, op de volgende helling kwam er een tegenreactie waarin ik kon meeglippen. Na een lange en slopende achtervolging kwamen we op 20 km van het einde vooraan aansluiten. Ik voelde dat ik door mij beste krachten heen zat en moest dan ook passen toen 8 renners wegreden op de voorlaatste helling. Zij namen snel 40 seconden en reden voor winst. Op 3 km van het einde kwam er nog een zéér steile helling, hierop brak mijn groep nog en kwam ik met de eersten boven. Een top 10 zat er dus in, jammer genoeg kwamen in de afdaling nog enkele renners terug. Ik werd uiteindelijk 16e.

Op zaterdag stonden twee lastige ritten op het programma. Altijd gevaarlijk, korte ritten...
Zo ook deze keer. Na een 5 tal kilometer klimmen reden al snel een 20 tal renners vooruit, daarna een groepje van 10 en dan het peloton. Ik zag het gevaar en maakte de sprong naar voren. Zo kwamen we uiteindelijk met een 30 tal renners voorop. Veel te veel om rond te draaien, maar ook in het peloton werd er niet gereden, waardoor we toch tot 1min30 uitliepen. Op dat moment was ik virtueel derde, een goede situatie dus. Na 35 km volgden twee hellingen, ideaal om de groep uit te dunnen en definitief weg te rijden. Na die twee hellingen kwamen we met een 12 tal renners voorop. Ik nam vervolgens de afdaling voor mijn rekening en had beneden een kleine voorsprong van 100 meter. Omdat er even verder een rush lag ging ik door. Bij die rush had ik een voorsprong van een 20 tal seconden op de groep die weer aangedikt was tot goed 20 renners. Met nog meer dan 40 km te gaan, ging ik niet voluit. Dit bleek een goede keuze, want even verder sloten in twee keer 3 renners aan. Met 4 hadden we meer kans. We werkten uitstekend samen en liepen al snel tot 40 seconden uit, het peloton zat ondertussen op 1min10. Ik was virtueel leider. De achtervolgende groep werd al snel ingelopen, waardoor het 4 tegen een peloton was. Met 1 minuut voorsprong gingen we de laatste 10 km in en op 7 km van de finish lag nog een steile helling van een 2 tal kilometer. Hierop spatte onze groep uitéén en moest ik mijn meerdere erkennen in één renner. Het peloton spatte ook volledig uitéén en naderde snel. Op de top had ik een 20 tal seconden achterstand op de leider en 30 seconden voorsprong op een eerste groep. Ik gaf alles, maar bleef op 20 seconden hangen. Tussen kilometer 3 en 2, zag het er nog zeer slecht uit, een lange rechte weg bergop en wind op kop, zorgde ervoor dat het peloton met rasse schreden naderde. Gelukkig viel ik niet stil en kon ik stand houden en de tweede plaats veilig stellen. Tweede, jammer natuurlijk, maar eindelijk wel eens een mooie plaats en dan nog in een mooie koers... In het klassement was ik naar een 9e plek opgeschoven.
Na een korte middagpauze mochten we opnieuw de baan op voor 80 kilometer. Na de zware inspanningen in de voormiddag stond mij een zware middag te wachten. Vooral in het begin zou het op de tanden bijten zijn met twee beklimmingen na 10 km. Tijd om er in te komen was er niet! Het was van bij de start alle "hands on deck", het peloton scheurde in verschillende stukken uitéén. Op de eerste helling zat ik iets te ver waardoor ik niet mee was met de eerste 15 renners. Gelukkig bleef het verschil beperkt zodat ik op de 2e beklimming met een 10 tal renners kon aansluiten bij de leiders. Zo kwamen we met 25 renners op kop. Na de inspanningen uit de voormiddag moest ik me beperken tot volgen. Het werd sowieso een moeilijke wedstrijd omdat het een tactisch steekspel was tussen de top 8 uit het klassement. Uiteindelijk konden 4 renners wegrijden en zij bereikten de aankomst met 1 minuut voorsprong. Uit de achtergrond kwamen nog 10 renners terug bij mijn groep, ik eindigde rond de 30e plaats en zakte één plaatsje in het klassement.

Op Pasen stond de koninginnerit op het programma, de eerste 120 kilometer verliepen over constant golvende wegen. Daarna kwam de beklimming van Signal d'Uchon met passages van 18% om te eindigen met hoofdzakelijk dalende wegen richting Le Creusot. Van in het begin voelde ik al dat ik niet over de beste benen beschikte waardoor ik me gedeisd hield in het peloton waar de ploeg van leider het tempo bepaalde achter 12 vluchters. Die vluchters werden aan de voet van Signal d'Uchon gegrepen waarna de wedstrijd helemaal open barstte. Ik zocht een eigen tempo, maar viel in de laatste kilometer wat stil. Hierdoor verloor ik de aansluiting met het eerste groepje en kwam ik in een eerste achtervolgende groep terrecht. Ik verzette nog veel werk terug om de schade te beperken, maar kreeg jammer genoeg geen steun. Uiteindelijk liep ik op een 2 tal minuten binnen en zakte ik in het klassement naar een 15e plaats.

Op die manier eindigde de driedaagse toch wat minder dan ze begon, maar al bij al mag ik toch tevreden terug blikken. De vorm komt stillaan terug, hopelijk kan ik de lijn nu doortrekken naar de volgende koersen. Te beginnen met de Chrono Lac de Vassivière aanstaande zondag 1 mei, meetellende voor de Look Coup de France. Een 27,2 kilometer lange tijdrit op een golvend parcours.

Groeten Klaas

Verslag: La Gainsbarre en Harcourt

2011-04-19T18:13:00.002+02:00

Hallo

Zaterdag ging ik met een 150 tal collega's van start in Portbail voor "La Gainsbarre", een klassieker in de Manche. 160 km met in de eerste 80 km, 6 korte maar steile hellingen, genre Vlaamse Ardennen.

Ik had er zin in en van bij de start sprong ik vaak mee. Na 20 km luidde ik zelf de aanvalsklok en even verder kwamen 3 renners bij me aansluiten. Hoewel we snel reden, kregen we geen vrijgeleide van het peloton. We konden maximaal 50 seconden uitlopen, maar na goed 30 km werden we weer ingelopen. Na deze poging voelde ik me nog altijd fris en dus probeerde ik meermaals mee te schuiven, maar zonder succes. Uiteindelijk raakten na een 80 tal kilometer wedstrijd 9 renners voorop. Zij liepen ook tot maxiaal 1 minuut uit. Drie grote ploegen (waaronder VC Rouen) waren echter niet vertegenwoordigd. Dus werd de achtervolging al snel in gezet. De plaatselijke ronden waren zeer vlak, dus lag het scenario van de koers redelijk vast. Ofwel zouden de 9 voorop blijven ofwel massaspurt. Het was uiteindelijk het peloton dat aan het langste eind trok (op het einde deed ik ook nog mijn deel van het werk) en dus werd het massaspurt. Ik eindigde op een 69e plek na opnieuw een wedstrijd met een gemiddelde snelheid van 46km/u. De renners van 'Armée de Terre' bleken over het snelste spurtwapen te beschikken en werden één en twee. Mijn ploegmaat, Cyrille Patoux, werd derde.

Daags nadien spelde ik een nummer op in La Gislarde, in Saint-Sauver-le-Lendelin. Een wedstrijd op een plaatselijk parcours. Maar vooraf had ik afgesproken met de ploegleider dat ik zou stoppen na één uur wedstrijd aangezien ik maandag nog zou starten in Harcourt. Zogezegd, zogedaan...

Maandag stond dan een kleine, regionale koers op het programma, 7 ronden van 16 kilometer met iedere ronde drie stevige hellingen van een kilometer. Een slopende koers waarin iedereen één per één ariveerde. Ik was erop gebrand een mooie uitslag te rijden, jammer genoeg sloeg het noodlot al na 8 km toe en moest ik met materiaalpech de wedstrijd verlaten. Ik was erg ontgoocheld, maar ja, het zal wel keren. Het was maar een kleine wedstrijd zonder veel belang, maar het zou natuurlijk leuk geweest zijn om eens een resultaat neer te zetten. Nu ja, als je het positief bekijkt kom ik nu frisser aan de start van het Circuit du Saône et Loire, een 3 daagse rittenkoers in de Bourgogne. Het parcours is zeer lastig, en een sterk deelnemersveld. Een ideale gelegenheid voor een kleine revanche.

Klaas

Verslag Redon

2011-04-11T19:32:00.002+02:00

Hallo

Met 200 renners gingen we gisteren van start onder een meer dan aangename lentezon (24°C). Het parcours was golvend, met 6 beklimmingen in het stuk in lijn en daarna 7 keer de helling naar de aankomst. De wedstrijd verliep zoals steeds dit jaar razend snel. Toch was dit geen belet voor een 12 tal renners om er na 30 km vandoor te gaan. Zij reden al snel een voorspron van 1 minuut bijeen. Op de lastigste helling van de dag, 800m aan 10% testte ik me even. Ik trok eens vol door, maar door de wind op kop trapte ik even op mijn adem, waardoor ik nog alle zeilen moest bijzetten om mee te zijn met de eersten. Ik slaagde hier in en zo reden we weg met een 20 tal renners, maar na enkele kilometer kwam alles terug.

De koplopers bleven steeds binnen het vizier en zo trokken we in (vrij) gesloten slagorde richting plaatselijke ronden. De beklimming naar de aankomst, was niet superlastig, maar eerder een slopende sprint bergop. Ik schoof telkens mee, maar kon nooit de forcing helpen voeren. Op 3 ronden van het einde, na het inlopen van de koplopers, reden we weg met een 25 tal renners. Voor 8 renners ging het nog niet snel genoeg, ik zat even à bloc en twijfelde even, reageerde toch nog, maar kon niet meer terugkeren. Ik voelde dat na deze inspanningen het beste er van af was en een ronde later was ik dan opnieuw niet mee toen 7 renners toch nog de sprong konden maken naar de leiders. Zo kregen we 15 leiders met een halve minuut voorsprong op het peloton bij het ingaan van de laatste ronde. In het peloton ging werd het tempo opnieuw opgevoerd, en met nog 2 km te gaan kwam alles terug samen op één renner na, de ex-prof, Freddy Bichot had blijkbaar nog wat overschot en bleef het peloton na een knappe solo van 8 km net voor. Ik drong niet aan in de spurt en eindigde als 89e.

Ik voelde me iets minder dan vorige week, het kan zijn dat de eerste warmte me wat parten speelde of was het een slepend achterwiel dat ik pas na de finish opmerkte.

Deze week staat alvast in het teken van de recuperatie. Volgende week ga ik dan van start in 'La Gainsbarre' (zaterdag) en 'Harcourt' (maandag).

Gr Klaas
Zo

Redon-Redon

2011-04-06T20:45:00.003+02:00

Hallo

Dit weekend (zondag) sta ik aan de start van de Bretonse klassieker Redon-Redon. Eerst moeten we een ronde van 50 km afleggen, daarna één van 57 km en tot slot 8 plaatselijke ronden van 8,5 km met aankomst op een klimmetje.
Een mooie koers...

GP Nogent-sur-Oise

2011-04-05T13:44:00.003+02:00

Hallo

Zondag nam ik voor het eerst deel aan de GP Nogent-sur-Oise (UCI 1.2). Met 180 renners moesten we 5 ronden van 35,5 km afleggen, bijna 180km dus, met iedere ronde 2 hellingen.
De wedstrijd begon niet goed voor mij, tijdens de (gevaarlijke) neutralisatie reed ik al plat. Nu ja, moeite om terug te keren had ik dus niet. Van bij de echte start ging het er onmiddellijk razendsnel aan toe, wat het zo goed als onmogelijk maakte om weg te rijden. Na 30 km kwamen we voor het eerst opnieuw langs in Nogent-sur-Oise waar we telkens 4 km door het centrum reden. Daar reageerde ik op een uitval en zo kwamen we met 10 renners voorop, even verder sloten nog 12 renners aan en al snel namen we 40s voorsprong op het peloton. Alle grote ploegen waren vertegenwoordigd dus dacht ik dat we vertrokken waren, dit was echter niet het geval en een 15 tal kilometer verder liep alles opnieuw samen. Dit was meteen de grootste en gevaarlijkste ontsnapping van de dag. In de rest van de koers reden regelmatig groepjes weg op de hellingen. Ik was zeer actief en had opnieuw goede benen en was dus telkens mee of viel zelf aan. Echter was het onmogelijk om weg te rijden, meer dan 20 seconden konden we nooit uitlopen en op de lange rechte wegen zonder wind, was het onmogelijk om voorop te blijven. In de laatste ronde ging ik op de laatste helling opnieuw aan, blijkbaar deed ik dat iets te fors, want net op dat moment kende ik spaakbreuk en moest ik van de fiets. Omdat er meerdere renners gelost waren kreeg ik niet onmiddellijk hulp en zo kon ik niet meer terug keren in het peloton. Zo erg was dit niet, want niemand kon de aangekondigde massaspurt ontlopen.

Ik had dus een goed gevoel, jammer genoeg geen uitslag. Het weer zorgt er dit jaar voor dat de wedstrijden zeer gesloten blijven. Ik zal nog even geduld moeten hebben tot de wegen wat langer bergop lopen.

Gr Klaas

Ronde van Normandië

2011-03-29T14:33:00.003+02:00

Hallo

Aangezien de hotels het niet meer toelieten (geen internet meer) om berichtjes te plaatsen volgt hieronder een korte beschouwing van de rest van de Ronde van Normandië.
Inderdaad een kort verslag, want echt veel kan ik er niet over vertellen. Niet alleen vanuit mijn standpunt valt er weinig te vertellen, maar ook over de hele koers kan ik weinig vertellen.

Woensdag namiddag werd er fel gestart, het was opnieuw zeer nerveus, waardoor ik wat te ver aan de eerste helling van de dag begon. Hierop scheurde het peloton uitéén, maar al snel kwam alles weer bijéén. Op dat moment gingen 2 renners er vandoor waaronder mijn ploegmaat David Boutville. Zij reden bijna de hele wedstrijd voorop, bijna, want in de laatste ronde kregen ze nog versterking van 9 anderen. Met 11 leken ze naar de finish te gaan, maar op 3 km van het einde was alles te herdoen en zo eindigde de wedstrijd alweer op een massaspurt.

Op donderdag stond dan de eerste sleuteletappe richting Flers op het programma. Wind en een lastige finale zorgen hier telkens voor een slachtveld. Dit keer stond er echter bijna geen wind. Het kleine beetje wind zorgde ervoor dat het toch even scheurde in het begin, maar alles liep weer samen. In het eerste uur stonden hierdoor wel meer dan 50 km op de teller. Daarna kozen 4 renners het hazenpad, in de achtergrond nam de Deense ploeg Glud-Marstrand het meeste werk voor hun rekening. Bij het ingaan van de plaatselijke ronden werden 2 van de 4 vluchter teruggegrepen, maar de andere 2 hielden nog meer dan 2 minuten over. In het peloton werd stevig gekoerst, verschillen kwamen er echter nooit, maar het peloton werd wel stevig uitgedund. De twee renners bleken sterker dan verwacht, want ze bleven het peloton net voor. Ikzelf kende niet mijn beste dag, en moest me beperken tot volgen.

Op vrijdag stond opnieuw een lastige rit op het programma. Iedereen geloofde er blijkbaar in dat vandaag alles in zijn plooi zou vallen. Dit zorgde ervoor dat er na 2u wedstrijd 94 km op de teller stonden en dit op een lastig parcours! Ikzelf mengde me ook éénmaal in de debatten. Na zowat 30 km kon ik met 10 renners wegrijden, alle grote ploegen waren vertegenwoordigd en dus zag het er even goed uit, toch liep alles opnieuw samen. Na 2u kregen 3 renners dan toch een vrijgeleide. Hun liedje duurde echter voor niet lang, want 30 km verder werden ze opnieuw gegrepen. In de finale barstte de wedstrijd volledig los. Op twee lastige hellingen konden we tot tweemaal toe met een 30 tal renners wegrijden. Maar richting de plaatselijke ronden liep alles opnieuw samen. In de gevaarlijke plaatselijke ronden moeide ik me niet meer met het wedstrijdverloop. De koers eindigde uiteindelijk opnieuw op een massaspurt, waarin ik door enkele breukjes nog 12 seconden verloor.

Op zaterdag reden we dan opnieuw richting Bagnoles-de-l'Orne over een heuvelachtig parcours. Onmiddellijk na de start reden op smalle wegen 24 renners weg, jammer genoeg was niemand van de ploeg vertegenwoordigd. Hierdoor zetten we samen met 3 andere ploegen die ook de boot gemist hadden de achtervolging in. Na één uur volle bak rijden kwamen we terug. Dit kostte wel heel wat krachten. Na een 70 tal kilometer vertrokken dan opnieuw 3 renners en daarna werd de wedstrijd gecontroleerd. Op de hellingen hield ik me goed vooraan en kwam telkens goed boven. Na de laatste helling volgde nog 20 km op een kaarsrechte weg riching plaatselijke ronden. En net op het moment dat je het niet verwacht, in een afdaling, rijden 14 renners weg. Opnieuw niemand mee, maar ook de leidersploegen waren niet vertegenwoordigd. Niemand reageerde en daarom namen wij het heft weer in handen. Ik gooide mijn laatste krachten in de strijd en we naderden nog fel, maar op het plaatselijke circuit was mijn kaars uit en passte ik. De leiders bleven voorop en ik eindige ontgoocheld in een grupetto.

Op zondag moesten we nog 135 km van Bagnoles-de-l'Orne naar Caen afwerken. Voor het eerst in de Ronde van Normandië startten we zowaar met regen, en dit gedurende de eerste 20 km. Dit temperde het peloton echter niet, het eerste uur stonden opnieuw 48 km op de teller. Dit zorgde meerdere malen voor breuken, maar even veel keer liep alles opnieuw samen. Eén keer lukte het toch voor twee renners om een vlucht op te zetten, maar langer dan 25 km hielden ze niet stand. Op het einde ging het dan nog even op de kant, maar de wind was niet strak genoeg om het hele pak uitéén te ranselen. Met een 90 tal renners gingen we dan richtin Caen, waar het opnieuw op een spurt uitdraaide.

Voor mij werd het een moeilijke koers, de hoge snelheden, waren niet in het voordeel van de aanvallers en sneden mijn benen ook wat af. De eerste rit hadden we 39,7 km/u gemiddeld met dank aan de wind op kop. Alle andere ritten werden respectievelijk aan 48,5; 44; 43,5; 45,5; 43 en 46,5 km/u afgewerkt, dan moet je al snel rijden om weg te raken... Het parcours was ook niet super lastig, maar vooral het weer werd een bepalende factor. Enfin, ik hoop dat de kilometers die ik nu afgemaald heb wat later hun werk zullen doen.

De volgende wedstrijd is zondag, De GP Nogent-sur-Oise (UCI 1.2).

Gr Klaas

Tijdverlies door pech in rit 3

2011-03-23T13:21:00.002+01:00

Hallo

Vanmorgen werd de 3e rit gereden tussen Forges-les-Eaux en Grand-Couronne. Een vliegmeeting tegen 48,9 km/u gemiddeld. Dat was echter niet de grootste moeilijkheid. Het parcours in de rand van Rouen was dit des te meer. Ik hield me achteraan in het peloton schuil om het nerveuse gewriemel te vermijden en omdat het toch onmogelijk was om weg te rijden, dan moet je al 55 tot 60 km/u rijden...

Op het einde (top op 5 km van de aankomst) lag er nog een helling, daarvoor schoof ik wel op. Ik was goed vooraan geplaatst en kende geen problemen op de helling. Jammer genoeg was er op 500 m van de top een valpartij net voor mij. Met een 10 tal renners gingen we tegen de grond. Voor mij, op een blauwe plek en een schrammetje nie te na gesproken, gelukkig zonder erg. Toen ik weer vertrokken was zat ik echter in een derde peloton. We kwamen nog net aansluiten bij een 2e groep, maar verloren wel 24 seconden op het eerste peloton.

Natuurlijk weet je niet of die 24 seconden belangrijk zullen zijn in de eindafrekening, maar toch, alleen al voor de moraal is het niet leuk...

Hopelijk heb ik vanmiddag geen last, dan kan ik misschien al beginnen aan de nieuwe missie, 24 seconden goed maken...

Gr Klaas

Proloog Tour de Normandie

2011-03-22T08:40:00.002+01:00

Hallo

Gisteren namiddag is de Tour de Normandie op gang geschoten met een korte proloog van 4,8 km door de straten van Mondeville nabij Caen.

In deze zeer korte en explosieve opdracht was het voor mij vooral de bedoeling om de schade te beperken. Vorig jaar werd ik hier 114e en verloor ik al meer dan 40s op de winnaar.
Het parcours was op de eerste 100m na, identiek als vorig jaar met in het begin een 'helling' van 500m. Ik gaf alles wat ik in me had, goed voor een tijd van 6'30", dit bleek 25 seconden trager dan de tijd van de Zweedse winnaar. Dit gaf me een vrij goed gevoel, in tijd had ik dus al wat progressie gemaakt tegenover vorig jaar. Jammer genoeg vertaalde zich dat niet echt in plaatsen, ik werd uiteindelijk 92e. Al moet ik wel zeggen dat vanaf plaats 35 tot 100, alle tijden zeer kort op elkaar liggen. Al bij al reed ik dus een acceptabele proloog.
Hopelijk kan ik me de rest van de week ook verbeteren tegenover vorig jaar, al zal dit niet éénvoudig worden...

Straks beginnen we aan de langste rit, bijna 200 km tussen Colombelles en Forges-les-Eaux. Vorig jaar werd het massaspurt en die kans zit er weer in, een aangename lentezon en een licht briesje (waarschijnlijk op kop) zullen het peloton waarschijnlijk niet doen verbrokkelen.

Gr Klaas

Souvenir Louison Bobet en Circuit du Morbihan

2011-03-14T21:25:00.002+01:00

Hallo

Zaterdag en zondag was ik aan de slag in Bretagne. Zaterdag stond nabij Renners de Souvenir Louison Bobet op het programma. Eerst moesten 3 ronden van goed 47 km afgelegd worden en daarna nog 4 ronden van 8km. Met 200 renners aan de start en regen had ik maar een klein hartje. Door de koude had ik ook niet echt kracht in de benen en hierdoor verzeilde ik al snel in het achterste gedeelte van het peloton. Dit was een foute inschatting, want de wedstrijd brak onmiddellijk open. 50 renners reden weg op de 2e helling, ik zat te ver en had de kracht niet om onmiddellijk te reageren. Zo verzeilde ik in een 2e groepje. We kwamen nooit meer terug en na de 3 grote ronden stapte ik dan maar af. De regen, koude en 'slijk' wegen zorgden voor een slijtageslag, slechts 30 van de 200 gestartte renners reden de wedstrijd uit.

Op zondag stond dan 100 km zuidelijker het Circuit du Morbihan op het programma. 's Morgens was het nog regenachtig, maar tegen de start kwam het zonnetje er door. Dit deed me goed en ook het parcours was heel wat mooier dan daags voordien. Betere wegen en een lastiger parcours gaven me de nodige goesting om er eens in te vliegen. Dat deed ik dan ook, van bij de start zette ik me vooraan en viel ik aan. Het ging echter veel te snel en niemand kon wegrijden. Na 15 km kreeg ik dan ook nog eens pech, achterwiel kapot... Wachten tot auto 15 en daarna de achtervolging inzetten, niet evident als het eerste uur 48 km op de teller staan met heel wat hoogtemeters... Maar al bij al kwam ik nog vlot terug, na een 10 tal kilometer recupereren in de staart van het peloton schoof ik weer op naar voor. Ik sprong regelmatig mee en op de cruciale punten zat ik telkens vooraan. Zo passeerde ik de lastigste helling van de dag als 3e wat me nog een premie op leverede. Even verder zat ik in een ontsnapping van 25 renners, even zag het er goed uit, maar toch kwam alles terug. Net voor de laatste helling (km 85) van de dag gingen 12 renners er van door. Ik voelde me goed en reed er op die laatste helling met 4 andere renners naar toe. Eindelijk de goede vlucht, jammer genoeg was één ploeg blijkbaar niet tevreden met die situatie en zij brachtten de achtervolging op gang. Zo kwam het bij het ingaan van de plaatselijke ronden tot een algemene hergroepering. Dit duurde echter niet lang, want bijna onmiddellijk gingen er opnieuw een 15 tal renners van door met hierbij 2 ploegmaats. Zij liepen tot 35 sec uit, maar raakten nooit buiten schot. Toch hielden ze net stand tot aan de finish. Ik nam in de laatste kilometers geen risico's meer en bolde achteraan in het peloton binnnen. Ik had gehoopt om een mooi resultaat neer te zetten in deze wedstrijd, maar het parcours en vooral de plaatselijke ronden waren niet lastig genoeg om het verschil te maken. Toch ben ik blij dat ik met een goed gevoel de tweedaagse kan afsluiten. Zaterdag ging het nog minder, maar ik vermoed dat dit vooral aan het weer te wijten is. De koude ligt me niet echt.

Gr Klaas

Vienne Classic Espoir

2011-03-07T19:39:00.002+01:00

Hallo

Gisteren stond de eerste 'echt' belangrijke wedstrijd op het programma. De Vienne Classic Espoir, de eerste manche van de Coupe de France, een prestigieus klassement voor Franse ploegen. Eerst was ik niet voorzien voor deze wedstrijd omdat het parcours niet echt iets voor mij was, maar omdat ik de goede conditie heb verkoos de ploegleider om me toch op te stellen.

De start van deze 181 km lange wedstrijd was in het reuzachtige themapark 'Le Futuroscope'. Na 130 km kwamen we een eerste keer langs de aankomst in Chauvigny voorbij om nog 3 ronden van 17 km af te leggen. Van bij de start was het een nerveuze bedoening, goed 180 renners, een strakke wind, open vlaktes en smalle (vaak slechte) wegen zorgden ervoor dat iedereen vooraan wou rijden. Mij lukte dit vrij aardig, ik was steeds mee met de eerste waaiers, maar echt scheuren deed het nooit, daarvoor stond de wind nooit 'goed' genoeg. Na 50 km kregen 4 renners dan toch een vrijgeleide van het peloton, zij liepen tot meer dan 6 minuten uit. Na een 100 tal kilometer volgde een felle reactie in het peloton. We konden even wegrijden met een groep, maar na een 10 tal kilometer liep alles terug samen, de voorsprong van de leiders slonk wel tot een goede 3 minuten door deze impuls.
Daarna is het meeste van de wedstrijd verteld, op de plaatselijke ronden met twee korte klimmetjes, werd zeer snel gereden, hierdoor werden de vluchters in de laatste ronde uiteindelijk ingrekend. Tijdens die plaatselijke ronden, waren er meerder aanvalspogingen, maar die hielden nooit lang stand. Ik voelde me de hele wedstrijd goed, maar de nerveuse en explosieve plaatselijke ronden, waren niet echt iets voor mij. In de laatste ronde trokken we dan de kaart van de spurt. Ik deed mijn werk tot aan op 5 km van de aankomst, alles lag op dat moment op een zakdoen en het zag er dus goed uit voor ons.
Op het moment dat ik 'op' was en me op kant zette vertrokken in extremis toch nog 12 renners. In het peloton was de organisatie zoek en zo liep het toch nog mis... Ik eindigde uiteindelijk in het peloton dat mocht spurten voor de 12e plaats. Onze spurter, Cyrille Patoux, werd 3e van het peloton en dus 15e. Jammer genoeg misten we op deze manier een pak belangrijke punten voor de Coupe de France.

Ikzelf heb wel andere doelen dit seizoen, maar toch was ik wat ontgoocheld achteraf. Als je een doel stelt voor de wedstrijd en het niet haalt is dit logisch...
Enfin, ik ben heelhuids uit de strijd gekomen, wat al geen sinecure was. De bronchitis is er bijna helemaal uit, en 180 km wedstrijd op een hoog niveau zijn altijd een goede training. Ik kijk al uit naar de komende koersen, de GP Louison Bobet en het Circuit du Morbihan in Bretagne. Deze wedstrijden beloven een pak lastiger te worden. Hopelijk kan ik er een mooi resultaat neerzetten.

Groetjes,
Klaas

GP Saint Hilaire du Harcouët

2011-02-28T15:51:00.002+01:00

Hallo

Gisteren betwistte ik de openingswedstrijd in Normandië, de GP d'Ouverture de Saint Hilaire du Harcouët, goed voor 12 ronden van dik 10 kilometer met in het begin van de ronde telkens een kort klimmetje. Met een 120 tal deelnemers gingen we van start onder een flauw zonnetje. Ik wist niet goed wat er van te mogen verwachten aangezien ik zoals de helft van de ploeg last heb van een wel zéér hardnekkige bronchitis. Van de eerste ronde maakte ik gebruik om op te schuiven. Eens vooraan viel ik in de tweede ronde aan op de helling, boven werd ik terug gegrepen en meteen daarna reed de goede vlucht weg. In schuifjes reden maar liefst 29 renners weg. De ploeg was zeer goed vertegenwoordigd en ik voelde me niet echt super, waardoor ik wat talmde en bleef zitten. Een ronde verder was het al duidelijk dat de wedstrijd voorbij was. De kopgroep liep gedurende de volgende 3 ronden uit tot meer dan 4 minuten. Ik beperkte me tot volgen in de buik van het peloton. Toen de kopgroep vooraan uitéén viel en negen renners wegreden, kwamen we na 80 km terug tot op 2 minuten van de overige 20 renners. Dit was het moment voor mezelf om me eens te testen. Ik viel aan op de helling en reed een ronde volle bak. Ik naderde snel en kwam terug tot op een kleine 20s. Een ronde verder lukte het me om de aansluiting te maken bij de achtervolgers, waaruit ondertussen meerdere renners gelost waren. In de laatste ronde voelde ik me nog goed en werd uiteindelijk nog 2e van die groep waardoor ik nog een 11e plaats uit de brand wist te slepen. Helaas sta ik om één of andere reden niet in de uitslag. Blijkbaar wist met niet dat ik alleen de sprong naar voor gemaakt had.
Hopelijk herstel ik deze week helemaal van mijn bronchitis, zodat ik volgende week over al mijn mogelijkheden beschik in de Vienne Classic, de eerste manche van de prestigiueze Coupe de France.

Gr Klaas

Terug thuis

2011-02-21T20:03:00.003+01:00

Hallo

Na een lange reisdag ben ik vandaag terug thuis gekomen van de ploegstage in het Franse Baskenland.

Gisteren werden we nog tweemaal de weg opgestuurd om nog eens het beste van onszelf te geven, en het werd geen lachertje...
Vooral in de voormiddag was het bikkelhard. 200 renners, zeer kouden, maar gelukkig wel droge omstandigheden en een parcours als een rollercoaster...
Onmiddellijk na de officiële start moesten we namelijk met 200 renners naar links een klein "boerenwegeltje" indraaien, zowat een kilometertje aan 10%, onmiddellijk gevolgd door een pittige afdaling op dezelfde wegen waarna nog een klimmetje volgde aan 14%! Zo'n start is niet echt mijn specialiteit, ik moest dan ook alle zeilen bijzetten, gelukkig bleek dit goed genoeg om stand te houden in het eerste pelotonnetje van zowat 40 renners. Daarna heb ik verschillende keren proberen weg te raken en heb ik mee de koers gemaakt. Jammer genoeg kon niemand wegrijden. In de gevaarlijke laatste kilometer heb ik niet meer aangedrongen en zo werd ik 35e. Hoewel ik het in het begin lastig had, was ik naar het einde toe bij de beteren van de koers.

Om af te sluiten volgden in de namiddag nog 3 rondjes van goed 27 km met telkens een klim van een 4 tal kilometer in verschillende trapjes. Dit keer wel aangenaam warm en brede wegen. De eerste twee ronden verliepen gecontroleerd, gelukkig maar, want mijn benen voelden nog zwaar aan van de voormiddag rit. In de laatste ronde nam ik dan zelf het heft in handen op de beklimming, jammer genoeg zat de wind op kop en werd ik boven teruggegrepen. Door mijn stevig tempo, bleven er wel nog maar 20 van en 150 renners over... 4 renners konden op het einde nog een klein kloofje slaan, ik probeerde dit nog te dichten in functie van ploegmaat Cyrille Patoux. Jammer genoeg stranden we in het wiel van de vluchters. Patoux werd 5e in ik werd als 12e afgevlagd.

Ik ben zeer tevreden over de stage. De 10 dagen zijn voorbij gevlogen en dat zegt genoeg. De conditie is meer dan ok, enkel een kleine verkoudheid de laatste dagen zorgt voor wat onrust, maar is dit geen teken van goede vorm?
Alé, zonder tegenslag belooft het een mooi seizoen te worden.

De volgende afspraak is volgende week zondag, de GP d'Ouverture St. Hilaire de Harcoët.

Gr Klaas

Rustdag

2011-02-18T14:52:00.002+01:00

Hallo

Gisteren werd de 4e rit van de Essor Basque betwist, la Ronde du Basse Navarre. Voor de wedstrijd was het mooi weer en hebben we 40 km richting startplaats Larceveaux gefietst. Jammer genoeg maakte de zon bij de start plaats voor regen.
Van de ploegleider hadden we de opdracht gekregen om van in het begin attent mee te koersen. Dat heb ik dan ook gedaan. Door de koude en regen, en de vele kilometers had ik niet echt veel kracht in de benen, maar toch kon ik me goed voorin handhaven. Op de eerste col passeerde ik als 3e. Daarna verliep het minder, op de 2e col, de steile col de Gamia vond ik niet echt het ritme en moest ik me beperken tot "accrocheren". MEt ongeveer 30 man passeerden we de top van deze col. In de gevaarlijke afdaling nam ik geen risicos, en hierdoor belandde ik in een tweede groep. Ik zette direct de achtervolging in, maar jammer genoeg kreeg ik weinig steun. Uiteindelijk kon ik na een snelle beklimming van de derde col op de top de aansluiting maken, maar toen waren er al 10 renners vertrokken. Met nog 20 km te gaan was dit de definitieve ontsnapping. Ik arriveerde uiteindelijk op een 20 tal seconden van de winnaar in een uitgedund pelotonnnetje.

Het werd dus een lastige dag. Ik had het al zeer koud voor de start, en kreeg nooit meer warm. Ook de vele kilometers van de voorbije dagen zorgden voor de nodige vermoeidheid bij alle renners van de ploeg. Wij zijn hier dan ook met als doel ons voor te bereiden, terwijl andere ploegen hier enkel zijn voor de wedstrijden.

Vandaag is het gelukkig mooi weer, zonnig en warm en nemen we een volledige rustdag. Morgen ga ik dan losrijden en zondag probeer ik een mooie uitslag te behalen.

Groetjes Klaas

Nieuws uit de Essor Basque

2011-02-16T18:36:00.003+01:00

Hallo

Gisteren stond de zwaarste wedstrijd van de Essor Basque op het programma. 115km, eerst 22 km met een klim van een drietal kilometer en daarna nog 3 ronden met telkens de beklimming van de steile en onregelmatige col de Gamia. Na de laatste beklimming was het nog 25 km op brede wegen met de wind op kop richting aankomstplaats Saint-Jean Pied de Port.

Ik had de voorgaande dagen al een goed gevoel, maar was voor de start toch wat gestresseerd, want dit was de eerste echte test. Dit keer zouden we met de hele ploeg meekoersen. Ondanks het lastige parcours bleef de wedstrijd redelijk gesloten. De eerste passage op de Col de Gamia zorgde voor een eerste grote schifting, ik had het lastig, maar kon toch met de eerste 10 de top ronden. Door de strakke wind op kop en de grote rechte wegen kwam het terug tot een samensmelting van een 70 tal renners. Tijdens de tweede beklimming kende ik minder problemen en kwam ik met de eersten boven, ook deze keer konden na de beklimming enkele groepjes terug, waardoor we met zowat 30 renners aan de laatste beklimming begonnen. Tijdens de eerste steile 500m van de beklimming konden 4 renners een kloofje slaan, daarachter werd er tempo gereden. Ik kon goed volgen, maar omdat Alexander Lemair ook nog in de groep zat mocht ik niet aanvallen, omdat de kans groot was dat het op een spurt zou uitdraaien. Na de afdaling was het verschil opgelopen tot 50s, in de laatste 15km deed ik er in mijn eentje nog 35s af, maar jammer genoeg waren de andere renners niet sterk genoeg om hetzelfde te doen... De 4 bleven dus voorop en ik werd 10e van de 10 achtervolgers en dus 1'. Iedereen zei dat ik in de finale de beste man in koers was, jammer genoeg was het parcours in de laatste 25 km in het nadeel van de aanvallers. Maar ja, de conditie is zeer goed, dat is het belangrijkste.

Vandaag hebben we losgereden en het parcours van zondag verkend. Omdat het zondag zeer lastig is en zaterdag vrij vlak is, heb ik samen met de ploegleider besloten om zaterdag niet te koersen en alles op zondag te zetten.

Maar eerst nog morgen, dan belooft het ook lastig te worden. Jammer genoeg voorspellen ze de hele dag regen, maar in het Baskenland kan het snel keren. Enfin, we zien wel.

Gr Klaas

2e rit

2011-02-13T19:25:00.003+01:00

Hallo

Vandaag was het gelukkig droog, in plaats van regen stond er dit keer wel een strakke wind. Dit in combinatie met de vele korte en steile hellingen zorgden ervoor dat het een lastige wedstrijd was. Blijkbaar was iedereen goed gerecupereerd van de rit van gisteren want na één uur stonden 47 km op de teller, en dit op een heuvelachtig parcours.

Ik hield me zoals voorzien schuil in de buik van het peloton, ik was dan ook niet mee toen goed 30 renners wegreden na 50 km. Het was niet echt voorzien, maar ik wou graag mijn koers uitrijden en daarom reed ik er in één ruk naar toe, een mooie inspanningen. In dezelfde ronde reed ik ook nog naar de allereersten toe, maar even verder vloeiden de eerste twee groepen opnieuw samen, de rest was uitgeteld. Vervolgens verliep de wedstrijd zeer ongecontroleerd. Ik voelde me goed en mengde me regelmatig in de debatten. Jammer genoeg was ik niet mee toen in de laatste ronde 8 renners vertrokken, ik ging nog in de tegenreactie en kwam tot op 5 seconden, maar vooraan draaide het te goed rond en ik was wat aan het einde van mijn Latijn, zodat ik bleef hangen. Op 500 m van het einde werd ik ook nog eens terug gegrepen, geen mooie uitslag dus, maar ja, het gevoel was goed, de rest komt wel.
Morgen losrijden en dan op naar de dinsdag, de lastigste wedstrijd in deze Essor Basque.

Gr Klaas

Boucles de la Soule

2011-02-12T20:48:00.002+01:00

Hallo

Vandaag was het dan zover, de eerste wedstrijd.

De opdracht vandaag was volgen... Ik kwam dus niet in het wedstrijdverhaal voor. Al snel reden 11 renners weg en zij zijn de hele wedstrijd vooruit gebleven. Ik heb me de hele wedstrijd in het peloton schuilgehouden, het gevoel was goed en dat was het belangrijkste. Verder kan ik nog melden dat er heel wat valpartijen waren, door de regen lagen de wegen er extreem glad bij. Gelukkig ben ik recht gebleven. Het parcours was nochtans zeer mooi, met iedere ronde een helling van 3km, hierop brak het peloton in de laatste ronde nog in stukken en ik kon me vrij vlot in het eerste peloton handhaven.

Hopelijk is het morgen beter weer, in het wedstrijdverhaal zul je me morgen ook nog niet vinden. De opdracht is opnieuw souplesse en ritme opdoen...

Gr Klaas

Essor Basque

2011-02-09T16:15:00.004+01:00

Hallo

Zaterdag gaat het dan echt van start met de Essor Basque. De laatste trainingen van de voorbereiding zitten erop, nu is het vooral uitrusten om komend weekend dan optimaal aan de eerste wedstrijden te kunnen beginnen.

Hoewel deze wedstrijden nog niet zoveel belang hebben heeft iedereen toch de nodige stress door de nodige vragen. Waar sta ik, een nieuw seizoen, een niewe ploeg... Voorbereidingskoersen bestaan ondertussen al lang niet meer, iedereen is goed getraind waardoor het niveau onmiddellijk al hoog zal liggen.

De koersen hebben een gevarieerd parcours, de ene dag al wat vlakker dan de andere. Ik zal niet forceren, wedstrijdritme opdoen is de boodschap. Maar ik hoop om me toch al eens te kunnen tonen tijdens één of andere rit. Als het lukt om eens een mooie uitslag te rijden zal ik het niet laten liggen, altijd goed voor het vertrouwen...
Maar als het niet lukt, is het ook geen ramp. Nu nog hopen op mooi weer en dan zullen het hopelijk meest aangename wedstrijden van het jaar worden, alles mag en niets moet...

Ik vermoed dat de website www.directvelo.com wel verslag zal uitbrengen zodat jullie het in België een beetje kunnen bijhouden.

Gr Klaas

Aftellen...

2011-01-24T19:34:00.002+01:00

Hallo

Nu de stage van het voorbije weekend voorbij is, is het aftellen naar de eerste wedstrijden definitief begonnen.

De eerste twee weken van januari verliepen nog vrij rustig en stonden vooral in het teken van "rustig kilometers" malen. Aangezien het weer wat beter was dan in december (regen in plaats van sneeuw...) is dit goed gelukt.
Daarna heb ik een inspanningstest gedaan en die wees uit dat ik goed werk geleverd heb de voorbije weken. De basisconditie is goed en dus was ik klaar om aan het zwaardere werk te beginnen. Vorige week heb ik dan ook een versnelling hoger geschakeld met dit weekend dus de ploegstage in en rond Rouen.
Aangezien de vorige stage door de sneeuw afgelast was, werd dit meteen ook de eerste 'echte' kennismaking met de renners. Dit gebeurde vooral op de fiets, op zaterdag 190 km en zondag 140 km, tijd genoeg dus om bij te praten. En dit is goed gelukt! Het weer zat ook nog eens mee, en het parcours, rustige, mooie wegen met hier en daar een helling, was ook mooi om op te trainen. Een geslaagde tweedaagse dus!

Nog 3 weken dus richting de eerste wedstrijden, de komende 2 weken nog stevig trainen, en dag een weekje recup moeten volstaan om helemaal klaar te zijn en er een mooi seizoen van te maken. Ik kijk er al naar uit, en dat is een goed teken!

Groetjes Klaas

Gelukkig nieuwjaar

2011-01-04T21:53:00.002+01:00

Hallo

Eerst en vooral natuurlijk een opperbest tweeduizendenelf gewenst aan alle blog-volgers! Een jaar vol voldoening!
Iets waar ik ook op hoop. En hoe haal ik voldoening uit mijn fiets-activiteiten? In de eerste plaats door mooie resultaten en weinig tegenslagen.
Die mooie resultaten heb ik voor een groot stuk zelf in de hand en momenteel lukt dit nog goed. Alle trainingen die ik wou doen, heb ik kunnen doen. Het gevoel is goed en ik heb ook geen last van winterse kwaaltjes (ziekten en eindejaarskilo's).

De bedoeling is om het nog tot half januari rustig aan te doen op training en daarna de intensiteit wat op te drijven richting de eerste wedstrijden. Als alles volgens plan verloopt komen die wedstrijden er dit jaar al vrij vroeg aan. Normaal gezien zal ik debuteren in de Essor Basque (11-20/02). Dit zijn 6 koersen gespreid over 10 dagen in het Franse Baskenland. Met de ploeg trekken we hier naar toe gecombineerd met een stage, ik kijk er al naar uit.

Gr Klaas

Op naar 2011!

2010-12-14T08:45:00.002+01:00

Hallo,

Het is een tijdje geleden dat ik nog iets van me liet weten... Na het wielerseizoen 2010 had ik even geen zin meer om veel met koers bezig te zijn! Een korte 'winterslaap' heeft me dan ook goed gedaan.

Die winterslaap duurde maar goed twee weken hoor. Dan begon het al opnieuw te kriebelen, en we weten allemaal wat je dan moet doen: SPORTEN! Dat heb ik dan ook gedaan vanaf begin november. Zwemmen, lopen, fietsen, wandelen, alles is goed om in beweging te blijven. Nu zijn we ondertussen al een stuk opgeschoven in de maand december en vormt de fiets opnieuw de hoofdbrok van mijn activiteiten. De weersomstandigheden maken er niet altijd een pretje van, maar toch, een frisse wind kan deugd doen...

Die frisse wind ga ik volgend jaar ook in Frankrijk zoeken. Door het einde van Beveren2000 werd ik verplicht om een nieuwe ploeg te zoeken. Uiteraard had ik gehoopt om een plaatsje in een profploeg te vinden. Maar ofwel ben ik niet goed genoeg (wat ik betwijfel als ik zie wat er de laatste jaren allemaal overgaat!)ofwel spelen er andere factoren een rol...
Geen prof dus, maar toch fiets ik nog graag, stoppen was en is dan ook zeker geen optie geweest, hoewel het soms lastig was. Ik had wel geen zin meer om opnieuw het hele Belgische programma af te werken. Ik heb nood aan iets nieuws en daarom ben ik ingegaan op het voorstel van de Franse ploeg V.C. Rouen 76. Voor mij is dit natuurlijk ook een stap in het onbekende, maar ik voel dat de ploeg ambitie heeft. Ze willen zich volgend jaar vooral focussen op de Franse 2.2 rittenkoersen en hierin wil ik hun steunen (met prestaties).

Alvast een goed eindejaar aan iedereen toegewenst!
Klaas

Uitbollen in Zwevezele en Deerlijk-Belgiek

2010-10-11T17:38:00.002+02:00

Hallo,

Het seizoen 2010 is ten einde!

Ik besloot deze week nog 2 wedstrijden te rijden, vrijdag de profwedstrijd in Zwevezele en gisteren ging ik nog van start in Deerlijk - Belgiek.

Vrijdag verliep het niet zoals ik wou. Blijkbaar zat ik nog in het Spaanse klimrtime. Dit bleek niet ideaal om een profkermiskoers te rijden. De snelheid lag gedurende het eerste wedstrijduur razend hoog en vooral na de bochten had ik het telkens lastig. Het werd dan ook aanklampen... Dit hield ik vol tot kilometer 110 waarna ik er de brui aan gaf. Veel zin had het allemaal niet meer.

Gisteren hoopte ik dan op beterschap. De vorm was wel niet 100%, maar dan moest het maar op karakter gebeuren. Het begin van de wedstrijd verliep door een valpartij wat warrig. Hierdoor wist ik niet dat er 8 renners voorop reden. Na 3 ronden trok ik met 6 renners in de aanval, ik dacht op dat moment dat wij de leiders waren. 2 ronden verder sloten nog 17 renners aan. En nog 2 ronden verder zag ik plots dat er nog 8 renners voorop reden. Iets voorbij half koers konden we deze 8 renners bijbenen waardoor we met een 30 tal renners op kop kwamen, de rest van de 114 deelnemers was uitgeteld. De hoge snelheid (44 km/u, nee het werd niet echt uitbollen!) maakte de wedstrijd extra lastig. Ik begon me naarmate de wedstrijd vorderde beter en beter te voelen. Toen de groep in 2 brak, was ik mee met de voorwacht van 14 renners. Even later reden we met 6 renners hieruit weg, maar op 2 ronden van het einde kwamen de 8 achtervolgers terug. Onmiddellijk reden hieruit 2 renners weg, zij bleken de sterksten en bleven voorop. Ik verzette nog hemel en aarde om 3e te worden, maar kreeg geen vrijgeleide. Uiteindelijk werd ik 7e. Geen superresultaat, maar in de gegeven omstandigheden toch een opsteker.

Groetjes Klaas

Cinturo de l'Emporda

2010-10-06T11:57:00.002+02:00

Hallo,

Van vrijdag tot en met zondag nam ik met VC La Pomme Marseille nog deel aan het 'Cinturo de l'Emporda'. Een lastige 3 daagse in de buurt van Girona.

Opnieuw was ik niet 100%. Een voetblessure (peesontsteking) zorgde ervoor dat ik over niet al mijn krachten kon beschikken.

In de eerste rit werd het klassement onmiddellijk in plooi gelegd. Na 5 km ontsnapten op een vlakke autostrade 10 renners. Even later sprongen er nog 5 naar toe. Blijkbaar waren alle grote ploegen vertegenwoordigd (ook La Pomme had een mannetje mee) en de 15 renners waren gaan vliegen. In de heuvelzone werd er wel nog flink gekoerst in het peloton. Dit resulteerde in een serieuse verbrokkeling, maar bijna alles liep terug samen. Blijkbaar waren het sterke renners vooraan, want 9 van bleven steeds een voorsprong van meer dan 5 minuten behouden. De andere 6 renners liepen we terug in.
Uiteindelijk mocht ik met een beperkte groep spurten voor de 10e plaats.

De tweede rit was op papier de zwaarste. Dit klopte ook, maar omdat de beklimmingen vooral rond half koers gesitueerd waren bleef de wedstrijd toch relatief gecontroleerd. Toch veranderde de gele leiderstrui van schouders. De sterke José Herrada kon het peloton, waarin nochthans flink doorgereden werd (en dus ook goed uitgedund was op de hellingen), 29 seconden voorblijven en sloeg een dubbelslag. Ik eindigde opnieuw in het uitgedunde peloton.

De laatste rit verliep opnieuw vrij gecontroleerd. Ik probeerde meerdere malen om mee te springen met de vroege vlucht, maar zonder succes. Na goed een uur wedstrijd kwam die vroege vlucht tot stand, 12 renners konden tot 2min30 uitlopen. Met die bonus vatten ze de finale aan met nog 2 stevige beklimmingen.
Ik zat net iets te ver aan de voet van de eerste klim en belandde hierdoor snel in een achtervolgende groep. Ik begon steeds rapper te rijden, ging nog heel wat renners voorbij, maar kon op de top net niet meer aansluiten bij de eerste groep. Die eerste groep bestond uit een kleine 30 renners, een deel van de vroege vluchters en een 20 tal renners van het peloton. Ik volgde hier net achter, maar de stevige wind en de lange rechte wegen zorgden ervoor dat ik niet meer kon terugkeren in de voorwacht.
Ik bolde dan ook binnen met een achterstand van 6 minuten.

In het eindklassement eindigde ik 31e. Dit is niet super slecht natuurlijk, maar ook niet op mijn normale niveau. De vorm was blijkbaar niet meer optimaal en ook mijn voetblessure speelde me parten, toch was het een mooie ervaring.

Gr Klaas

Cinturo de l'Emporda: laatste grote opdracht...

2010-09-29T09:26:00.002+02:00

Hallo

Morgen reis ik vanuit Marseille richting het Spaanse Empurdam, de streek rond Girona - Figueres. Vrijdag ga ik daar van start in de laatste UCI2.2 wedstrijd van het seizoen (voor mij).

Het ziet er nog een zware, maar mooie opdracht uit. De ronde omvat drie ritten (160, 170 en 150 km) met telkens de nodige beklimmingen om het verschil te maken. Ook het deelnemersveld oogt zeer sterk met onder meer Francisco Mancebo (ooit top 5 in de Tour)!

Mits een goede vorm moet ik hier zeker iets kunnen uitrichten. Afgelopen weekend bleek dat die vorm wel een beetje zoek was. Maar ja, zoals ze zeggen, conditie is een ziekte. Het kan soms rap keren en van details afhangen.

Druk is er niet, nu maak ik mijn seizoen niet meer. Maar als de kans zich voor doet... zal ik ze niet laten liggen.
Ik ga er alvast het beste van maken!

Vamos,
Klaas!

Tour du Gévaudan: één upje, twee down's

2010-09-27T09:06:00.003+02:00

Hallo,

Afgelopen weekend koerste ik voor het eerst in de tenue van Velo Club La Pomme Marseille.
Ik mocht onmiddellijk debuteren in de 'Tour du Gévaudan', een 2.2 wedstrijd met een stevige bezetting. Ook het parcours mocht er zijn. We reden 3 dagen in een schitterende omgeving, maar wel lastig om te koersen, maar ja, zo heb ik het juist graag. Enkel het weer viel flink tegen, hoewel we in het zuiden van Frankrijk reden, deden de omstandigheden me eerder denken aan het prille Belgische voorjaar. Koud (5 à 10 °C), regen en wind! Vooral in de afdaling vielen deze omstandigheden niet mee en was het opletten geblazen (de ravijnen oogden nogal diep)!

De ploegenproloog zorgde bij mij voor de nodige moraal. Hoewel het maar een officieuze koers was, is het altijd leuk om vooraan te eindigen.
Jammergenoeg kon ik de lijn de volgende 2 dagen niet doortrekken. Vooral op zaterdag kende ik een off-day. Al snel in de rit reden 10 renners weg, omdat er niemand mee was van de ploeg ging ik samen met 2 andere renners in de tegenaanval. Eéntje speelden we echter al snel kwijt, waardoor het met twee moeilijk werd om de kloof te overbruggen. We naderden tot op 20 seconden van de koplopers, maar toen merkte ik al dat ik niet over de nodige 'jus' beschikte om terug te keren. Bij het aanvatten van de eerste col van de dag staakten we dan ook de achtervolging en reden we een strak tempo naar boven. Op één kilometer van de top werden we terug gegrepen door een eerste pelotonnetje. Blijkbaar was het ook daar al volle bak koers en zo kwamen we met een 30 tal renners in de achtervolging. In de afdaling kwamen echter veel renners terug aansluiten en dikte het peloton opnieuw aan tot 80 renners. Na die afdaling volgde onmiddellijk de volgende col, ik begon er iets te ver aan en was nog niet gerecupereerd van mijn 20 km durende achtervolging. Het peloton brak in 2 en ik zat in het 2e deel. Boven was de achterstand beperkt, waardoor ik hoopte om nog terug te keren. Dit lukte echter niet. We kwamen op een plateau waar de wind stevig in de zij blaasde en dit zorgde voor waaiers. De eerste maal dat ik dat meemaakte, waaiers boven op een col (met ook nog eens regen en een temperatuur van 5°C)...
Na dit intermezzo volgde een pittige afdaling onmiddellijk gevolgd door de volgende col. De verschillen waren nog steeds niet groot, maar de wind zorgde ervoor dat de wedstrijd niet stil viel, nu werd het zowat in waaiers fietsen op een col...
Opnieuw volgde geen afdaling op de top, maar een uitloper van een 20 tal kilometer vals plat (omhoog). Ik zag de kop van de wedstrijd nog steeds voor me uitrijden en deed er alles aan om terug te keren, jammergenoeg zagen de renners die ik bij me had het minder zitten en zo kreeg ik geen steun. Toen we de uiteindelijke afdaling aanvatten was het verschil te groot geworden om nog terug te keren. De wedstrijd viel ook geen ogenblik meer stil, eens in de laatste vallei aangekomen zat de wind dan ook nog eens stevig op kop. En dit was voor mij het sein om de handdoek in de ring te werpen en de eerste 'grupetto' op te wachten. Ontgoocheld eindigde ik op een 54e plaats.
Op zondag was het nog kouder... Gelukkig liet de zon zich na een 5 tal kilometer zien, waardoor het toch nog aangenaam weer werd om te fietsen. Op de eerste col van de dag werd er onmiddellijk stevig doorgereden. Ik voelde me opnieuw niet echt goed en dus werd het aanklampen geblazen... Ik slaagde hierin en kon me in het eerste peloton van een 50 tal renners handhaven. Ook nu niet onmiddellijk een afdaling, maar een plateau -telkens een kilometer bergop en daarna weer bergaf- van 20 kilometer. Daarna dan toch een deugddoende afdaling richting de prachtige Gorges du Tarn. Zes renners muisden er in die afdaling vanonder en zij vormden de ontsnapping van de dag. Het peloton werd vervolgens gecontroleerd door de profploeg Saur Sojasun. Ik begon me eindelijk weer wat beter te voelen. Op de voorlaatste col van de dag werd het tempo stilaan opgevoerd en kon ik me zonder veel problemen in de voorste gelederen handhaven. In de aanloop richting de fameuze slotklim 'Montée Laurent Jalabert' in Mende werd het tempo nog opgevoerd en zo werden alle vluchters één voor één opgeraapt. Ik begon goed vooraan aan de slotklim en was misschien iets te enthousiast. Ik voelde me goed (maar was uiteraard niet super, wonderen bestaan niet...) en ging mee met de eersten. Toen ik omkeek, bleek dat we nog maar met een 15tal renners waren. Blijkbaar was ik iets over mijn toeren gegaan, want op 2 km van de top moest ik afhaken en op een steile klim als deze verlies je dan snel terrein. Uiteindelijk finishte ik als 33e. Jerome Coppel bleek onaantastbaar en won zowel de rit als het eindklassement.
Ik voelde me beter worden naar het einde van de wedstrijd (maar zoals ik al zei, wonderen bestaan niet). Ik hoop echter dat ik in een positieve spiraal zit en dat het volgende week in Empordam opnieuw een stuk beter gaat.

Gr Klaas

C'est parti (en debuut niet gemist)

2010-09-24T22:16:00.005+02:00

Hallo,

Deze avond zijn de eerste meters (neen, nog geen kilometers) van de Tour du Gévaudan gereden. Voor mij ook meteen de eerste meters in een nieuwe tenue...

Het ging om een ploegenproloog van 1,2 km in de straten van Mende, de eerste 500m bergaf, dan een vlak stukje en de laatste honderden meters weer bergop. Aangezien de tijd van de 4e renner over de aankomst van tel was besloten we om maar met 4 renners te finishen. Omdat ik geen spurt heb voor de laatste meters offerde ik me op om de kopstart te nemen. Ik deed dit blijkbaar goed, want uiteindelijk eindigden we op een 3e plaats op minder dan een seconde van de winnaars. Blijkbaar had ik mijn steentje meer dan bijgedragen, want iedereen was het er overeens dat we het verschil gemaakt hadden in de enige moeilijke bocht die op het circuit lag. Nochtans had ik me voorgenomen om het rustig aan te doen... Maar eens op de fiets en met een nieuwe trui om de schouders vergeet je dit al snel.

Enfin, tot zover het kleine verhaal. Hopelijk kan ik er morgen enkele lijvige hoofdstukken aan toe voegen, we zien wel. Tot nu toe is het een mooie -doch soms vuile ;-)- ervaring geweest.

Gr Klaas

Tour du Gévaudan

2010-09-23T10:02:00.003+02:00

Bonjour à tous,

Morgen begin ik aan mijn Frans avontuur. Dan wordt namelijk de eerste etappe van de Tour du Gévaudan gereden waaraan ik met de Franse ploeg 'La Pomme Marseille' aan deelneem.
Nu is 'etappe' wel veel gezegd, want in vergelijking met wat we zaterdag en zondag te verwerken krijgen, valt een ploegenproloog van 1,2 km nogal mee. Alleszins op het gebied van duur toch..., op vlak van intensiteit zal het wel anders zijn! Om 20u30 rollen wij van het startpodium.

Zaterdag en zondag volgt dan het 'echte' werk, twee zware ritten door het 'Centraal Massief' met telkens een aankomst bergop.
Zaterdag vertrekken we in Ispagnac Quézac en komen we 162 km verder aan in L'Espérou op de flanken van de Mont Aigoul. Onderweg krijgen we al 3 beklimmingen onder de wielen geschoven waarna we dus eindigen met de klim naar L'Espérou, een lange, maar niet zo steile klim (op papier althans).
Op zondag gaat het van Marvejols richting Mende, de etappe is slechts 135 km lang. Deze keer liggen er onderweg 2 beklimmingen en komen we aan op de fameuze 'Montée Laurent Jalabert', dit is zowat het omgekeerde van de beklimming naar l'Espérou, kort en steil!

Ik hoop op goede benen, die zal ik op dit parcours en met het sterke deelnemersveld goed kunnen gebruiken. Het zou mooi zijn moest ik me nog eens kunnen tonen en een mooie uitslag versieren. In Rochefort, 2 weken terug, was de conditie alleszins nog ok, helemaal verdwenen zal die dus niet zijn.

Gr Klaas

Eernegem

2010-09-20T16:58:00.005+02:00

Hallo

Eergisteren was ik nog aan de slag in Eernegem.

Veel valt er niet te vertellen over de wedstrijd. Ik startte in de eerste plaats om het wedstrijdritme te onderhouden en heelhuids over de finish te komen. Met de laatste kermiskoersen in het achterhoofd...

Al snel bleek dat dit de verkeerde mentaliteit is voor een kermiskoers. Ik reed te veel achteraan en dit was geen cadeau. De snelheid lag vrij hoog en het peloton was meestal op een lang lint getrokken en als je dan achteraan zit doet het extra pijn...

In het wedstrijdverhaal ben ik dus niet echt voor gekomen. Na zowat 80 km ontstond in 2 schuifjes de goede vlucht zonder mezelf dus. Ik reageerde nog, maar blijkbaar zaten de goede renners vooraan, want in mijn groep wilde/kon bijna niemand echt meerijden in de jacht. Ik beulde me zelf dan maar wat af, reed veel op kop en eindigde uiteindelijk op de weinig zeggende 28e plaats.

De hoofddoelen waren dus wel volbracht, maar misschien moet ik de knop weer omdraaien in die koersen en er gewoon een lap op geven van in het begin...

Ondertussen ben ik aangekomen in het zonnige Aubagne (Marseille) waar ik de volgende 2 weken verblijf. De bedoeling is dat ik met de Franse ploeg 'Velo Club la Pomme Marseille' nog 2 mooie rittenkoersen afwerk.

Deze week ga ik het dus rustig aan doen en wat genieten van het mooie weer hier om dan hopelijk in het weekend te knallen!

Gr Klaas

Rochefort : Net niet...

2010-09-13T08:13:00.003+02:00

Hallo,

Gisteren ging ik in Rochefort van start voor de Tour de la Famenne. Een nieuwe interclubwedstrijd en dus ongekend terrein voor mij. Maar zoals de naam al doet vermoeden zou dit wel een mooie wedstrijd worden in de Ardennen. We moesten dan ook niet minder dan 12 hellingen overwinnen in net geen 160 km (3 lussen van 75, 25 en 35km en daarna nog 2 plaatselijke ronden van 12 km).

Van bij de start regende het gezapig, en dit was zowat heel de wedstrijd het geval. Niet echt aangenaam om in het peleton te vertoeven dus en daarom koos ik van in het begin voor de aanval. Na de eerste helling was ik dan ook aanwezig in een kopgroep van een 20 tal renners met hierbij ook ploegmaats Vanendert en Verkinderen. Onze voorsprong liep nooit hoog op omdat men in het peloton besefte dat de wedstrijd anders voorbij zou zijn.
Uiteinelijk kwamen in 2 schuifjes nog 40 renners terug. Op het moment van de samensmelting koos ik op de 5e helling van de dag onmiddellijk opnieuw voor de aanval, opnieuw met ploegmaat Vanendert en nog 2 renners (die geen zin hadden om door te rijden...). Even verder kwamen nog 5 renners terug en waren we opnieuw met 9 man vertrokken. Dit keer echter niet voor lang, want na 80 km liep alles opnieuw bijeen, zowat 60 renners kwamen nog in aanmerking voor de zege.
Nu volgden de aanvallen zich in sneltempo op, ik nestelde me even in de buik van de groep omdat ik niet het gevoel had dat er veel zou gebeuren op dat moment. Mijn moment kwam na 110 km! Op helling nr.9 gaf ik er een lap op! Van aan de voet tot boven trok ik eens vol door. Gevolg... we reden met 9 man weg, 5 Beveren2000 renners (mezelf, Laurens de Vreese, Eliot Lietaer, Dennis Vanendert en Frederik Verkinderen), 3 man van Davo-Lotto (De Clerq, D'Haene en Wellens) en de enkeling Foucquet. Een 10 tal kilometer verder kwamen nog 4 renners terug (Giaux, Hollanders, De Decker en Mottet), de sterkste renners zaten vooraan en de definitieve ontsnapping was vertrokken.
Bij het ingaan van de plaatselijke ronden kwam nog even een groep achtervolgers opzetten, maar die kwamen er nooit helemaal bij. In de eerste plaatselijke ronde waren er twee aanvallen, waarin ik even veel keer aanwezig was. Zo reed ik bijna de hele ronde voorop. Bij het ingaan van de laatste ronde werd ik terug gegrepen en ging ploegmaat De Vreese. Hij zong het een kilometer of 3 uit tot boven op de eerste van twee hellingen op het lokaal circuit. Toen hij ingelopen werd ging ik opnieuw en dit keer reden we met 5 weg (Giaux, Wellens, Foucquet, ik en mijn ploegmaat Verkinderen). Met die 5 gingen we strijden voor de zege. Ik probeerde nog tweemaal de spurt te ontlopen, maar evenveel keer counterde Giaux. Het draaide dus op een spurt (licht bergop) uit, en hierin moest ik enkel het hoofd buigen voor de plaatselijke Jerome Giaux, tweede dus, ploegmaat Verkinderen mocht als 3e op het podium.
Door mijn aanvallende wedstrijd werd ik ook nog 3e in de bergprijs.

Een mooi resultaat, in een mooie wedstrijd doet altijd deugd. Alleen jammer dat het net niet is, het had een mooie bekroning kunnen zijn voor mijn seizoen. Maar blijkbaar zit de conditie weer snor en dus kan ik met vertrouwen uitkijken naar de volgende wedstrijden en wie weet lukt het dan wel!

Bij deze ook mijn complimenten aan de organisatie, dit was echt een mooie koers, zoals er in België te weinig zijn. Nu nog douches zoeken -na een wedstrijd in de regen altijd handig- en dit wordt een topkoers!

Gr Klaas

Izegem Koerse

2010-09-10T08:46:00.002+02:00

Hallo,

Gisteren ging ik in Izegem van start met 168 andere renners voor Izegem koerse. Een prestigieuze kermiskoers waar telkens veel profrenners aanwezig zijn.

Voor mij was het even afwachten hoe het zou lopen. Na Aosta had ik het even wat rustiger aan gedaan, dus zou het goed kunnen dat het wat zou 'pieken' in het begin van de wedstrijd. Een snelheidskoers bij de profs is nu niet meteen te vergelijken met 6 dagen cols beklimmen.

Toch voelde ik van bij de start dat het redelijk liep. Na de bochten deed het wel wat zeer, maar dat was voor iedereen denk ik. Als je na iedere bocht een spurt moet trekken tot 60 km/u doet dit nu eenmaal geen deugd...

In de 2e ronde kon ik me vooraan nestelen en koos ik voor de aanval. Met een 8 tal renners reden we snoeihard, maar na een 5 tal kilometer waren we er weer aan voor de moeite. Een half ronde later vertrok dan wel een vlucht van 10 renners. Zij fietsten een voorsprong van 1min20 bijeen. Dit was het sein voor Vacansoleil en Camiooro om de handen in elkaar te slaan en de achtervolging in te zetten. Na een helse achtervolging, waarbij het soms flink lastig was, was de hergroepering na 90 km een feit. Vanaf toen regende het opnieuw aanvallen. Op een 30 tal kilometer van de streep viel de wedstrijd dan in een beslissende plooi. In verschillende schuifjes kwamen zowat 50 renners voorop. Ik was gelukkig attent en kon als één van de laatsten nog de kloof overbruggen met onder meer Niels Albert.
Ik gokte wat en zou afwachten tot de laatste ronde om iets te proberen. Dit bleek een foute keuze, want op 2 ronden van het einde gingen 15 renners er vandoor. Zij reden een voorsprong van een halve minuut bijeen. Ik ging nog in de tegenreactie met een groepje, maar zonder succes.
De 15 bleven vooruit en Niels Albert kwam toonde ze de sterkste van deze kopgroep. Ikzelf bolde een half minuutje later als 33e over de meet.

Ik ben tevreden over deze wedstrijd. Dit is niet echt iets voor mij, maar toch kon ik me redelijk weren en tot in de finale meekoersen en ik kom heelhuids uit deze soms gevaarlijke koers... Opdracht volbracht dus.
Zondag staat met de interclub in Rochefort de laatste Belgische interclubwedsrijd van het seizoen op het programma. Ik heb er nog nooit gereden, maar ik vermoed dat het wel lastig zal zijn. Hopelijk kan ik me er nog eens tonen en een mooie uitslag meepakken.
Het weekend daarop volgt normaal gezien nog een kermiskoers en daarna vertrek ik normaal gezien naar Frankrijk om nog 2 UCI koersen te betwisten, de Tour du Gévaudan en de Cinturo de l'Emporda.

Gr Klaas

Giro della Vallée d'Aosta : beter dan verwacht...

2010-08-30T09:12:00.006+02:00

Hallo,

Sinds gisterenavond ben ik terug uit de Ronde van Aosta, hieronder volgt het verslag van de meest 'mytische' rittenkoers van het jaar!

Met een bang hart nam ik dinsdag samen met 120 (ongekende) collega's de start in Quart. De eerste 50 km verliepen vrij vlak, daarna volgden 3 ronden van 32 km met telkens 2 beklimmingen, waarvan vooral de eerste helling lastig was (3,9 km aan 9%).
Er werd echter niet gewacht om te koersen tot de hellingen eraan kwamen. Onmiddellijk na de start reden in schuifjes 30 renners weg. In het peloton viel het wat stil en daarom besloot ik na 25 km in de tegenaanval te gaan, zo kwam ik met een 15 tal renners in de achtervolging. Na een (slopende) achtervolging van bijna 20 km konden we vooraan komen aansluiten. Zo kwamen we, nog voor de eerste helling, met bijna 50 renners op kop!
Tijdens de eerste beklimming viel de kopgroep wat uiteen, ik had het even moeilijk, maar kon na de top opnieuw aansluiten bij de leiders. Na de afdaling vloeide alles opnieuw wat samen en hiervan maakten 3 renners gebruik om er vanonder te muizen. Bij ons viel het volledig stil (een deel van het grote peloton kwam zo terug) en daarom trok ik boven op de 2e helling van de dag in de achtervolging. Jammer genoeg volgde niemand en het was niet echt een parcours om alleen te rijden. Ik reed niet voluit en hierdoor bleef ik constant op 1min45 van de leiders hangen en had ik een kleine minuut voorsprong op het peloton. Na 20 km alleen te rijden en één helling verder kwamen 4 renners aansluiten bij mij. We werkten goed samen en naderden mondjesmaat op de leiders. Het peloton begon echter ook terug te keren en tijdens de laatste beklimming van Grand-Brissogne (de lastigste van de twee hellingen) barstte de wedstrijd helemaal open. De 3 leiders kwamen nog als eerste boven, gevolgd door een 5 tal dat mijn groepje voorbij stoof op de klim. Ik volgde in een volgende groep van een 20 tal renners. Na de afdaling werd mijn groep jammer genoeg opnieuw aangedikt tot een 50 tal. Voor de laatste helling trok ik opnieuw in de aanval, maar het beste was er ondertussen vanaf. Op de laatste helling werd ik opnieuw bijgebeend en moest ik nog alles geven om bij het eerste peloton te blijven. Ik slaagde hierin en eindigde als 41e.
Ik reed misschien wel mijn beste rit in Aosta, een hele dag in de aanval, maar kreeg jammer genoeg geen loon naar werken.

Op dinsdag stond de koninginnenrit met maar liefst 5 beklimmingen op het programma, de eerste 4 beklimmingen vielen nog vrij vroeg in de rit en waren ook niet super lastig. Moesten die nog niet voor de nodige verschillen zorgen dan zou de lastige Colle San Carlo (10 km à 10%), die helemaal aan het slot lag, dat wel doen.
Na een 15 tal kilometer raakten 6 renners voorop. Op de eerste en tweede col van de dag werd er niet echt hard gekoerst, hiervan maakten nog 6 renners gebruik om de sprong naar voren te maken. In het peloton werd er bij momenten zeer traag gereden en zo kregen de leiders een voorsprong van circa 5 minuten.
Op helling 3 en 4 werd het tempo dan verhoogd. De deur begon achteraan enkele malen flink open te staan. Ikzelf kon me vrij goed handhaven vooraan in de groep. De kopgroep spatte ook helemaal uiteen. Drie renners reden weg en behielden nog steeds een bonus van 5 minuten op het peloton.
In de aanloop naar de Colle San Carlo werden alle resterende koplopers ingelopen door het peloton, behalve de 3 leiders die met een bonus van net geen 4 minuten de beklimming aanvatten. In het peloton werd onmiddellijk stevig tempo gereden.Ik voelde al snel dat dit tempo voor mij net te hoog lag en besloot dan maar om in mijn eigen ritme naar boven te rijden. Dit was blijkbaar een goede beslissing, want uiteindelijk kwam ik als 19e boven. Na de afdaling was dit nog steeds zo en dus eindigde ik op een mooie 19e plaats in de koninginnenrit, in het klassement werd ik 18e.
De derde rit was opnieuw een sleuteletape, het was een korte rit (120km), maar wel de enige rit met aankomst boven op een col (Covarey - Mont-Avic, 10 km à 9%). De eerste 110 km verliepen hoofdzakelijk in de vallei, op uitzondering van de beklimming van Perloz op 30 km van het eind. Omdat vluchters misschien wel een kans zouden krijgen probeerde ik in het begin van de rit enkele keren mee te schuiven, maar zonder succes. Na 15 km kwam een kopgroep van 15 renners tot stand. Zij liepen uit tot maximum 2min30. Vanaf de beklimming van Perloz kwam de vaart in het peloton, daar werd de eerste schifting gevoerd. Met goed 20 renners kwamen we daar nog samen boven (ik moest al flink diep gaan!). Na de afdaling kwamen nog zo'n 20 renners terug en daarna werd de laatste 20 km vallei in een razend tempo afgelegd richting slotklim. Dit hoge tempo zorgde ervoor dat de leiders met slechts 15s voorsprong aan de slotklim begonnen en dus ten dode opgeschreven waren. Ik koos opnieuw vrij snel voor mijn eigen tempo en werd uiteindelijk 21e. Een betere uitslag was mogelijk daar nogal wat renners voor mij gebruik maakten van klinken e.a. om wat sneller vooruit te gaan...
Op dag 4 stond de langste rit geprogrammeerd. 166 km met 3 cols, in tegenstelling tot de voorbije dagen, met telkens warm weer (meer dan 30 graden en zon) regende het nu aan de start. Dit zorgde ervoor dat de eerste 60 km zeer geanimeerd verliepen. Door de vaak smalle, bochtrijke passages, constant op en af, brak het peloton meerdere malen in stukken. Het duurde tot de eerste beklimming (en de zon die terug was) eer de rust terug kwam. Vijf renners gingen er vandoor waaronder ploegmaat Laurens De Vreese. Zij kregen een vrijgeleide van het peloton en konden met een voorsprong van 2 minuten aan de langste klim (17 km)van de ronde beginnen (Saint-Barthélémy). Hierin lag het tempo in het peloton niet erg hoog waardoor de leiders nog verder konden uitlopen. Op 8 km van de top schoof ik mee me een tegenaanval. Ik reed een 3 tal kilometer voor het peloton uit, waar de strijd ondertussen opengebarsten was. Uiteindelijk kwamen nog 15 renners bij me aansluiten. Hieruit reed ploegmaat Bekaert weg en hij reed naar Laurens De Vreese die de laatste 2 vluchters moest laten gaan. In de afdaling kwam leider Ignatenko ten val, hierdoor werd het tempo gedrukt en werd het peloton opnieuw aangedikt tot een 50 tal renners, jammer, want anders kon ik een mooie sprong maken in het klassement. In de vallei werd er dan opnieuw vol gereden naar de voet van de laatste col. Bekaert en De Vreese werden terug ingelopen, de 2 Franse leiders bleven nog 3 minuten voor. Op de laatste col (col d'Arlaz, 7 km à 9,5%) was het opnieuw elk voor zich. Ik had het moeilijk maar beet door. In de laatste 15 km vallei voor de aankomst op Forte di Bard kon ik opnieuw bij een groepje aansluiten. Uiteindelijk werd ik 20e in de rit en kwam 17e te staan in het klassement.
De laatste 2 dagen werden op Franse bodem betwist. Op zaterdag stond nog een lastige rit te wachten van Marignier naar Ville-la-Grand. Het zwaartepunt van de wedstrijd lag echter vrij vroeg, al snel na de start volgde de beklimming van de col de Joux-Plane, gevolgd door de col de la Ramaz en de col de Plaine-Joux, drie lastige brokken, waarna nog 50 relatief vlakke kilometers volgden. Tijdens de eerste 28 km aanloop richting Joux-Plane ontstond een kopgroep van 15 renners, met mezelf... Zo kon ik met 1min30 voorsprong beginnen aan de Joux-Plane. Al snel voelde ik echter dat ik mijn minste dag had van de ronde, hierdoor moest ik al diep gaan om de top te ronden met de kopgroep. In het peloton werd stevig tempo gereden waardoor we niet verder uitliepen en het dus moeilijk zou worden. Op de steile col de la Ramaz, spatte de kopgroep uiteen en probeerde ik een zo goed mogelijk tempo te zoeken om zo de top te halen met de eersten uit het peloton. Dit lukte vrij aardig, want op 3 km van de top kwamen een 15 tal renners bij me aansluiten en hierin kon ik stand houden. Tijdens de afdaling werd deze groep opnieuw aangedikt tot een kleine 40 renners. Na de afdaling voelde ik me plots leeg, geen goed teken met de lastige col de Plaine-Joux in het vooruitzicht... Al snel moest ik hierop de groep laten gaan en werd het 6 km knokken en op de tanden bijten om met een zo klein mogelijke achterstand boven te komen. Gelukkig slaagde ik hierin en na de afdaling kwam ik terug aansluiten. Daarna ging het in razende vaart richting Ville-la-Grand. Ik kreeg nog de opdracht om op kop te rijden omdat het klassement van ploegmaat Bekaert in het gedrang kwam, met mijn laatste krachten deed ik dit dan ook. Hierdoor moest ik op 4 km van de meet wel lossen, op een steil klimmetje, uit het groepje en verloor zo enkele seconden en 2 plaatsen in het klassement.
Op zondag werd de vlakste rit van de ronde gereden. Om 9u30 gingen we van start voor 88 km met 3 hellingen ('lopers' in het jargon). Vanaf kilometer 0 ontstond een kopgroep van 8 renners, daarachter werd gecontroleerd door de verschillende ploegen uit het klassement. De 3 hellingen werden vrij rustig opgereden, met af en toe een stevige prik. Hierdoor werden de vluchters opnieuw ingerekend. Na de afdaling van de laatste col was de organisatie even weg en reden 15 renners weg, zonder Beveren2000 vertegenwoordiger. Dit was het sein voor mezelf en Frederik Verkinderen om op kop te rijden. We kregen hierbij de steun van 2 andere ploegen en op 8km van het einde was de hergroepering een feit. Op 4 km van het einde volgde opnieuw het steile hellinkje (rue des 2 Montagnes) waarop het peloton in verschillende stukken brak. Drie renners konden net het eerste deel van de groep voor blijven waarin ik na mijn kopwerk nog stand kon houden. Ik werd nog 27e in de rit en bleef 19e in het klassement.

Ik kan tevreden terugkijken op deze ronde. 19e is zeker geen super uitslag, maar vooraf had ik niet verwacht om zo kort te kunnen eindigen. Er zat misschien zelf nog iets meer in, maar de laatste 2 dagen heb ik wat tijd verloren door in dienst te rijden, maar ja, 17e of 19e, dat maakt niet zo veel uit...
Ik merkte wel dat ik zeker niet in mijn beste doen was omdat ik te snel op mijn eigen ritme moest overschakelen in de cols, maar blijkbaar was dit ritme niet zo traag... Ook jammer van mijn mindere dag tijdens de voorlaatste rit, net op het moment dat ik mee was in de ontsnapping, maar ja, ook dat is koers!

Deze week ga ik vooral recupereren van deze slopende ronde en dan zien we wel wat in september volgt. Veel mooie koersen staan er jammer genoeg niet meer op de kalender.

Gr Klaas

BK en Aosta

2010-08-22T14:49:00.004+02:00

Hallo,

Gisteren is het niet mijn dag geworden. De goede benen zijn ergens aan de weg blijven plakken (in Meulebeke misschien) en hierdoor speelde ik een anonieme rol in de wedstrijd. Na 60 km ging ik in de aanval. Met 8 renners reden we een kleine 2 ronden vooruit, maar het peloton liet niet begaan. Tijdens deze ontsnapping voelde ik me al niet goed.
Toen ik terug ingelopen werd vertrokken opnieuw 8 renners, dit bleek uiteindelijk de aanzet tot de beslissende ontsnapping. Verschillende renners konden nog de brug slaan naar de leiders en zo kregen we uiteindelijk goed 25 renners voorop. Ik bevond me in het peloton en toen ik zag dat de wedstrijd over was stapte ik met nog 2 ronden te gaan uit de wedstrijd.
Twee renners konden op het einde wegrijden uit de kopgroep en een spurt met 2 kroonde de verrassende Rob Goris zich tot kampioen.

Lang tijd om ontgoocheld te zijn heb ik niet, want morgen vertrek ik naar Italië om vanaf dindsdag tot en met zondag deel te nemen aan de Giro della Vallée d'Aosta. Hopelijk doet de Italiaanse berglucht me goed en vind ik daar opnieuw het goede gevoel. Over een resultaat spreek ik in deze wedstrijd niet, aangezien het altijd afwachten is hoe de tegenstand is.

Gr Klaas

Morgen: B.K. Hooglede - Gits

2010-08-20T08:10:00.004+02:00

Hallo,

Morgen is het voor veel Belgische coureurs het absolute hoogtepunt van het jaar. Dan wordt namelijk de 'Omloop van de Gits- en Hooglede berg' verreden, ofte het B.K.!

Ook voor mij natuurlijk een belangrijke afspraak, als je er kan winnen is er (bijna) niets mooier. Maar voor mij is dit toch niet de topafspraak van 2010. Toen ik te horen kreeg dat Het B.K. in Hooglede zou verreden worden kreeg ik het er niet meteen warm van. Hooglede, het mekka van de kermiskoersen zowat. Voor mij heeft het al positieve (overwinning), maar ook al negatieve (valpartijen en rotdagen) gevoelens opgeleverd. Lastig kan het er wel zijn, maar naar mijn mening is het niet meteen de ideale plaats om een B.K. te geven. Hopelijk heb ik ongelijk.

Voor de 4e keer in 6 jaar (Temse, Laarne, Binche en nu dus) zit er weer een portie kasseien (de gevreesde Gitsberg, let op voor de paaltjes!) in de B.K. omloop, kwestie van onze Belgische roots niet te verloochenen zeker? In een WK parcours zie je dat wel nooit...
Verder loopt de aankomst ook bergop, zijn er flink wat bochten in de laatste kilometer en zitten de nodige smalle wegen in het 10 km lange parcours verwerkt. Alle ingrediënten zijn dus aanwezig voor een spektakelstuk!

Om 14u ga ik morgen met een kleine 200 collega's van start. Na 169 km zal er hiervan ééntje (minstens, ja, op een B.K. zijn er al eens meerdere gelukkig, zei het op andere wijze) overgelukkig zijn. Waarom ik niet? Als ik een goede dag heb, kan ik met iedereen wedijveren. Laat ons hopen.

Gr Klaas

Omloop van de Grensstreek : Gemengde gevoelens

2010-08-18T08:25:00.002+02:00

Hallo,

Gisteren stond ik voor het eerst aan de start van de Omloop van de Grensstreek te Wervik. We moesten eerst een grote ronde afleggen van net geen 130 km met hierin 2 maal de Monteberg en Kemmelberg en éénmaal de Rodeberg. Niet mijn favoriete parcours, maar het weer, wat wind en regen -een herfstdag- zouden de wedstrijd wel lastig maken, wat me dan wel weer in mijn kaart zou moeten spelen.

De eerste 20 km lagen de wegen nog vrij nat -met de valpartij van Meulebeke in de gedachten nam ik zo weinig mogelijk risico's- bracht ik dus achteraan in het peloton door. Toen ik vooraan raakte, koos ik onmiddellijk voor de aanval. In verschillende schuifjes reden we met 10 renners weg. Een 10 tal kilometer reden we volle bak, ik geloofde er echt in dat we vertrokken waren voor een hele dag, maar toch ging het niet door. Hier had ik wel een eerste cartouche verschoten.
Een 20 tal kilometer verder vertrok de goede vlucht dan wel, een 10 tal renners konden zo met een minuut voorsprong aan de eerste beklimming van de Kemmelberg beginnen. Vijf renners konden op die Kemmel de sprong vanuit het peloton naar voor maken, waarbij mijn ploegmaat Lietaer. Het peloton was ook flink uiteen gevallen, maar ik kon me vlot in de eerste groep handhaven. Op de smalle wegen voor de Rodenberg trok ik in de tegenaanval, even verder kwamen een 6 tal renners aansluiten. De samenwerking was jammergenoeg niet goed, waardoor het meeste werk op mijn schouders terrecht kwam. Ik keek echter niet op een inspanning en ging vol door, ook toen het verhakkelde peloton vlak voor de Kemmel terug kwam bleef ik beuken, nu samen met de ploeg, om het peloton in waaiers te trekken, maar zonder succes. Opnieuw een flinke cartouche verschoten vlak voor de Kemmel. Tijdens de 2e passage over de Kemmel werd het peloton verder uitgedund tot 30 renners. De kopgroep viel ook uiteen, en zo kwamen 6 renners voorop, waarbij Lietaer. Daarna dus een 10 tal renners en op 1min15 volgde ik met een 30 tal renners, de rest was uitgeteld.
Nadat we de 10 achtervolgers ingelopen hadden, kwamen talrijke tegenreacties in het peloton, ik schoof vaak mee, maar had kende niet echt geluk. Een kleine 20 renners trokken in de achtervolging en ik bleef ter plekke. Samen met ploegmaat Vermote probeerde ik nog 'duizend' keren een tegenreactie op gang te brengen. En bij poging 'duizend en één' lukte het dan toch. Met een 8 tal renners konden we ons eindelijk los maken en gaan achtervolgen. Net voor de plaatselijke ronden kwamen we aansluiten bij de eerste achtervolgers op een kleine minuut van de leiders. Voor mij de derde grote inspanning van de dag, en ik voelde dat het stillaan de laatste was...

In de eerste plaatselijke ronde liet ik me wat verrassen, op een moment dat ik achteraan zat draaiden we plots een lange rechte weg. De wind zat volledig in de flank, en vooraan werd stevig doorgetrokken. Verschillende renners moesten er van tussen en ik moest alles geven om aan boord te blijven. Maar ik voelde dat het nu definitief over was bij mij, ondertussen waren we wel genaderd tot op 25s van de leiders. Toen het een ronde verder weer op de kant ging, moest ik passen met een 4 tal renners en was mijn wedstrijd voorbij. De laatste ronde drong ik niet meer aan, we reden 'rustig' binnen en werden zelf nog ingelopen door enkele achtervolgers.

Slechte benen had ik niet echt, er zat wel kracht in en ik kon meekoersen. Maar in de finale zat ik er door. Ik had 3 grote inspanningen geleverd en blijkbaar ben ik op dit moment net niet goed genoeg om daarvan te herstellen in koers. Mijn valpartij van 2 dagen geleden in Meulebeke zal ook wel nog wat meegespeeld hebben, hoewel ik er niet echt last van had in koers. De komende dagen staan in het teken van herstel en hopelijk komt dat laatste tikkeltje er nu nog bij.

Groetjes Klaas

Meulebeke : kermiskoersen 2010 : haat - liefde verhouding

2010-08-15T08:03:00.005+02:00

Hallo,

Gisteren wou ik het wedstrijdritme wat onderhouden via de kermiskoers van Meulebeke. Met 139 renners namen we de start voor 22 ronden van goed 5 km. Het parcours niet kennende startte ik helemaal achteraan, dit bleek echter geen goede keuze. Na 1 ronde had ik namelijk al een achterstand van bijna 1 minuut op de kop van de koers!

Regen, smalle boerenwegen, een groot deelnemersveld en duizend-en-één bochten zorgden voor sliertvorming. Het was waarschijnlijk mooi om te zien langs de kant van de weg, maar als renner was het minder leuk. Goed geconcentreerd blijven om recht te blijven op de gladde baantjes en keihard optrekken na iedere bocht, want bij iedere bocht is er namelijk een opstopping en als je achteraan zit moet je flink bijtrekken om die schade weer in te lopen.
Na 1 ronde lag het peloton dan ook al in 5 stukken uitéén. Even zag ik het niet meer zitten, maar ik had een vrij goed gevoel en dus begon ik aan een inhaalrace. Vier volle ronden moest ik rijden om weer aansluiting te maken bij het koppeloton. Daarna viel het even stil en zo kon ook een 2de groep nog terugkomen. Zo ontstond een peloton van 60 renners, de rest was uitgeteld. Ik moeide me niet in de debatten, ik was ook niet gekomen om me leeg te rijden en reed constant rond de 30e positie. De regen had ondertussen plaatsgemaakt voor een zonnetje en zo begonnen de wegen op te drogen.
Dit was het sein om nog harder door de bochten te gaan...
Ik nam geen risico's, maar liet ook geen gaten vallen in de bochten. Blijkbaar was dit op een bepaald moment nog niet snel genoeg voor de renner achter mij en moest die 'koste wat het wil' voorbij op een smal bochtje. Hierdoor moest ik uitwijken in de bocht en kwam zo in de nattigheid terecht en ging vervolgens tegen de grond. Tegen dat ik weer opstond was het peloton al ver weg en zo kon ik na 65 km gefrustreerd en wat schaafwonden aan knie, scheenbeen en heup rijker de wedstrijd verlaten en met de fiets naar huis keren.

Zoals de titel doet vermoeden heeft iedere kermiskoers voor mij dit jaar zijn verhaal. Soms positief, Torhout..., maar veelal negatief, Gits, Meulebeke...
Graag rij ik deze wedstrijden niet, maar soms is het noodzakelijk en een goede training. Nu volgen er terug enkele grote koersen die me normaal gezien beter liggen.

Dinsdag de interclub in Wervik en zaterdag het B.K. in Hooglede-Gits (van haat-liefde verhoudingen gesproken...). Daarna gaat het richting de Alpen voor de presitgieuze Giro della Vallée d'Aosta.

Gr Klaas

Terugblik: Pierrefitte-Nestalas - Tourmalet

2010-08-12T17:27:00.008+02:00

Hallo,

Uit intresse ben ik even aan het rekenene geslagen. Ik heb namelijk mijn VAM waarden berekend gedurende de koninginnerit en eens vergeleken met de 'echte groten'.

Om even te verduidelijken, de VAM waarde, is het aantal hoogte meters per uur die een renner overwint. Zo kun je op verschillende cols, verschillende renners met elkaar vergelijken. Dit is natuurlijk geen exacte wetenschap aangezien er nog tal van andere factoren meespelen waar geen rekening meegehouden wordt. Maar toch is het een leuke indicatie en ook mijn eigen prestatie kan ik zo eens 'analyseren'.

Het VAM record is momenteel in bezit van Alberto Contador, hij vestigde dit vorig jaar in de Tour de France op de slotklim van de rit met aankomst in Verbier. Toen haalde hij maar lieftst 1863 hm/u. Er dient wel opgemerkt te worden dat het om een vrij korte klim ging (goed 20 minuten) en naar het schijnt zat de wind mee...

Volgens eigen berekeningen waren dit mijn VAM's op de verschillende cols:
col de Tourmalet : 1405 hm/u
col d'Aspin : 1260 hm/u
Plat d'Adet (eerste 6 km) : 1315 hm/u
Plat d'Adet (laatste 4 km) : 1012 hm/u

Ballon d'Alsace (2008) : 1304 hm/u
Ballon d'Alsace (2007) : 1330 hm/u

Er is tegenover de 'groten' -hoewel, als je de namen bekijkt mag je een pak van die 'groten' schrappen- nog wat werk aan de winkel. Ook mijn inzinking tijdens Plat d'Adet was vrij duidelijk. Eigenlijk liep het al van in de eerste kilometers minder. Ik had mijn tempo van op de Tourmalet moeten kunnen behouden, dan had ik mee kunnen doen voor de zege. Dat zit er zeker in, want daar moest ik nog niet forceren om aan 1400 hm/u te komen.

Tot hier de wetenschap! Hopelijk spreken de benen weer snel!

Gr Klaas

Tour des Pyrénées - Vuelta a los Pireneos

2010-08-10T08:31:00.009+02:00

Hallo,

Sinds gisterenavond ben ik terug uit de Pyreneeën waar ik van donderdag tot en met zondag aan het 'werk' was. Hieronder een verslag van een mooie week.

Op dinsdag reisde ik af richting Tarbes zodat ik op woensdag kon uitrusten en de lange autoreis zo goed mogelijk verteren (Dank U mama en papa om me te voeren en te supporteren!). Op woensdag maakte ik van mijn extra dag dan ook gebruik om los te rijden over de laatste kilometers van de eerste rit die vaak cruciaal is in een rittenkoers.

Op donderdag ging het dan echt van start. En om eerlijk te wezen, na het mindere gevoel van de voorbije weken stond ik niet echt met het grote zelfvertrouwen aan de start. Het lastige parcours, het sterke deelnemersveld met enkele profs en de mindere vorm bezorgden me toch wat onzekerheid. In het begin van de 180 km lange rit hield ik me dan ook afzijdig. Al snel vertrok een vroege vlucht van 11 renners met hierbij al enkele kleppers. Zij liepen op de eerste 2 vlakke rondes uit tot 4 minuten, daarna begonnen enkele ploegen te rijden in het peloton, maar de koplopers hielden bijzonder sterk stand en bleven constant meer dan 3 min voorop. In de lastige finale (die ik verkend had) dacht iedereen dat de leiders er door zouden zakken. Maar dit was niet zo, op de eerste 2 hellingen gebeurde er vrij weinig en bleef het peloton vrij compact. Net voor de 3e en lastigste helling van de dag reed ik weg met 2 andere renners. Zo kon ik met een 10 tal seconden voorsprong beginnen aan de laatste helling. Daar barstte het peloton helemaal uitéén, ik had een vrij goed gevoel en kwam uiteindelijk rond de 10e plaats boven. Het peloton lag in een 5 tal stukken uit elkaar. Zo kwamen we met 35 renners in de achtervolging, ik ging even alleen in de achtervolging, maar na enkele kilometers werd ik terug gegrepen. Een 20 tal kilometer verder kwam een 2e groep van 20 renners terug. Met nog 20 kilometer voor de boeg en nog 4 leiders met 2min20 voorsprong kregen we het sein om op kop te rijden. Met 4 van de ploeg zetten we ons op kop en de voorsprong begon razendsnel te slinken. Uiteindelijk werden de leiders op 2 km van het einde gegrepen en zo stevenden we af op een groepspurt met goed 50 renners. Tosh van der Sande zat net iets te ver in de laatste bocht, maar werd toch knap 3e. Ik eindigde tevreden als 31e. Ik kon deze lastige rit vrij vlot overleven en opnieuw meekoersen. Super voelde ik me nog niet, maar toch merkte ik opnieuw vooruitgang.

Op dag 2 stond de koninginnenrit gepland. De eerste 50 km waren 'vlak', daarna begon het zware werk met achtereenvolgens de beklimmingen van de mythische col de Tourmalet, col d'Aspin en aankomst boven op Plat d'Adet. Een bergrit die in de Tour ook niet zou misstaan.
Ik zou vandaag wat afwachten en zien hoe het zou lopen. Ik wist niet echt wat ik moest verwachten, in het verleden had ik al goede en slechte ervaringen in de cols, zodus...
Op het eerste klimmetje na 10 km kwam de vroege vlucht tot stand, goed 10 renners raakten voorop. Daarna werd de wedstrijd in het peloton gecontroleerd. Zo begonnen de leiders met een 4 tal minuten voorsprong aan de Tourmalet. In het peloton werd het tempo hierop stelselmatig verhoogd waardoor de deur achteraan open stond. Bij mij ging het nog vrij vlot, maar na een 7 tal kilometer klimmen kende ik toch even een moeilijk moment. Ik beet door en kwam er daarna helemaal door. De laatste 10 kilometer gingen bijna vanzelf. Op het einde werd het tempo nog verhoogd. En zo begonnen we met nog een 15 tal renners aan de laatste 3 steile kilometers. In de laatste kilometer werd nog even doorgetrokken, ook dit verteerde ik vrij vlot en uiteindelijk kwam ik als 5e van het peloton door op de top op een 2 tal minuten van 4 resterende leiders. Op de top ging ik met Yannick Eijssen onmiddellijk door, we reden vol naar beneden en kwamen zo met 2 in de achtervolging. Aan de voet van de col d'Aspin hadden we 30sec achterstand op de 4 leiders en 1 minuut voorsprong op een 13 tal achtervolgers. Al snel kwamen we vooraan aansluiten en moest 1 renner lossen. Met 5 reden we vrij vlot rond. Ook op de Aspin voelde ik me nog zeer goed. Het draaide nog soepel en zonder forceren kon ik als 2e de top ronden na de Poolse prof Niemec (iemand die tussen de Italiaanse topprofs met de besten omhoog rijdt!). In de afdaling die erop volgde probeerde ik zo goed mogelijk te herstellen en bij te tanken om zo fris mogelijk aan Plat d'Adet te kunnen beginnen. Eerst moesten we nog 15 km vallei door. Ik voelde me na de afdaling plots een heel stuk minder, de kracht was precies uit de benen en het liep wat moeizamer in de vallei. Door de goede samenwerking begonnen we met 2min15 voorsprong op de achtervolgers aan de verschrikkelijk steile Plat d'Adet. De eerste 2 kilometer bleven we nog samen, maar daarna spatte de groep uitéen, Eijssen en Niemec reden weg, ik verloor samen met de Fransman Barle stilletjes aan terrein, en de Zweeds kampioen, moest onmiddellijk passen. Tot op 5 km van de top verloren we langzaam terrein op de 2 koplopers en hielden we constant 2 minuten voorsprong op de achtervolgers. Een podium plaats zat er dus nog in, top 4 leek zeker... Maar, om het met de woorden van Lance Armstrong te zeggen, "sometimes your the hammer, sometimes your the nail". Wel op de eerste 2 cols was ik nog "the hammer", maar de laatste 4 kilometer werd ik plots "the nail". Plots kreeg ik een klop die ik nog nooit gekregen had in mijn hele koerscarrière. De laatste 4 kilometer werden plots een ongelofelijke lijdensweg. Gelukkig waren dit nog de makkelijkste kilometers (hoewel ze voor mij de steilste leken). Ik gaf alles wat er in me zat, snel ging het niet meer, hierdoor verloor ik nog meer dan 3 minuten op de 2 leiders en kwamen de achtervolgers razendsnel dichterbij. In de laatste kilometer gingen me zo nog 2 renners voorbij en uiteindelijk werd ik 6e. Vooraf had ik dit niet durven hopen. Maar toch had ik wat gemengde gevoelens. Top 4 leek zeker, voor de klop. Ook in het klassement stond ik er plots minder voor. Van plaats 4 tot 12 stond alles tamelijk kort bijeen, zonder inzinking had ik ook hier vrij zeker van een top5 plek kunnen zijn. Maar ja, ook dat hoort bij de koers. Het blijft wel een klein raadsel vanwaar de man met de hamer kwam, net na het eerste moment dat ik wat recupereerde voelde ik me minder, bizar.

Op dag 3 werd er opnieuw een zware rit voorgeschoteld. Slechts één col, de Tunel de Bielsa, daarna een lange afdaling en op het einde nog een pittige beklimming van een 4 tal kilometer en ook de slotkilometer liep bergop. De Spaanse hitte maakte het nog eens extra zwaar. Na mijn inzinking van gisteren waarbij ik toch serieus in mijn reserves moest tasten voelde ik me niet echt hersteld, ik merkte dan ook snel dat het wel eens een zware dag zou kunnen worden. De eerste 40 km verliepen vlak. Na een 20 tal kilometer vertrok de vroege vlucht van circa 12 renners met voor Beveren2000 Julien Vermote. Zij begonnen met een voorsprong van 3 minuten aan de 18 km lange col. In het peloton bleven de gelederen lang gesloten en werd in een stevig tempo naar boven gefietst. Hoewel er nog een 50 tal renners bijeen waren had ik het toch al vrij lastig, geen zo'n goed teken dus... Toen op goed 3 km van de top het peloton uiteen spatte moest ik dan ook vrij snel passen en zo belandde ik in een 3e groep. De situatie: 10 koplopers met 2min30 voorsprong op een 20 tal renners, 20seconen later nog 10 renners en een 25 tal seconden verder volgde ik met opnieuw een 20tal renners, de rest was uitgeteld. Na een lange achtervolging (met de steun van mijn ploegmaats Thomas Sprengers en Tosh van der Sande) kon ik terug keren bij het eerste peloton. Maar hieruit waren ondertussen 10 renners in de tegenaanval gegaan met hierbij een 5 tal renners van het klassement. Zij konden de koplopers vrij snel vervoegen en namen 3 minuten voorsprong op het peloton met de nummers 1 en 2 en mezelf. De nummer 3 uit het klassement (Barle) was wel vooraan mee en werd hierdoor virtueel leider. De leider had nog slechts 2 ploegmaats en hierdoor bleef de voorsprong constant rond de 3 minuten. Op de laatste klim spatte het peloton helemaal uiteen. Een 20 tal renners moesten opnieuw afhaken, gelukkig voelde ik me al iets beter en kon ik met de steun van mijn ploegmaats in het eerste peloton stand houden. Niemec en Eijssen namen nu zelf het heft in handen om hun klassement te redden, maar ze strandden uiteindelijk op 3 minuten en zo kwam de Fransman Barle op kop. Ikzelf finishte nog goed op het slotklimmetje (12e van het peloton en 24e in de rit), maar omdat er 3 renners in de kopgroep aanwezig waren die op minder dan 3 minuten van mij stonden zakte ik jammer genoeg naar de 9e plaats in het klassement. Jammer, maar de schade bleef toch nog beperkt na een, voor mij, moeilijke dag.

De laatste rit werd verreden van Huesca naar Zaragoza. Lange rechte wegen zorgden ervoor dat het lang duurde tegen dat een vlucht wegraakte, maar uiteindelijk slaagden hier toch 10 renners in met ploegmaat Vanendert. In het peloton werd vervolgens gecontroleerd en omdat er niemand van het klassement vooraan zat werd al snel duidelijk dat de koplopers voorop zouden blijven. Ik voelde me een stuk beter dan daags voordien en kende een gemakkelijke dag, ik werd uiteindelijk 39e in de rit en behield mijn 9e plaats in het klassement. Ploegmaat Vanendert spurtte nog naar een mooie 4e plek in de slotrit.

Ik kan met een tevreden gevoel terugblikken op deze ronde. Nadat het de voorbije weken wat minder liep had ik niet verwacht om hier top 10 te kunnen rijden, omdat je in zo'n koers toch echt top moet zijn. De cols liegen niet hé. Jammer van die 4 km op Plat d'Adet, maar ja, ook dat is koers en misschien is het ook een teken dat ik nog niet in topconditie ben. Hopelijk kan ik nog enkele procentjes verbeteren de komende weken en kan ik nog enkele mooie uitslagen rijden in de komende koersen.

Gr Klaas

Zonnebeke: Laatste doorgedreven training

2010-08-01T09:07:00.003+02:00

Hallo,

Gisteren ging ik van start in Zonnebeke. Met 55 collega's stond ik aan de start om 15 ronden van 7,5 km af te werken. Het parcours was vrij eenvoudig, het bestond uit 4 rechte stukken, 2 strookjes licht bergop en vooral zéér véél wind.

Bij de start kregen we er ook nog eens een buitje bovenop. Om geen risico's te nemen schoof ik snel naar voren in het peloton en nam ik de kop zonder achterom te kijken. Zo reed ik plots na één ronde weg, maar een halve ronde verder kwam de rest terug aansluiten. Eén ronde verder muisden er dan toch 2 renners vanonder, 7 renners gingen in de reactie. Ik besefte het gevaar en reageerde, alleen kon ik de kloof nog dichten en zo kwamen we met 10 voorop. De voorsprong liep nooit hoog op, tot maximaal 1 minuut, maar op de rechte wegen waren we nooit uit zicht. Na 70 km kwam het peloton plots weer terug tot op minder dan 10s. Dit was het sein om nog eens te versnellen. We reden opnieuw weg en nu waren we wel definitief vertrokken.

Ik voelde dat het beste er af was bij mij in de finale. Ik had me dan ook niet gespaard in de ontsnapping en reed al een hele wedstrijd op kop, in tegen stelling tot enkele 'slepers'. Bij het ingaan van de laatste ronde reden 4 renners weg, ik zat net op kop van de groep en weigerde dan ook te reageren (nu ja, zoals ik zei zaten de benen ook niet echt meer fris). De 4 waren gaan vliegen en wij schoten nog met 5 over. Ik ondernam nog een poging om naar de 5e plek te rijden, maar 2 renners kwamen nog terug aansluiten. Spurten zat er niet echt meer in en zo werd ik 7e.

Geen super uitslag, maar daar was het mij vandaag niet om te doen. Ik wou nog eens goed afzien en dat is me ook gelukt. De benen deden goed pijn de laatste 30 km, maar toch ben ik tevreden, want ik voelde me verre van slecht in de wedstrijd. Liever 7e met een tevreden gevoel achteraf, dan 4e (zoals in Rumbeke) met slechte benen. Misschien zat Kreizh Breizh ook nog wat in de benen (en natuurlijk het harde labeur onderweg), waardoor ik in de finale misschien iet wat frisheid mankeerde. De komende 4 dagen staan volledig in het teken van recuperatie en hopelijk doet de supercompensatie (googlen voor de 'niet-trainingspecialisten') dan zijn werk.

Ik kijk uit naar de Pyreneeën. Ik heb al meermaals goed gereden in de cols, dus moet dit hier, mits 'superconditie' ook mogelijk zijn.

Gr Klaas

Kreizh Breizh Elites

2010-07-28T08:24:00.003+02:00

Hallo,

De voorbije dagen was ik aan de slag in Bretagne, het liep niet zoals ik gehoopt had, en ik heb dan ook flink afgezien. Maar ja, het is maar zo dat je sterker wordt zeker?

De eerste rit merkte ik al dat het niet echt goed liep. Op het lastige parcours, constant op en af, raakte ik maar niet vooraan in het peloton om me met de wedstrijd te bemoeien. Voor mij is dit meestal geen goed teken. Het duurde een 2 tal uur (90 km!) vooraleer 4 renners een vrijgeleide kregen. In de finale barstte het peloton even uiteen op een lastig klimmetje, hier kon ik me wel handhaven in de eerste groep van 35 renners, maar opnieuw zonder overschot. Alles liep echter terug samen, in het peloton werd stevig achtervolgd, maar 3 van de 4 vluchters bleven het spurtende peloton nog net voor.

Op dag 2 mochten we 2 keer aan de slag. In de voormiddag was het nog miezerig en lagen de wegen nat, dus was het flink oppassen. Het parcours was zeer lastig, constant op en af, met nu en dan een stevig klimmetje. Op een beklimming na 27 km barstte de wedstrijd helemaal open. 15 renners reden weg met ploegmaat Wallays, daarna lag het peloton in een 4 tal stukken uiteen, ik bevond me in het eerste deel, maar het was opnieuw aanklampen geblazen. Uiteindelijk liep alles nog samen en gingen we met een gesloten pak de plaatselijke ronden in. Hierin konden 2 renners wegrijden, en zij mochten het uitmaken voor de ritzege. Drie andere renners konden ook nog wegrijden, ik zat in het (uitgedunde) peloton dat spurtte voor de 6e plaats.
In de namiddag stond opnieuw een zeer lastige rit op het programma, vooral de eerste 30 km waren zeer lastig net zoals de plaatselijke ronden. Door de harde wedstrijd van de voormiddag moest je maar weinig van koers kennen om te beseffen dat deze rit wel eens beslissend zou kunnen zijn. De start was nog maar gegeven en de wedstrijd barstte al helemaal open. Ik had de kracht niet om vooraan mee te koersen en was dan ook niet mee toen 35 renners er vandoor gingen. Het peloton had er blijkbaar genoeg van en berustte dan ook in de situatie. De rest van de etappe werkte ik met het peloton aan een stevig tempo af. Uiteindelijk kwamen we op goed 12 minuten binnen van de 2 leiders.
De laatste dag stond de lastigste rit op het programma, ik ging dan ook een beetje met een bang hart van start. Toch voelde ik me al iets beter en kon ik vrij vlot het razendsnelle eerste wedstrijduur doorkomen. Hierin moesten we opnieuw heel wat hoogtemeters overwinnen. Na 60 km volgde een lastige beklimming. Hierop werd stevig tempo gereden en voor het eerst voelde ik dat er opnieuw kracht in de benen zat. De wedstrijd werd vervolgens gecontroleerd door de ploeg van de leider. Op de plaatselijke ronden barstte het dan opnieuw open. Op een steile beklimming werd stevig doorgetrokken, ik kende geen problemen en kwam zowaar als 5e boven, opnieuw een opsteker. Op de beklimming in de plaatselijke ronden kende ik ook geen problemen en kon ik opnieuw meekoersen, een serieus verschil met de eerste twee dagen. Het peloton werd iedere ronde uitgedund en uiteindelijk werd het een groepspurt. Hierin werd ik opgehouden door een valpartij op anderhalve kilometer van de streep.

De wedstrijd bracht dus niet wat ik ervan verwacht had. Het was eigenlijk een vrij eenvoudige koers. Door het lastige parcours kwamen de goede renners automatisch naar voor, maar hier zat ik deze keer niet bij. De eerste 2 dagen moest ik door een zure appel bijten, maar de laatste dag kon ik toch nog met een goed gevoel afsluiten. Na de mindere benen in Rumbeke en de eerste 2 dagen van de KBE, voelde ik voor het eerst de kracht terug komen. Hopelijk is de trein weer vertrokken!

Normaal gezien ga ik zaterdag nog van start in een kermiskoers, Zonnebeke?

Gr Klaas

Vooruitblik: Kreizh Breizh

2010-07-22T19:43:00.002+02:00

Hallo,

Morgenvroeg reis ik af naar Bretagne. Daar zal ik van zaterdag tot en met maandag voor het eerst de 'Kreizh Breizh Elites' betwisten.

Vorig jaar nam de ploeg hier ook aan deel, maar toen verkoos ik de Ronde van Luik te rijden. Ik heb gehoord dat de wedstrijd over vrij lastige parcoursen gereden wordt en dit sprak me wel aan, met de devaluatie van de Ronde van Luik (Beker van België) in acht genomen, was de keuze snel gemaakt. Verandering van spijs doet eten...

De eerste rit telt 167 km, start is in Calhanel en aankomst in Plouray, waar 5 plaatselijke ronden wachten. Het parcours ziet er goed 'vallonée' uit...
Op zondag geen rustdag! Maar 2 ritten, 's morgens 96,1 km van Cléden-Poher naar Carhaix. In de namiddag 102,4 km, van Plouguernevel naar Ploerdut waarbij we onderweg de fameuze Mur de Bretagne moeten overwinnen.
Maandag volgt dan het slot, 169,3 km van Carhaix naar Rostrenen. Het parcours en de plaatselijke ronden zien er opnieuw constant 'op en af' uit...

Ik weet niet goed wat ik van de wedstrijd moet verwachten, aangezien het toch al een tijdje geleden is dat ik nog een wedstrijd van dergelijk niveau heb betwist. Maandag had ik niet de beste benen, maar de conditie is zeker ook niet verdwenen. Misschien dat ik net deze wedstrijd nodig had om er weer in te komen en hopelijk kan ik dan de lijn doortrekken van in het voorseizoen en ook hier mee spelen voor een mooi klassement.

Groetjes,
Klaas -De Belgen zijn de dappersten van alle Galliërs- Sys

meer info op:
www.sitekbe.com

Verslag: Rumbeke-Zilverberg

2010-07-20T14:13:00.002+02:00

Hallo,

Gisteren ging ik wat wedstrijdritme opdoen in de GP Patrick Lefèvre in Rumbeke. Met 45 renners, waaronder 6 van Beveren2000, stonden we aan de start om 22 rondjes van 5 km af te leggen. Dit rondje verliep vooral over smalle wegen en er zat ook een kasseistrook van bijna 500m in die licht bergop liep. De hitte en een licht briesje maakten het nog extra lastig.

Liefst van al wou ik gewoon wat kilometers maken rustig in het peloton, maar in zo'n wedstrijden is dit altijd moeilijk, het is vooral een grote opeenvolging van spurten en opnieuw stilvallen. De eerste 2 ronden zat ik wat achteraan, toen op het eind van de eerste ronde 5 renners wegreden met hierbij ploegmaten Eliot Lietaer, Louis Verelst en Gijs Van Hoecke. Daarna vatte post vooraan en probeerde vaak mee te schuiven in tegenreacties. Na een 5 tal ronden liet ik me even doorzakken omdat de leiders definitief weg leken en ik na veel meespringen wat wou uitrusten. Net op dat moment trokken 8 renners in de tegenaanval. Een ronde verder probeerde ik nog naar deze groep toe te rijden, maar ik bleef een ronde lang op 10s hangen en liet me dan terug uitzakken tot bij de achtervolgers. Daar werd er rustig tempo gereden en al snel hadden we 1min30 achterstand op de leiders. Toen de 1e en 2e groep samen vloeiden, trokken 6 renners in de tegenaanval. Een ronde later reed ik naar die 6 toe. Hoewel we niet echt goed samen reden kwamen we toch snel dichter op de leiders. Op 4 ronden van het einde kwamen we tot op 20s. Op dat moment barstte de wedstrijd vooraan open. Drie renners (met Eliot en Gijs) reden weg en namen snel een kleine minuut voorsprong en mochten het uitmaken voor de overwinning. Hierin toonde Gijs zich de snelste voor Eliot. Wij kwamen nog aansluiten bij de achtervolgers en op 8 km van het einde versnelde ik. Ik kreeg een 5 tal renners mee. In de laatste ronde kon ik nog wegrijden met 2 andere renners en die klopte ik in de spurt! Zo werd ik dus 4e.

Ik had helemaal geen goed gevoel in de koers, maar werd toch 4e, zo slecht zal ik dan wel niet zijn zeker. Zo'n kermiskoers is helemaal niet mijn specialiteit, en zeker op zo'n toertje... Het is ook al meer dan 2 weken geleden dat ik nog gekoerst had, waardoor ik misschien wat ritme mankeerde en dan heb ik nog flink bergop getraind, wat niet de ideale voorbereiding is voor zo'n wedstrijd. Al bij al is mijn missie dus geslaagd, wedstrijdritme opdoen. Ik behaal zelf nog een 4e plaats wat altijd goed is voor het moreel. Nu nog enkele dagen rusten en dan op naar Bretagne.

Gr Klaas

Training Vogezen

2010-07-14T21:41:00.002+02:00

Hallo,
Sinds gisteren ben ik terug uit de Vogezen. Ik heb er goed kunnen trainen en de nodige kilometers bergop kunnen trainen met het oog op de volgende wedstrijden.
De komende dagen staan vooral in het teken van herstel, korte ritjes maken en naar de (voorlopig boeiende) Tour de France kijken dus, zodat de 'supercompensatie' optimaal zijn werk kan doen. Maandag ga ik dan weer wat wedstrijdritme opdoen op de Zilverberg in Rumbeke en daarna gaat het riching Bretagne voor de Kreizh Breich Elite.
Ik kijk er al naar uit!
De motivatie en koershonger is nog bijzonder groot!

Gr Klaas

Vakantie, Tour de France, Training

2010-07-08T15:40:00.005+02:00

Hallo,

Het zonnetje schijnt, de Tour de France is gestart, de examens liggen (met succes) achter de rug, het is dus vakantie...

Ik kan me nu dus helemaal op de koers richten. Na de Omloop het Nieuwsblad heb ik het rustig aan gedaan tot en met vandaag. Morgen vertrek ik dan voor 5 dagen richting Frankrijk om daar wat bergop te trainen in de Vogezen. Daar wil ik me voorbereiden op de wedstrijden die de komende maanden op het programma staan, Kreizh Breich, Reningelst(?), Tour des Pyrénées...
In die koersen hoop ik me opnieuw te kunnen tonen en liefst enkele spraakmakende resultaten neer te zetten.
Over de eerste helft van het seizoen ben ik relatief tevreden. Het begon nog wat aarzelend, ik vond wel telkens dat ik goed reed, maar door de vele matte koersen (nog nooit zoveel massaspurten als dit jaar meegemaakt!) kon ik geen mooie resultaten neer zetten. Dit zorgde de eerste 2 maanden voor wat frustraties. Toen het dan toch enkele keren leek te lukken kende ik ook soms pech op de cruciale momenten. Ik herinner me vooral de 3 lekke banden op 50 km tijd tijdens de 4e rit van de Tour de Normandie die me een podiumplaats kostte in de eindstand. Ook in de jongste Omloop het Nieuwsblad werd ik met 2 lekke banden in de finale niet gespaard... Tijdens 2 grote doelen die ik me gesteld had, Circuit des Ardennes en de Flèche Ardennaise kon ik jammer genoeg niet (helemaal) meespelen door ziekte.
Gelukkig kon ik de laatste maand wel enkele mooie resultaten bijeen fietsen en dit steeds op een mooie, aanvallende manier en na een sterke koers. Hierdoor kan ik toch met een goed gevoel de komende maanden aanvatten en hopelijk kan ik de taart dan nog wat groter maken en er een kers op plaatsen!

Eerst dus trainen, daarna veel rusten en... naar de Tour kijken (hoewel de vlakke ritten niet echt boeiend zijn, maar zo heb ik er ook al gereden, ik heb er dus begrip voor)!

Gr Klaas

Omloop het Nieuwsblad

2010-07-04T08:32:00.006+02:00

Hallo,

Wat voor de profs de openener is van het voorseizoen is voor ons zowat de afsluiter van de eerste seizoenshelft en laatste grote ééndagswedstrijd van het jaar in België.

Iedereen wil in deze koers dan ook nog eens het beste van zichzelf geven. Dat was ook mijn bedoeling, ik hoopte met de benen van de afgelopen weken nog eens een mooie uitslag te rijden en de belangrijke 'juni' maand zo mooi te kunnen afsluiten.

Bij de start begon het regenen, en door de droogte van de afgelopen weken lagen de wegen er dan ook spekglad bij. Dit zorgde voor heel wat valpartijen en lekke banden. Ik had schrik en nam dan ook geen risico's in de aanloop naar de hellingen. Hierdoor sneed ik deze hellingen wel iets te ver aan en belandde zo soms in een 2e peloton, maar alles kwam telkens opnieuw samen.
Net voor de kasseien van de Haaghoek schoof ik dan een eerste maal naar voren. Een 15 tal renners reden op dat moment voorop en op een strook bergop maakte ik de sprong naar die leiders. Zo kon ik rustig vooraan aan de kasseien beginnen, ik nam op de 2e helft van die strook de kop en trok eens fors door, dit deed ik ook op de Leberg die daar op volgde en zo reden we weg met 5. We liepen na de beklimming van de Hostellerie uit tot 1 minuut, maar toen kwam de pechduivel een eerste maal piepen. Ik reed lek en verloor zo voeling met de koplopers, ik kreeg een wiel van de neutrale wagen en moest alleen de achtervolging in zetten. Gelukkig lukte dit na enkele kilometers, maar hierdoor was onze voorsprong opnieuw geslonken tot 40s. 2 renners moesten vooraan afhaken en zo schoten we nog maar met 3 over met nog 50 km te gaan en 20s voorsprong, het zag er naar uit dat mijn koers weeral gereden was...
We konden echter stand houden tot na de Hostellerie, daar brak het peloton in meerdere stukken. 8 renners kwamen bij ons aansluiten waardoor we met 11 voorop kwamen. Daarna volgde een eerste peloton van 50 renners en daarna het 'grote' peloton. Het zag er naar uit dat dit misschien wel de goede ontsnapping was, voor mij sloeg de pechduivel echter een tweede maal toe op bijna dezelfde plek als een ronde eerder reed ik opnieuw lek. Dit maal was er geen neutrale wagen in de buurt, hierdoor moest ik de kopgroep laten gaan en zag vervolgens ook het eerste peloton voorbij rijden. Toen kwam de neutrale wagen aangereden en werd ik gedepaneerd. Ik kon opnieuw vertrekken met nog zowat 100 meter voorsprong op het grote peloton. Even zag ik het niet meer zitten, want er zaten geen auto's tussen de verschillende groepen. Gelukkig twijfelde ik niet lang en ging opnieuw vol in de achtervolging en na een 5 tal km kon ik mijn plaats in de eerste groep opnieuw innemen. Ondertussen was de kopgroep ook ingelopen en was Jelle Wallays er met een groepje vandoor gegaan. Zij kregen niet veel voorsprong en op een lang stuk bergop met de wind op kop werd er fel gereageerd. Heel de groep viel uiteen, ik had nog overschot en kon opnieuw naar voor rijden. Na enkele kilometers oorlog kwamen we uiteindelijk met 10 man voorop. Al snel werd duidelijk dat dit de goede onstnapping zou worden. Beveren2000 was maar liefst met 4 renners vertegenwoordigd (Jarl, Jelle, Laurens en mezelf)!
Tijdens de laatste beklimming van de Hostellerie konden we met 4 wegrijden, waaronder 3 renners van Beveren2000 (Jarl, Laurens en opnieuw mezelf dus), we kregen het gezelschap van Sean de Bie (PWS-Eijssen). Jelle stopte goed af bij de achtervolgers en wij reden met 3 volle bak, waardoor we snel een mooie voorsprong hadden. Dit keer reed ik gelukkig niet meer lek op dezelfde plaats en zo gingen we met 4 richting aankomst in Grotenberge. Daar toonde Jarl zich de snelste voor Laurens, ik wist dat ik tegen Jarl geen kans had in een spurt, zeker na mijn aanvallende wedstrijd met de nodige tegenslag en moest me dan ook tevreden stellen met de 3e plaats. Jelle werd even later nog knap 5e, een mooie demonstratie van de ploeg dus.

Voor één keer mag ik echt zeggen -anderen zegden dat trouwens ook- dat ik de beste man was in koers. Ik ging er al vrij vroeg van door met een klein groepje, en had op het einde toch nog genoeg overschot om de wedstrijd helemaal open te breken. Onderweg kende ik ook nog de nodige pech... De aanvallende wedstrijd en pech kostten me mischien wel de verdiende zege, maar met een 3e plaats in eendagswedstrijd, wat niet meteen mijn specialiteit is ben ik toch tevreden.

Volgende weekend staat er geen wedstrijd op het programma, ik ga het nu enkele dagen rustiger aan doen en dan enkele dagen in de Vogezen trainen om me voor te bereiden op de rittenkoersen deze zomer. In die wedstrijden zou ik me graag opnieuw tonen.

Gr Klaas

Vooraf: Omloop het Nieuwsblad

2010-07-01T16:32:00.002+02:00

Hallo,

Komende zaterdag staat met de Omloop het Nieuwsblad waarschijnlijk al de laatste grote ééndagswedstrijd van het seizoen op het programma. De komende weken volgen nameljk enkele rittenkoersen met tussendoor wel enkele kleine koersen.

Maar eerst dus zaterdag...
Traditie getrouw starten we om 13u in Grotenberge (Zottegem). Eerst leggen we een grote lus van 105 km af met daarin een 5 tal Vlaamse hellingen daarna volgen nog 2 plaatselijke ronden van 31,5 km met de Hostellerie en de Grotenberg als hindernissen.

De voorbije edities reed ik telkens goed in deze koers, maar door het bizarre verloop van deze wedstrijd zat een uitslag er nooit echt in. De wedstrijd ligt soms helemaal uiteen, maar in de laatste kilometers komt alles vaak terug samen. Hopelijk is het dit jaar anders, en komen de sterke renners naar voren, met de benen van de vorige koersen moet ik dan wel ver kunnen komen...

Gr Klaas

Romsée - Stavelot - Romsée

2010-06-23T11:37:00.004+02:00

Hallo,

Gisteren stond ik aan de start van één van mijn favoriete Belgische koersen. Dit was ook de ideale wedstrijd om de ontgoocheling van de Ardense Pijl weg te fietsen. Ondertussen waren we al 2 dagen verder en was mijn verkoudheid er voor een groot stuk uitgezweet waardoor ik me opnieuw beter voelde.

In het begin van de wedstrijd had ik wel nog wat last van zware benen, maar dit was niet abnormaal na de zware wedstrijd van 2 dagen voordien. Toen 14 renners wegreden was ik dan ook niet mee. Met de ploeg namen we dan ook vanaf de côte de Wanne de wedstrijd in handen. Ik viel hier als eerste aan en al snel volgden nog wat andere prikken. Boven kwamen we bij de koplopers en lag het hele peloton uitéén. Na de Wanne volgde de Haut Levée, daar viel ik opnieuw aan. Op de top kwamen een kleine 20 renners aansluiten. En op een 20 tal seconden volgde nog een groep van 20 renners. Na 15 km kwam die achtervolgende groep terug aansluiten en op dat moment viel ik opnieuw aan en kwam zo bij Gilles Devillers die even voordien weggereden was voor de Rodania Sprint. We werkten met 2 onmiddellijk goed samen. We moesten 40 km knokken voor 30s voorsprong en lang zag het er dan ook niet goed uit. Toen brak de veer bij de achtervolgers en namen we iets meer dan 1 minuut voorsprong. Bij het ingaan van de 3 plaatselijke ronden kwamen nog 2 renners opzetten met hierbij ploegmaat Frederiek Verkinderen. Zij naderden snel tot op 30s, en in de voorlaatste ronde kwamen ze terug tot op 15s. Bij het ingaan van de laatste ronde demarreerde ik op de hellende strook naar de aankomst. Er zat nog veel snee op en ik sloeg een kloof van 50 meter. Jammer genoeg viel ik wat stil op een lang stuk vals plat omhoog met de wind op kop en zo kwam Devillers, die een mikpunt had, terug aansluiten. Dan maar spurten...
Lang zag het er goed uit. Op 150m van de meet ging ik aan, maar helaas op 30meter van het einde kwam Devillers over mij. Uiteindelijk verloor ik met een halve fiets. Ik was dan ook ferm ontgoocheld, als je er zo dicht bij bent...

Enfin, de benen voelden opnieuw zeer goed aan, als je 75 km op een lastig parcours met 2 voorop kunt rijden dan kan je zeker niet klagen over de conditie.
Nu ga ik het even wat kalmer aandoen om weer wat reserves in te bouwen voor de zomermaanden, want dan volgen nog enkele mooie rittenkoersen.

Gr Klaas

Ardense Pijl

2010-06-21T08:26:00.002+02:00

Hallo,

Gisteren werd de mooiste koers van België gereden. Een wedstrijd waar ik echt naar uitkeek en gebrand was op een mooi resultaat. Met de goede benen van vorige week ging ik dan ook met hoge verwachtingen van start in Herve.

Helaas, de wedstrijd verliep niet zoals verhoopt. Om te beginnen speelde een hardnekkige verkoudheid me parten. Ik was goed, maar bijlange niet super en om in zo'n zware koers mee te spelen moet je 100% in orde zijn.
Ook de wind zat helemaal verkeerd. De eerste 60 km zat die in het voordeel, maar toen de hellingen er aan kwamen blies de wind op kop. Hierdoor barstte de wedstrijd nooit open, wat in het nadeel speelde van aanvallers zoals mezelf. Deze 2 factoren overheersten mijn wedstrijd en zorgden ervoor dat ik niet op de plaats eindigde die ik misschien wel verdiende.

De wedstrijd begon nochtans goed. De eerste 60 km kwam ik vlot door zonder onnodig krachten verlies en in gunstige positie. Er reden namelijk 11 renners voorop met ploegmaat Tosh, maar zij kregen nooit meer dan 1 minuut voorsprong. Op de eerste drie hellingen (Xhierfomont, Basse-Bodeux en Wanne) hield ik me goed vooraan in het peloton zonder forceren. Het peloton verbrokkelde steeds, maar telkens liep alles terug samen. Nadat we de laatste vroege vluchters hadden bijgehaald nam ik zelf het commando op de lastigste helling van de dag, de côte d'Amermont. Hier trok ik fors door samen met ploegmaat Verkinderen en Gilles Devillers. Nu lag het hele peloton uiteen en reden we met een select groepje voorop. Helaas op de lange strook vals plat met de wind op kop ging niemand door en liep alles opnieuw samen. Op de volgende helling, de côte de Rosier, werd er gewoon tempo gereden, gevolg was dat niemand moest lossen en we met nog een 80 tal renners samen waren na de afdaling. Toen beseffte ik al dat het moeilijk zou worden. Niemand wou koers maken en ik heb juist een harde wedstrijd nodig. Dan maar opnieuw zelf iets proberen...
Op de Vécquée gaf ik er opnieuw enkele malen een 'snok' aan. Gevolg was dat het peloton in 3 stukken uiteen lag. Met een 30 tal renners raakten we zo voorop. Maar op het plateau boven viel het compleet stil en daar maakten 12 renners gebruik van om er vanonder te muizen. Hierbij heel wat sterke renners. Zij kregen een vrijgeleide en namen tot 40s. Nu begon het er wel heel slecht uit te zien voor mij. Op de Maquisard nam ik dan opnieuw het heft in handen. Maar met de wind op kop was het moeilijk om een echte kloof te slaan aangezien deze helling ook niet zo steil is. Thomas Degand en een andere renner konden wel de sprong vaar voren maken, ik misste de explosiviteit en kreeg het laatste gaatje niet dicht omdat ik al enkele cartouches verschoten had. De laatste kans lag op de Mont Teux. De laatste zware helling van de dag. Hierop reden we met 3 weg, even verder kwamen nog 3 renners aansluiten en met 6 konden we dan toch nog de kloof van 50s naar de leiders overbruggen. Toen we vooraan kwamen waren er al 2 renners weg en zij zouden voor blijven. Ik voelde dat ik mijn beste pijlen ondertussen verschoten had. Ik probeerde nog een ereplaats uit de brand te slepen, maar dit lukte niet meer. Ik eindigde leeggestreden en ontgoocheld als 19e.

Het zat echt niet mee, bergop was ik zeker bij de besten van de koers. Helaas bleef de wedstrijd -zoals zo vaak in België dit jaar- zeer gesloten. Met de wind op kop was dit een ondankbare opgave en verbruikte ik zo veel krachten. Toen na de Vécquée een kopgroep ontstond op het vlakke wist ik dat het zeer moeilijk zou worden.
Door een domme verkoudheid -waarom juist deze week?- was ik ook niet 100%, jammer. Er werd ook behoorlijk op mijn wiel gekoerst wat ook al niet gemakkelijk was.
Enfin, er volgen nog een pak mooie koersen, te beginnen met Romsée morgen. Hopelijk ben ik goed gerecupereerd en is die verkoudheid er stillaan uit zodat ik daar wel een mooi resultaat kan behalen en de ontgoocheling kan wegspoelen.

Groetjes Klaas

Vooruitblik: Flèche Ardennaise

2010-06-18T14:58:00.002+02:00

Hallo,

Zondag staat met de Flèche Ardennaise -voor mij- één van de mooiste wedstrijden in België op het programma.
Om 12u30 gaan we van start in deze wedstrijd die tevens meetelt voor de Topcompetitie. De eerste 155 km verlopen in lijn, waarna we terug in Herve aankomen voor nog 2 plaatselijke ronden van 10 km.
Dit is waarschijnlijk wel de lastigste wedstrijd in België, er moeten dan ook niet minder dan 10 hellingen overwonnen worden. En dit zijn niet van de minste met o.a. de côte de Wanne, Rosier, Vécquée, Maquisart en Mont-Theux.
Vorige week heb ik bewezen dat de vorm uitstekend is, ik hoop dat ik ze ook in deze wedstrijd kan verzilveren. Een verkoudheid deze week zorgde nog even voor wat onzekerheid bij mezelf, maar tegen zondag vermoed ik dat die helemaal achter de rug ligt.

Gr Klaas

meer info op:
http://www.fleche-ardennaise.be/index_fichiers/Page733.htm

Ronde de l'Oise: 2e, 3e en 4e rit

2010-06-14T14:05:00.005+02:00

Hallo,

Sinds gisteren zit de Ronde de l'Oise er ook weer op.
Zoals je kon lezen had ik de eerste dag goede benen, ik reed een goede koers, maar werd op het einde opnieuw ingerekend.
De volgende 3 ritten zouden normaal gezien geen massapurten worden aangezien ze telkens minstens 180 km lang waren en steeds over een geaccidenteerd terrein verliepen.
Tijdens de 2e rit hadden wij met Beveren2000 de opdracht om de leiderstrui te proberen behouden zonder daarbij ons zelf kapot te rijden. Daarom probeerden we telkens iemand mee te schuiven in de talloze aanvallen. Uiteindelijk slaagde Tosh erin om met 8 renners weg te rijden. Veel voorsprong kregen ze nooit en na 70 km werd het peloton in verschillende waaiers getrokken. Ik bevond me vooraan en zat in de eerste groep die naar de leiders toe reed. Maar een 10 tal kilometer verder liep alles opnieuw samen.
Het bleef echter oorlog en dus bleef het belangrijk om attent vooraan te koersen. Na 110 km rijden kwam er dan toch in verschillende schuifjes afscheiding en reden 40 renners weg waaronder mezelf en ploegmaat Wallays. Het peloton liet begaan en dus zat de winnaar vooraan. In de lastige finale ontplofte de koers helemaal. In de afdaling van de voorlaatste helling reden 15 renners weg. Ik liet me verrassen en besefte dat ik op de laatste helling alles op alles zou moeten zetten om er nog naar toe te rijden. Ik slaagde hierin en ook enkele andere renners kwamen nog terug waardoor we met 20 renners op kop kwamen. In de finale was het wat gokken, ik schoof regelmatig mee en op 7 km van het einde reden we met 9 renners weg waaronder 2 duo's. Hierdoor was het moeilijk om nog iets te proberen. Eén renner kon de spurt ontlopen, ik finishte op 4sec moegestreden als 8e.
Ook op dag 3 was het een zeer geanimeerde rit. Dit maal was het vooral de wind die het lastig maakte. Het werd constant op een lint koersen en oppassen voor breuken. Toen er even een groep wegreed met veel gevaarlijke renners zonder Beveren2000 vertegenwoordiger moesten we even vol aan de bak. Na 10 km achtervolgen konden we de kloof dicht rijden, daarna kwamen we aan 2 hellingen, hierop scheurde het peloton opnieuw en dit maal was ik wel mee met de eerste groep. Maar aangezien er te veel renners voor het klassement vooraan zaten, zette het peloton de achtervolging in en zo werden we na 20 km opnieuw gegrepen in de bevoorrading. Op dat moment reden 3 renners weg die op meer dan 24 minuten stonden in het klassement en zij kregen wel een vrijgeleide. Ze liepen tot 8 minuten uit en het peloton waar de ploeg van de leider de wedstrijd controleerde maakte geen aanstalten meer om er nog naar toe te rijden. In een spurt met 3 was Nico Eeckhout de snelste, ik eindigde in het peloton dat voor de 4e plaatst spurtte op goed 3 minuten.
Ook de laatste rit ging furieus van start. Al snel zag ik dat het peloton enkele keren uiteen viel op enkele korte beklimmingen en daarom probeerde ik snel op te schuiven. Na 20 km kwam er opnieuw een breuk, gelukkig was ik attent en kon ik als allerlaatste nog net het kloofje met de eerste groep dichten. Hierdoor kwamen we met 35 renners op kop waaronder ook ploegmaats Jelle en Sven. Even verder werd Jelle spijtig genoeg door pech teruggeslagen naar het grote peloton dat al snel liet belopen aangezien bijna alle ploegen vooraan vertegenwoordigd waren. Vooraan waren 6 renners uit de top 9 vertegenwoordigd. Voor mij zag dit er prima uit en zo werd ik virtueel 5e. In de finale bleek dit echter een nadeel, die 6 renners (waaronder mezelf) gaven elkaar geen meter ruimte en hiervan profiteeren enkele andere renners die verder stonden om er vanonder te muizen. Zij kregen dan ook een vrijgeleide. Ook voor het klassement werd het nog een secondenspel. Gelukkig had ik nog ploegmaat Sven Jodts aan mijn zijde. Hij gaf nog alles zodat de kloof opnieuw kleiner werd. Drie renners bleven voorop en één daarvan kon mij zo passeren in het klassement. Ik werd uiteindelijk 23e in de rit en eindigde deze ronde op een mooie 6e plaats. Opnieuw een knappe prestatie in een UCI2.2 koers.

Hopelijk kan ik de lijn de volgende weken door trekken!
Gr Klaas

1e rit l'Oise

2010-06-10T22:04:00.002+02:00

Hallo,

Vandaag ging ik van start in de ronde de l'Oise, de eerste rit was meteen pittig. Met 125 km vrij kort maar wel een lastig parcours.

Van in de start voelde ik al dat ik goede benen had en ik was dan ook mee toen na 5 km 25 renners wegreden op de eerste beklimming. Maar dit duurde echter niet lang. Ik probeerde constant vooraan te rijden en mee te springen, maar het was moelijk om weg te rijden aangezien de wind op kop zat.
Toen we even de andere richting uitreden kwam de wind op de zij te staan. Ook nu was ik niet uit de eerste 5 te slaan, het peloton brak in verschillende stukken en ik was opnieuw mee in de eerste groep.
Toen alles terug samen liep reden 15 renners op kouse voeten weg, ploegmaat Tosh was voor ons mee. Ik probeerde vaak mee te springen in tegenreacties, maar die droegen nooit ver. Ook die vlucht kreeg geen vrijgeleide en werd op 25 km van het einde terug gepakt.
Toen kwamen er nog 2 hellingen aan. Op de eerste hiervan gebeurde niks. Op de 2e voelde ik me nog goed en op een kilometer van de top ging ik vol door. Ik reed zo hard ik kon en boven waren wet met 8 renners weg. Jammer genoeg ben ik nog bestolen en kreeg ik geen punten in het bergklassement, hoewel ik als 2e de top rondde!!!
Even verder kwamen nog 7 renners aansluiten en met nog 15 km te gaan hadden we 25s voorsprong op het peloton. Aangezien al de sterkste renners vooraan zaten zag het er dus goed uit...
Helaas, de lange rechte wegen waren niet in ons voordeel en de ploegen van de spurters konden zich goed organiseren. Op 3 km van het einde werden we dan ook opnieuw ingerekend, jammer maar helaas...

Het draaide dus uit op een massaspurt, en ploegmaat Jarl Salomein wist hierin het laken naar zich toe te trekken! Een mooi succes dus.
Ik kan zeggen dat ik me uitstekend voelde, ten opzichte van vorig jaar, toen ik hier moest aanklampen, vandaag was ik één van de sterksten in de wedstrijd.

Hopelijk kan ik de conditie één van de komende dagen verzilveren.

Gr Klaas

Valpartij te Gits

2010-06-06T21:20:00.002+02:00

Hallo,

Vandaag ging ik van start in Gits. De bedoeling was om wat snelheid op te doen en in het begin rustig in het peloton te rijden, ik zou dan wel zien hoe het ging...

Maar aangezien er maar 30 deelnemers waren was er van een peloton weining sprake. Het was dus constant meekoersen en in de wind rijden, maar het gevoel was toch redelijk goed. Bij de start lagen de wegen nog nat, maar al snel begonnen ze op te drogen, gelukkig maar, want in het centrum van Gits lagen enkele linke bochten. Het eerste werd snel afgelegd (44 km), maar alles bleef nog samen. Net toen begon het peloton uit elkaar te vallen. Ik reageerde, maar deed dit iets te enthousiast, met als gevolg dat ik weg gleed in een bocht die half nat-droog lag.
Tegen dat ik opnieuw vertrokken was lag ik een minuut achter en werd dus tot opgave gedwongen.
Jammer, want ik had nog graag wat extra koerskilometers opgedaan. Maar ja, het belangrijkste is dat ik geen blessures heb opgelopen, buiten wat ordinaire schaafwonden.

Op naar de Ronde de l'Oise.

Gr Klaas

Rust, examens en koers...

2010-06-05T13:56:00.003+02:00

Hallo,

Na een korte break van een kleine week heb ik de trainingen hervat. Maandag heb ik nog een examen afgelegd, maar daarna heb ik goed doorgetraind, met als hoogtepunt 2 stevige trainingen in de Ardennen.
Morgen ga ik ook de 'koersdraad' weer op pikken en ga ik van start in de kermiskoers van Gits (start om 14u15 voor 22 ronden van 6,6 km). Deze wedstrijd zie ik vooral als training om opnieuw wat ritme en snelheid op te doen, alhoewel ik vermoed dat dit na 2 weken niet weg zal zijn.

Daarna volgt de Ronde de l'Oise (UCI2.2) van donderdag tot en met zondag (10 t.e.m. 13 juni), een mooie koers en een nieuwe kans om me in de kijker te rijden. En tussendoor nog een examen (het laatste, hoop ik toch) op dinsdag (8 juni).
De week hierna volgt dan weer de Flèche Ardennaise (20 juni) en op dinsdag Romsée-Stavelot-Romsée (22 juni). Twee wedstrijden waar ik altijd naar uitkijk.

Er komen dus enkele mooie, drukke weken aan. Hopelijk werpt de training van de afgelopen week wat mooie vruchten af en kan ik daarna ook om (andere) vruchten op school...

Gr Klaas

Deux-Acren : Sterke koers, maar niet beloond

2010-05-24T14:10:00.003+02:00

Hallo

Gisteren ging ik van start in Deux-Acren voor de GP Criquiellion. We moesten eerst 6 ronden van 20 km afleggen en daarna nog 4 van 10 km. Het parcours was gewijzigd t.o.v. vorig jaar door wegenwerken en was heel wat minder lastig. Ook het deelnemersveld was niet echt sterk, deze wedstrijd behoort nu tot de nieuwe beker van België, een nieuwe "comptetitie" voor de ploegen die niet in aanmerking komen voor de Topcompetitie.

De omstandigheden waren wel gelijk aan die van vorig jaar, ook nu ging de temperatuur riching de 30°C, maar toch had ik niet echt last van de warmte. De eerste 30 km hield ik me wat gedeisd in het peloton waar weinig gebeurde. Daarna schoof ik op en sprong ik vaak mee, enkele keren reed ik weg met een groep, maar nooit met succes. Even later nam ik zelf de wedstrijd in handen en viel zelf meerdere keren aan. Het was echter moeilijk om weg te rijden, ik miste geen enkele ontsnapping, maar meestal hielden we het niet lang uit. Ofwel reed de helft van de kopgroep niet mee, en ook het parcours was niet ideaal, niet lastig en grote rechte wegen vals plat omhoog of omlaag waar het als vluchter moeilijk was om tempo te maken. Ik bleef proberen en in de laatste grote ronde reed ik alleen weg, ik reed een voorsprong van 30s bij elkaar, en hoopte op wat steun. Na 15 km kwamen 2 renners bij me aansluiten waarbij ploegmaat Salomein. We hielden het nog 10 km vol, maar werden toen terug ingerekend door het peloton. Er gebeurde nog weinig, en de wedstrijd leek uit te draaien op een massaspurt. Jelle Wallays kon die met een late uitval echter nog ontlopen en won nipt voor het aanstormende peloton waar Jarl Salomein de spurt van won voor Julien Vermote. Ik eindigde ontgoocheld in de buik van de groep, alweer goede benen en een goede koers, maar alweer geen uitslag. Echt frustrerend...

Nu gaat de riem er eventjes af en ga ik de batterijen weer wat opladen voor de rest van het seizoen. Dan zijn de wedstrijden (hopelijk) wat zwaarder, want tot nu toe eindigden de meeste wedstrijden die ik reed op een massaspurt of kenden een zeer gesloten verloop. En ik heb nu éénmaal geen spurt...

Gr Klaas

Triptyque Ardennais

2010-05-17T10:36:00.003+02:00

Hallo,

Het voorbije weekend was ik aan de slag in de Ardennen om de Triptyque te betwisten.

Op vrijdag vertrokken we met zo'n 190 renners in Welkenraedt. Het was miezerig, koud weer. Zoals steeds probeerde ik mee te gaan met een vroege ontsnapping en dit keer lukte het wel. Na goed 10 km vertrokken we met 10 renners. Onze voorsprong schommelde steeds rond de minuut en na de beklimming van de Baraque Michel kwamen nog 8 renners terug. De kopgroep werd net iets te groot om goed rond te draaien en zo begon onze voorsprong wat te slinken. Bij het ingaan van de 2e van 3 plaatselijke ronden liep alles opnieuw samen, enkel ploegmaat Laurens de Vreese reed nog even voorop en hij kreeg onmiddellijk versterking van 6 andere renners. Even verder sloten nog 4 renners aan en zo kregen we 11 leiders. Uit deze kopgroep reden 2 renners weg, waarbij opnieuw De Vreese. Ik voelde me nog goed na 100 km in aanval te rijden en toen we 1 minuut achterstand hadden op de kopgroep trok ik met nog 20 km te gaan in de tegenaanval. Ik kreeg 2 renners in steun en 5 km voor het einde was het gat gedicht. Jammer genoeg bleven de 2 vooruit en reden we dus voor de 3e plaats. Ik probeerde nog alles of niks en het werd niks, 12e dus...
Op zaterdag was de zon wel van de partij. Al snel ontstond er ontsnapping van een 25 tal renners waar ik bij zat, maar na enkele kilometer werden we terug ingerekend en op dat moment vertrok de volgende ontsnapping van opnieuw zo'n 25 renners. Zij reden een bonus van maximaal 1min30 bij elkaar, maar bij het ingaan van de plaatselijke ronden werden ze opnieuw ingerekend. De 3 plaatselijke ronden waren lastig maar konden nooit echt voor afscheiding zorgen. Ik probeerde attent vooraan mee te koersen, maar was jammer genoeg niet bij de pinken toen 14 renners vertrokken in de laatste ronde. Zij liepen nooit ver uit, en aan de voet van de slotklim, zo'n 500m aan 10%, hadden ze nog een 8 tal seconden voorsprong. Nog 500m alles geven dus. Ik deed het goed en werd 7e van het peloton, en 20e in de rituitslag. In de slotmeters kwam ik nog net aansluiten bij de koplopers waardoor het tijdverlies beperkt bleef. Er waren enkele breuken in het peloton en hierdoor kwam ploegmaat De Vreese op kop in het klassement, ik werd 10e.
De laatste dag stonden er nog 2 ritten op het programma, in de voormiddag nog een lastige rit in Saint-Hubert, met telkens een steile beklimming. We namen met de ploeg de koers in handen. Vijf renners reden de hele wedstrijd voorop. Wij controleerden achter deze koplopers en in de laatste ronden reden we het gaatje dicht, zodat het uiteindelijk spurt werd met een uitgedund peloton. Ik voelde me goed en kon tot na de laatste beklimming de koers controleren.
In de namiddag mochten we nog eens aan de slag voor een rit van 108 km in Libramont. We namen de koers opnieuw in handen. Het duurde dit keer wel een kleine 40 km vooraleer er 5 renners konden wegrijden. Dit koste veel krachten in het begin. Daarna zetten we ons met de voltallige ploeg op kop om de wedstrijd te controleren. Op het einde kwamen er nog enkele aanvallen, maar we kwamen nooit meer echt in de problemen. Het grootste gevaar was nog een massale valpartij in de laatste 3 km. Gelukkig kon ik die net ontwijken en na een korte achtervolging opnieuw vooraan aansluiten. Het werd opnieuw massaspurt. De Vreese won de ronde, nadat we de laatste dag volledig controleerden met de ploeg. Ikzelf werd nog mooi 10e op 27 seconden.

Tiende is geen werelduitslag, maar is ver van slecht, zeker gezien het werk ik nog geleverd heb de laatste dag. Het was niet echt een mooie wedstrijd. De naam en de streek werden weinig eer aan gedaan, aangezien de langste beklimmingen in het parcours maximaal 1 kilometer lang waren en hierop is het moeilijk om grote verschillen te maken. Dit is ook te zien aan de uitslag, de eerste 10 renners eindigen binnen de halve minuut. Ik vind dit wat spijtig, er zijn al zo weinig echt zware wedstrijden in Belgïe, waarom dan een Vlaams Ardennen parcours in de Ardennen?
Enfin, de conditie is goed, hopelijk blijft dit nog een eindje zo.

Gr Klaas

Voorbeschouwing : Triptyque Ardennais

2010-05-13T14:10:00.002+02:00

Hallo,

Vanaf morgen tot en met zondag neem ik deel aan de Triptyque Ardennais, dit is misschien wel de meest prestigieuze meerdaagse in België. Zoals de naam doet vermoeden krijgen we een Ardeens parcours voor de wielen geschoven.

Morgen starten we om 12u40 in Welkenraedt voor een rit van 148,9 km. Eerst moeten we goed 86 km in lijn afleggen en daarna nog 3 plaatselijke ronden in en rond St. Vith van goed 20 km. In totaal zitten er 12 hellingen in de rit, geen bekende namen, maar daarom niet minder lastig.
Op zaterdag staat misschien wel de zwaarste rit op het programma, 149 km, eerst een grote omloop die start in het Duitse Monschau om 12u, goed voor 121 km, daarna nog 2 lastige plaatselijke ronden van 14 km in Eupen. Opnieuw moeten we 12 hellingen overwinnen met aankomst boven op de côte de Frikandelle.
Op zondag staan er nog 2 ritten op het programma, in de voormiddag (start om 9u30) in Saint-Hubert, eerst leggen we 21 km in lijn af, daarna nog 5 plaatselijke ronden van 12,5 km, goed voor 83,4 km en 7 hellingen in totaal.
In de namiddag gaan we dan nog eens aan de slag in Libramont (15u), opnieuw leggen we eerst een grote ronde (47,5 km) af en daarna nog 5 plaatselijke ronden (12,2 km), goed voor 108 km in totaal en opnieuw 7 hellingen.

Het parcours ziet er lastig uit en dus belooft het een mooie wedstrijd te worden. Hopelijk zijn de benen goed zodat ik kan meedoen voor een mooi klassement of anders een rit.

Gr Klaas

Meer info op:
http://www.cchawy.be/Tryptique.html

Circuit de Wallonie

2010-05-10T19:38:00.002+02:00

Met zowat 190 renners gingen we onder een aangenaam lentezonnetje van start in Lambusart.
Ik koerste van in het begin attent vooraan omdat ik graag mee wou zijn met een vroege vlucht. Bovenop de eerste helling vertrokken 3 renners met ploegmaat Sven Jodts, even verder sloten nog 3 renners aan, maar na zowat 30 km werden ze terug ingelopen. Ik schoof meerdere keren mee met aanvallen en net toen bij één van die pogingen terug ingelopen werd vertrok de goede vlucht, 23 renners...
Natuurlijk laat je geen 23 renners rijden normaal, maar aangezien hierbij 5 ploegmaats zaten zat ik in de tang.
Hun voorsprong liep snel op tot rond de minuut, voor mij zat er niets anders op dan de hele dag af te stoppen en mee te schuiven in tegenreacties wat ook veel krachten kost. Even kwamen we nog terug tot op 20s, ik hoopte dat iemand de sprong zou wagen en ik mijn wagonnetje kon aanhaken om zo vooraan te komen, maar helaas, dit gebeurde niet. De vluchters liepen opnieuw uit tot meer dan een minuut.
In de lastige plaatselijke ronden lukte het dan toch, na ontelbare pogingen, om me met een groepje los te maken, ik mocht uiteraard niet mee rijden. Nadat we nog een pak koplopers inliepen streden we met nog een 10 tal renners voor de 10e plaats. Tijdens de laatste beklimming van de Petit Try viel dit groepje nog uiteen, ik kon nog net aanklampen bij het eerste deel, maar ik had niks meer over om te spurten en werd uiteindelijk 16e.
Dit is geen wereldresultaat, door het ploegenspel zat ik vandaag wat gevangen en zat er niet veel meer in. Ik had wel een goed gevoel, het liep opnieuw beter dan in Zellik-Galmaarden en de Tour de Bretagne, hopelijk kan ik die lijn doortrekken naar de Triptyque.
Gr Klaas

Voorbeschouwing : Circuit de Wallonie

2010-05-07T19:08:00.002+02:00

Hallo,

Zondag staat de volgende wedstrijd van de Topcompetie op het programma. Het Circuit de Wallonie met start een aankomst in Fleurus.

Om 12u gaan we van start om eerst een grote lus van 133 km af te leggen met hierin enkele hellingen. Daarna moeten we nog 3 plaatselijke ronden van goed 14 km afleggen met op 3 km van het einde telkens de beklimming van de steile Petit Try.

In vorige editie reed ik hier al vaak een goede wedstrijd, maar nog nooit een echte uitslag. Hopelijk breng ik daar dit jaar verandering in. In Bretagne heb ik getoond dat ik 'in orde' ben...

Groetjes Klaas

meer info op:
http://rcsb.wifeo.com/index.php

Tour de Bretagne

2010-05-02T20:23:00.003+02:00

Hallo,

De Tour de Bretagne zit er ook weer al op. Ik eindigde 14e wat ver van slecht is in dit sterk bezette deelnemersveld, maar ik houd er toch wat gemengde gevoelens aan over.
Hieronder volgt een kort verslag...

De eerste 2 dagen mochten we warm draaien op Jersey, in een mooi kader en aangenaam (zomer)weer. De eerste dag is zoals altijd in een ronde van cruciaal belang. In het begin van de wedstrijd reden 5 renners weg en na zowat 100 km konden nog 5 renners de sprong naar voren maken. Ik had net een pijl verschoten door zelf even in de aanval te gaan en miste zo de ontsnapping. Ik eindigde uiteindelijk in het peloton op een goede minuut van de winnaar.
Op dag 2 kregen we een korte tijdrit van 10 km voorgeschoteld. Deze verliep op een mooi parcours langs de zee met een korte klim in het midden. Zo'n korte tijdrit is niet meteen mijn specialiteit en wat later in de ronde zou het me ook beter liggen. Ik eindigde op een 69e plaats, wat niet zo slecht was. Ik verloor ongeveer evenveel seconden op de winnaar als in de proloog van de Ronde van Normandië en dit op de dubbele afstand.
Na een lange overzet met de ferrie keerden we terug naar Frankrijk. Ook daar waren de zomerse temperaturen aanwezig (en de wind afwezig).
De eerste dag op het vaste land verliep vrij rustig. Het duurde wel een poosje tegen dat de lange ontsnapping van 3 renners op gang kwam, maar daarna werd de koers gecontroleerd. Op het plaatselijke circuit werden de koplopers ingelopen. Ik moest even achtervolgen na oponthoud door een valpartij, maar kon snel terug komen. Op het bochtenrijke en smalle rondje raakte ik echter nooit meer vooraan. Ik eindigde zo in het peloton op 7 s van 3 koplopers die op het einde waren weggereden.
Op dag 4 was het scenario identiek. De vroege vlucht vertrok al na 3 km en daarna werd de koers gecontroleerd tot aan de (vlakke) plaatselijk ronden. In de eerste van 4 plaatselijke ronden was er een grote valpartij van een 20 tal renners vooraan in het peloton. Hierdoor viel het peloton in meerdere stukken en dit net op het moment dat een ploeg er alles aan deed om een waaier te trekken. Ik zat in een 3e groep, maar na een ronde achtervolgen kon ik opnieuw aansluiten bij het peloton. Uiteindelijk gebeurde er niks meer en werd het massaspurt.
De 5e rit was op papier veruit de lastigste rit, constant golvend en net voor de plaatselijke ronden 4 beklimmingen kort na elkaar. De plaatselijk ronde was ook nog lastig met 2 korte, steile beklimmingen. Iedereen was nerveus vandaag en blijkbaar wilde iedereen mee zijn met de onstnapping. Hierdoor duurde het maar liefst 90 km tot er 3 renners een vrijgeleide kregen. Deze 90 km werden in minder dan 2u afgelegd en dit op een zeer lastige parcours, iedereen had dus al flink afgezien, in de finale zou de koers wel volledig ontploffen...
Dit gebeurde echter niet, de wind stond hoofdzakelijk op kop op de hellingen, waardoor niemand echt weg kon rijden. Ook achteraan kwamen er weinig renners in de problemen, waardoor we met een groot peloton de plaatselijke ronden bereikten. Het was opnieuw veel draaien en keren en de korte explosieve klimmetjes waren ook niet echt mijn ding. Voor mij werd het dus gewoon volgen. In de voorlaatste ronde konden 6 renners een kleine kloof slaan. Zij hielden net stand tegen het aantstormende peloton waarin ik ook mijn plaats had.
Na de lastigste rit dacht iedereen dat de wedstrijd in een definitieve plooi lag. Maar nu gebeurde net het omgekeerde, in de 6e rit kregen we de eerste 100 km smalle, lastige wegen voorgeschoteld. De vaart zat er onmiddellijk in en na een 20 tal kilometers vormde zich een kopgroep van 19 renners met hierin Sven Jodts en ook de nummers 2,3,4 en 5 van het klassment. De ploeg van de leider moest dus alle zeilen bij zetten en het werd een ware vliegmeeting. Enkele andere ploegen kwamen nog helpen en na 80 km volle bak en 2 op hol geslagen bendes koeien later, kwam alles opnieuw samen. Dit zou het moment worden...iedereen zat à bloc en het parcours was nog steeds lastig. Ik ging zelf enkele keren in de aanval en uiteindelijk werd zo in 2 schuifjes een kopgroep van 15 man gevormd. Hoewel de samenwerking niet optimaal was liepen we toch uit tot 3min30. We zouden dus strijden voor de overwinning, op goed een ronde van het einde reden 2 renners weg. Eéntje viel er nog terug en de andere bleef voorop. Ik voelde me sterk in de finale, maar raakte jammer genoeg niet meer weg en werd 12e. Het was de eerste dag dat ik me echt goed voelde...
Op de laatste dag stond er nog een pittige rit op het programma, de eerste 100 km waren om op te warmen, want nadat er onmiddellijk 8 renners voorop raakten werd het peloton gecontroleerd door de ploeg van de leider. Daarna moesten we nog 7 typische Bretoense rondjes afwerken in Dinan. Draaien en keren op smalle wegen (met wat grind) en een klim (gedeeltelijk) op kasseien door het oude stadsgedeelte en boven aankomst. Het werd dus wringen tot en met, optrekken en telkens naar boven spurten, iets voor explosieve mannen dus. Ik moest me beperken tot het peloton volgen en probeerde me zo goed mogelijk vooraan te plaatsen. Aan de voet van de slotklim was alles nog samen en werd het nog één keer alles geven. Ik eindigde 37e en verloor nog één plaatsje in het klassement en werd uiteindelijk 14e.

Veertiende is ver van slecht, er zat meer in, maar de koers lag van in het begin vast waardoor er niet veel mogelijk was voor vluchters. Ook het parcours viel wat tegen en was niet echt lastig waardoor het moeilijk was om een verschil te maken. Ik was goed, maar toch liep het bergop iets minder dan in Normandië. De buikgriep in het Circuit des Ardennes heeft misschien toch meer krachten gekost dan verwacht.

Gr Klaas

Voorbeschouwing: Tour de Bretagne

2010-04-22T19:45:00.002+02:00

Hallo,

Komende week staat weer een mooie wedstrijd op het programma, de gerenomeerde Tour de Bretagne, dit is opnieuw een mooie gelegenheid om me te tonen.

We starten deze zevendaagse rittenkoers zondag en maandag op het eiland Jersey, zondag staat een rit geprogrammeerd van 10 ronden op een lokaal circuit van 14,2 km en maandag een (jammer genoeg te) korte tijdrit van 10 km. Na onze Jersey ervaringen keren we terug naar het vaste land om daarna nog 5 etappes te rijden dwars doorheen Bretagne.
Die ritten zijn allemaal vrij lang, ze bestaan zoals steeds uit een stuk in lijn en op het einde plaatselijke ronden. Zoals steeds verwacht ik dat die plaatselijke ronden lastig zullen zijn, steile klimmetjes, smalle, kronkelende wegen...

Het deelnemersveld oogt zeer sterk met verschillende profploegen aan de start, maar in Normandië heb ik bewezen dat ik daarvan geen schrik hoef te hebben.
Ik hoop na mijn buikgriepje opnieuw over al mijn krachten te beschikken, in Zellik-Galmaarden voelde ik me nog niet 100%, maar ondertussen zijn we opnieuw een week verder.

Groetjes en indien mogelijk laat ik volgende week af en toe iets weten,
Klaas

meer info op:
http://www.tourdebretagne.fr/

Zellik - Galmaarden

2010-04-19T19:23:00.002+02:00

Hallo,

Na een weekendje buikgriep trad ik gisteren opnieuw aan in Zellik - Galmaarden. Ik wou graag mee zijn in de vroege vlucht om zo op mijn 'gemak' de eerste wedstrijdhelft te kunnen doorkomen.
Ik sprong dus enkele keren mee in het begin en 2 keer zag het er ook echt goed uit en reden we enkele kilometers met een groepje voor het peloton uit. Maar het mocht blijkbaar niet zijn, want toen in verschillende schuifjes een ruime kopgroep vertrok was ik niet mee. In sommige koersen lukt het me blijkbaar echt niet om het goede moment te kiezen, jammer...
Ik had op deze manier wel al wat kruit verschoten, daarom hield ik me ook gedeisd tijdens de eerste beklimming van de Muur en Bosberg. Op de 2e beklimmining van de Muur kwam ik wel goed door als 4e. Aangezien we weg reden met een groepje besloot ik door te gaan, maar op de Onkerzeleberg liep alles opnieuw samen. Ik ging onmiddellijk opnieuw aan de haal en kreeg een Amerikaan in steun. Na goed 10 km in de aanval kwamen we terug tot op 45s van de leiders, maar jammer genoeg kwam op de top van de Congoberg ook het eerste deel van het peloton terug en even verder sloot de hele groep opnieuw aan. Voor mij het sein om even uit te rusten, want ik voelde me niet meer zo fris. In het peloton viel het ook even stil want de koplopers liepen opnieuw tot 1min30 uit. Hieruit was ondertussen mijn ploegmaat weggevallen met materiaal pech (3 andere Beveren2000 renners kregen ook pech, waardoor we na 60 km maar met 3 in koers meer zaten, geen sinecure...). Daarom kreeg ik het sein van de ploegleider om opnieuw iets te ondernemen. Blijkbaar was dit een goede stimulans, want al gauw reed ik met 3 andere renners weg. 10 renners kwamen na enkele kilometers nog terug en zo kwamen we met een 15 tal renners in de achtervolging. Na een 10tal kilometer (op 50 km van het einde) hadden we de koplopers opnieuw te pakken, maar ondertussen waren hieruit al 6 renners aan de haal gegaan en zij hadden een goede halve minuut de achtervolgende groep van een 20 tal renners met mezelf en wij lagen nog één minuut voorop op het peloton...
Vanaf toen is het wedstrijdverhaal snel geschreven:
Bij ons was er totaal geen samenwerking waardoor de 6 steeds verder uitliepen.
Het peloton kwam stillaan weer op gang...
... wij werden op 30 km van het einde terug ingerekend.
Met nog 20 km te gaan hadden de vluchters nog 1 minuut op het peloton...
...met nog 1 km te gaan was alles te herdoen, massaspurt dus...
...gewonnen door Coen Vermeltfoort, ik werd 53e.

Ik blikte met wat gemengde gevoelens terug op deze wedstrijd. Ik voelde me goed maar niet super, toen ik niet mee was met de vroege vlucht was mijn wedstrijd al bijna half gepasseerd. Ik deed er nog veel aan om de koers toch open te breken, maar zonder succes.
Op naar de volgende koersen (die me opnieuw beter liggen)!

Gr Klaas

Voorbeschouwing: Zellik-Galmaarden

2010-04-17T14:45:00.003+02:00

Hallo,

Morgen staat met Zellik-Galmaarden opnieuw een klassieker op het programma. De wedstrijd is dit jaar nog verder opgewaardeerd tot het 1.2 statuut en maakt tevens deel uit van de Topcompetitie waardoor er een mooi deelnemersveld aan de start komt met onder meer Rabobank Continental en Landbouwkrediet.

Het parcours is klassiek, na de start (12u30) in Zellik volgt een aanloopstrook van een 40 tal kilometer, dan leggen we 2 ronden af met telkens de beklimming van de Muur van Geraardsbergen, de Onkerzeleberg en de Bosberg. Daarna volgen nog 4 plaatselijke ronden van 20 km met waarin we telkens de Bosberg en de Congoberg moeten overwinnen. Na exact 173,9 km komen we aan in Galmaarden.

Na mijn buikgriep van vorige week is het nog even afwachten wat de impact zal zijn op mijn conditie. Op training ging het alleszins vlot en voelde ik me goed, hopelijk is dit in koers ook het geval. En als de benen misschien iets minder zijn, dan zal de motivatie dit wel compenseren, want ik zou me graag opnieuw tonen.

Gr Klaas

meer info op:
http://www.zellik-galmaarden.be/

Dag 2 en 3 Circuit des Ardennes

2010-04-11T20:01:00.002+02:00

Met hoop op meer geluk vatte ik zaterdag de 2e rit in het Circuit des Ardennes aan. De eerste 50 km werd lag het tempo zeer hoog en werd er slag om slinger gedemareerd. Ik voelde me niet opperbest, maar panikeerde nog niet omdat ik vaak in het begin van de wedstrijd er wat door moet komen.
Maar in tegenstelling tot anders voelde ik me steeds slechter worden. Na een 45 tal kilometer ontstond een kopgroep van 12 renners met voor Beveren2000 Laurens de Vreese. Ook nu er wat meer gecontroleerd gekoerst werd voelde ik me niet beter worden...
Na 120 km barstte de wedstrijd dan helemaal open, het peloton werd in vershillende waaiers uiteen getrokken. Ik zat goed gepositiondeerd, maar al snel voelde ik dat ik het hoge tempo niet kon volgen en zo belandde ik in een 2e waaier en daarna in een 3e waaier. Met nog 25 km te gaan kwam ik echter opnieuw vooraan aansluiten in het uitgedunde peloton. Maar blijkbaar waren deze inspanningen mijn laatste stuiptrekkingen, want op 10 km van het einde ging het echt niet meer en werd ik uit het peloton gelost. De laatste kilometers naar de aankomst waren een ware lijdensweg. Eens de aankomst bereikt, heb ik me onmiddellijk plat gelegd en de rest zal ik u besparen...
's Avonds heb ik niks meer gegeten om mijn maag niet te belasten en omdat ik niks kon binnenhouden en vroeg gaan slapen in de hoop er weer door te komen. Ik voelde me vanmorgen dan ook een stuk beter en besloot van start te gaan in de tijdrit, maar zonder diep te gaan in de hoop dat ik tegen de namiddag opnieuw wat meer force zou hebben. De tijdrit verliep eigenlijk relatief vlot, zonder diep te gaan kon ik een mooi tempo ontwikkelen. Om de nodige energie op te doen at ik 's middags opnieuw. Maar blijkbaar was mijn maag er nog niet klaar voor, want tijdens de rit naar de start 'vloog' alles er opnieuw uit. Ik heb dan maar in samenspraak met de ploeg besloten om niet meer te starten aangezien dit toch weining zin zou hebben en ik misschien alleen nog zieker zou worden.

Erg spijtig natuurlijk dat dit net in deze wedstrijd moet gebeuren, maar ja, met een beetje rust zal ik snel opnieuw in orde zijn. En normaal gezien zal dit ook niet in de benen blijven hangen, zodat ik hoop tegen de volgende wedstrijd opnieuw vooraan mee te kunnen strijden.

Groetjes Klaas